Weer volop aan het werk

Weer volop aan het werk

Door Thijs Berman op 25 september 2009 Delen  

Ze lopen nog wat onwennig rond, de nieuwe Europarlementariërs. Conservatieve
Polen in hun zwarte kostuums, vrolijke Groenen in spijkerbroek. Er staan nog
steeds dozen op de gangen want er is deze zomer heel veel verhuisd. Meer dan
zeventig procent van de leden is nieuw.

De dertig procent herkozen parlementsleden zijn dus gepromoveerd tot
oudgedienden in Brussel. Ze leggen aan de nieuwelingen uit hoe ze amendementen
moeten indienen – en proberen hen te af te houden van onzinnige plannen.  Nee,
we gaan nu geen nieuwe club oprichten die de Wereldbank kritisch volgt, want
zo’n club is er al.

Ik ben inmiddels een Ervaren Lid. Zelf moet ik daar een beetje om grinniken.
Vijf jaar in de politiek, dat is niet zo veel. Nou goed, een tropenjaar als
lijsttrekker, dat was wel een afsluitende crash-course. In dubbele zin, vrees
ik, gezien de harde landing. Ik werd in de sociaaldemocratische fractie belast
met het woordvoerderschap over ontwikkelingssamenwerking. Dat betekent ook dat
ik ervoor moet zorgen dat elke collega in deze commissie in het EP genoeg te
doen krijgt. Rapporten, onderzoeksreizen: we moeten ze eerlijk delen. Daarnaast
werd ik voorzitter van de Afghanistan-delegatie. Een van de lastigste landen in
het buitenlandsbeleid, waar de EU zeer actief is met ontwikkelingsbeleid.

Emine Bozkurt is nu ook zo’n ervaren collega, zodat zij voorzitter werd van
de delegatie voor Centraal-Amerika. Met de rellen in Honduras vers op het
netvlies kan zij misschien juist als Europese buitenstaander een rol spelen in
het bij elkaar brengen van tegenstanders.

Gaan wij dan samen Judith Merkies, onze enige nieuwe PvdA-europarlementariër,
aan het handje nemen? Ja, voor de praktische adviezen. Maar Judith vindt haar
weg snel. Ze heeft nu al samen met onze Duitse SPD-collega Matthias Groote
een
mooi artikel in het FD
geschreven, over de democratische winst van het
Verdrag van Lissabon.

Kortom, we zijn weer volop aan het werk. In een conservatiever parlement met
meer extreemrechtse afgevaardigden. Meer geschreeuw dus. Afgezien daarvan: onze
eis van een verdere opbouw van een sociaal Europa krijgt het heel moeilijk. Je
ziet de conservatieven en liberalen blakend van zelfvertrouwen door de gang
lopen, ze hebben ons niet meer nodig voor een meerderheid. Barroso mocht
blijven…

Lichtpuntjes zijn er niettemin ook. Ik hoefde maar heel even te ageren tegen
een anti-abortus actie van een Poolse collega. (Zij deed eerste stappen om
abortus in ontwikkelingslanden uit te sluiten van Europese hulp.) Er ontstond
onmiddellijk een mooie meerderheid voor de bescherming van het
zelfbeschikkingsrecht van de vrouw. Dat was een welkome opluchting.