In memoriam Hans Simons (1947-2019)

In alles wat Hans Simons deed stond het welzijn van mensen altijd centraal. De goede zaak was in alles wat Hans deed het belangrijkste uitgangspunt.

Hij heeft zijn jeugd grotendeels op het Zeeuwse Schouwen-Duiveland doorgebracht. In 2005 keerde hij terug in naar geliefde Renesse nadat hij directeur van het ziekenhuis in Goes werd. Tussen zijn vertrek en terugkomst naar Renesse wijdde hij zijn beste krachten aan het aanpakken van de problemen die het welzijn van mensen in de weg stond.

‘Respect’ is in alles het woord dat Hans Simons typeert.

Hans was via zijn opleiding aan de Vrije Universiteit aanvankelijk actief in en voor de PPR (waarvan als raadslid in Rotterdam de periode 1974-1977), maar kreeg het verzoek van de PvdA over te stappen. Hij werd fractievoorzitter van de Rotterdamse PvdA-fractie van 1979-1982 en vervolgens wethouder Onderwijs. In die periode werd vooral door zijn inzet het Nationaal Onderwijsmuseum opgericht, dat nu gevestigd is in Dordrecht. De PvdA wilde hem als lijsttrekker terug in 1994. Hij werd toen loco-burgemeester en wethouder Sociale Zaken, Economische Zaken en later ook Regiozaken en Haven. De gemeenschappelijke inzet was Rotterdam sterker, veiliger en aantrekkelijker te maken, over een breed front. De besluitvorming over de tweede Maasvlakte begon op gang te komen en daarmee over de positie van het havenbedrijf. Hans zette zich in voor nieuwe bedrijvigheid, zoals in de audiovisuele sector en steunde de komst van watertaxi’s en cruiseschepen.

Hij was staatssecretaris voor Volksgezondheid in het kabinet Lubbers-Kok van 1998-1994. In deze periode werd veel nieuwe wetgeving ontwikkeld, o.a. op het gebied van euthanasie en de big-registratie van medische beroepen. Maar vooral was hij bezig met de aanzet tot een volksverzekering ziektekosten waardoor het klasse-onderscheid tussen ziekenfondsen en particulier verzekerden zou vervallen en de lasten eerlijk konden worden verdeeld. Door met aftreden te dreigen kreeg hij het CDA in de Tweede Kamer nog mee, maar de belangenlobby van verzekeraars slaagde erin via het CDA in de Eerste Kamer suiker in de machine te gooien. Zijn plan werd onder een volgend kabinet uitgekleed en aangepast.

Met opgeheven hoofd verliet hij in 2001 de politiek. Als breed gewaardeerd bestuurder, die zich op vele fronten voor de publieke zaak had ingezet en echt boos kon worden over onrecht. Als gewaardeerd aimabel persoon, die altijd de zaak voorop stelde en de partners of tegenstanders in het debat met respect behandelde. Als geëngageerd mens die altijd zicht probeerde te krijgen op de waarheid achter de eerste waarneming.

‘Respect’ is in alles het woord dat Hans Simons typeert. Respect voor de mensen waarvoor hij het deed, respect voor verantwoording die komt kijken bij besturen en respect voor de collega met wie het debat aangegaan werd.

Na zijn politieke carrière begon hij aan een nieuwe fase in zijn leven: de vervulling van een serie maatschappelijke functies. Het Nationaal Instituut voor Zorg en Welzijn, het ziekenhuis in Goes, de schoonmaakbranche, de ambulancezorg, het watersnoodmuseum, de Pameijerstichting, het onderwijs. En wat hij erg leuk vond: de Stichting Renesse, op ‘zijn’ Schouwen-Duivenland.

Ik heb het voorrecht gehad lange tijd zijn vriend te zijn geweest en politiek met hem te hebben samengewerkt.

Ik heb het voorrecht gehad lange tijd zijn vriend te zijn geweest en politiek met hem te hebben samengewerkt. We hebben privé en in het werk lief en leed gedeeld en elkaar toch zakelijk en kritisch behandeld waar dat nodig was. Wat resteert is een mooie herinnering en een pijnlijk gemis.

Geschreven door Hans Kombrink

Delen: