In memoriam: Saskia J. Stuiveling

In memoriam: Saskia J. Stuiveling

Door Gerdi Verbeet op 28 april 2017 Delen  

Saskia en ik kenden elkaar niet eens zo erg lang – een jaar of 15. Mijn man Wim Meijer kent haar veel beter en langer dan ik. Voor hem was zij al meer dan veertig jaar een van zijn dierbare vrienden.

Ik leerde Saskia pas echt kennen toen ik Kamerlid werd. Als beginnend Kamerlid weet je zo weinig – en zij wist zo veel. Maar hoe gul was ze dan in het delen van die kennis. De grote problemen van de samenleving had ze haarscherp in beeld, maar voor haar was er nooit een probleem zonder oplossing. Ze dacht diep na, bekeek het probleem van alle kanten – en zag dan altijd weer een uitweg. En zo ontwikkelde ze zich in de loop van haar leven tot iemand bij wie je, als je ergens mee tobde, altijd als eerste te rade ging.

Aan het eind van mijn periode als Kamervoorzitter heb ik Saskia geïnterviewd voor een boek dat ik maakte over de toekomst van de democratie, voortgekomen uit mijn zorgen over het afnemend vertrouwen. Het interview werd één van de interessantste hoofdstukken uit het boek. Een creatieve, nieuwsgierige, lenige geest. Bij Saskia was het nooit: o nee, iets nieuws, waarom nou? Het was altijd: ha fijn, iets nieuws, eens kijken wat ik er mee kan. Altijd optimistisch; er diep van overtuigd dat we de toekomst zelf kunnen maken. Een wijze vrouw, met heldere visies op vele aspecten van de samenleving. Scherp observerend, maar zacht oordelend. Als President van de Rekenkamer geloofde ze in de harde cijfers. Maar als sociaaldemocrate geloofde ze in de zachte krachten – die zeker overwinnen, in het eind. En ja, dat citaat op de rouwkaart – dat hebben we haar inderdaad zo vaak horen zeggen: vertrouwen krijg je niet vanzelf, het is niet te koop, je krijgt het niet cadeau en je kunt het nergens lenen, maar je kunt het wel verdienen.

Saskia werkte hard. Heel hard. Maar daarna kon ze zich ook weer volledig wijden aan haar man Dop en de kinderen. Op zondag in de keuken staan om voor hen te koken – waarna ze in de gesprekken met hen, met mensen voor wie Den Haag níet het centrum van de wereld is, weer met beide benen stevig op de grond kwam. En ze kon zich volledig wijden aan haar vrienden. Toen haar grote vriend André van der Louw ziek werd en afscheid van het leven moest nemen, was zij er bijna elke dag. Samen met Tom Pauka maakten ze zijn laatste boek nog af. Ze steunde hem tot het einde. Dat einde is voor haar nu ook gekomen – en zoveel sneller dan we dachten.

Gerdi Verbeet

Delen:

Laat je emailadres achter en blijf op de hoogte.