Zondagbrief – Nooit accepteren wat onacceptabel is

Niet mee kunnen met schoolreisje, omdat je ouders de ouderbijdrage niet kunnen betalen.

Het klinkt als iets uit lang vervolgen tijden. Uit de tijd van Theo Thijssen’s gelukkige klas (1926), toen er nog sprake was van standenonderwijs en armenscholen en elk dubbeltje moest worden omgedraaid voor een uitje naar Artis. Dat is nu toch niet meer zo? Was het maar waar. Elk jaar duiken er wel weer verhalen op van kinderen die niet mee kunnen. De Amsterdamse kinderombudsman sprak daar eerder al haar zorgen over uit. En terecht. Want het is onverteerbaar dat kinderen achterblijven, terwijl hun klasgenootjes op pad gaan en een fijne, leerzame dag beleven. Het breekt je hart. 

In Amsterdam groeit ongeveer een op de vijf kinderen op in een gezin met een inkomen onder de armoedegrens. Voor hun ouders is een jaarlijkse ouderbijdrage een grote uitgave. Zeker als je meerdere kinderen hebt. Gelukkig hebben we in Nederland de afspraak dat onderwijs gratis moet zijn en de ouderbijdrage dus vrijwillig is. Helaas geldt dit niet voor de bijdrage voor schoolreisjes en vieringen. Scholen mogen kinderen daarvan uitsluiten als ouders geen bijdrage hebben betaald, zolang er maar alternatief onderwijs wordt geboden. En zo gebeurt het dus elk jaar weer dat kinderen niet mee mogen in de bus of geen cadeautje krijgen met Sinterklaas. Terwijl er thuis dus al weinig geld is voor leuke uitstapjes en extraatjes, worden deze kinderen ook nog eens op school uitgesloten. Dubbele pech.

Gelukkig laten veel scholen het niet zo ver komen en wringen zich in veel bochten om ouders toch te bewegen te betalen en iedereen mee te nemen. Maar dat betekent wel dat er veel kostbare tijd en energie gestoken wordt in het bijeenbrengen van het geld. Tijd die beter kan worden besteed aan het geven van goed onderwijs. En elk jaar gebeurt het toch weer dat sommige scholen besluiten om het laatste dwangmiddel van uitsluiting in te zetten. 

Als raadslid vond ik dit al onacceptabel en diende ik een voorstel in om een solidariteitsfonds op te richten. Inmiddels ben ik een jaar wethouder onderwijs en armoede en heb ik een nog betere oplossing gevonden. Vanaf volgend jaar kunnen alle ouders met een laag inkomen de ouderbijdrage voldoen via de stadspas. De gemeente zorgt er dan voor dat de school 50 euro ouderbijdrage krijgt en spreekt met de scholen af dat geen kind meer wordt uitgesloten voor schoolreisjes en vieringen.

Nooit accepteren wat onacceptabel is en onvermoeibaar strijden voor gelijke kansen.

Nooit accepteren wat onacceptabel is en onvermoeibaar strijden voor gelijke kansen, dat is voor mij waar het wethouderschap over gaat. En dat betekent ook dat ik de randen op zoek van de bevoegdheden van de gemeente. Uiteraard zijn er partijen die vinden dat een wethouder zich niet heeft te bemoeien met de ouderbijdrage. Maar zo lang er ongelijkheid is, ben ik liever een bemoeizuchtige wethouder. Ook al ga ik er niet over, ik ben er wel van. En er kan altijd meer dan je denkt. 

De combinatie van onderwijs en armoede in mijn portefeuille geeft mij de mogelijkheid om veel onacceptabele ongelijkheid te bestrijden. Want keer op keer is aangetoond dat een laag inkomen nog steeds samenhangt met minder kansen in het onderwijs. Of dat nou gaat om mee gaan met een schoolreisje of mee komen in de klas, er is nog heel veel te doen. Ons ideaal van de verheffing is nog lang niet voltooid. Voorwaarts!

Vriendelijke groet,

Marjolein Moorman

Delen:

Doe mee!

Of je nu lid bent, vrijwilliger, of belangstellende: Samen maken we het verschil!

Help mee