Op bezoek bij Annie Roos

Op bezoek bij Annie Roos

Door Lilianne Ploumen op 8 januari 2010 Delen  

Mensen doen wel eens een beetje meesmuilend over burgemeesters die druk zijn
met lintjes doorknippen en honderdjarigen feliciteren. Zelfs in mijn favoriete
serie West Wing – over de Amerikaanse president en zijn staf in het Witte Huis –
krijgt die president het verwijt dat hij te veel tijd verdoet met honderdjarigen
feliciteren. Alsof dat van geen waarde is. Alsof het eren van de mensen die de
geschiedenis hebben gemaakt – én die daar nog over kunnen vertellen niet het
fundament onder elke veranderingsbeweging is. Juíst als je verandering wil, kan
één mens het verschil maken.

En juist als je verandering wil moeten dappere mensen opstaan en zeggen dat
ze het niet langer pikken – ook als dat tegen de stroom in is.

Annie Roos is zo iemand. Ze is al 72 jaar lid van de Partij van de Arbeid (en
van onze voorganger, de SDAP). Gisteren is ze 103 jaar geworden. En ze is,
vanzelfsprekend, nog even strijdbaar als vroeger. Ik ging haar feliciteren.
‘Gewoon volhouden, niet verzaken’ zei ze me. We mogen wel wat meer de barricaden
op, nog beter laten zien waar we voor staan, zei ze ook nog.

In haar leven is ongelooflijk veel gebeurd – toen ze geboren werd was er nog
geen sprake van algemeen kiesrecht – laat staan dat vrouwen mochten stemmen.
Toen ze in 1917 twintig jaar werd, werd het passief kiesrecht voor vrouwen
geregeld – in 1918 werd Suze Groeneweg van de SDAP als eerste vrouw gekozen in
de Tweede Kamer. Van de invoering van de 40-urige werkweek, de medezeggenschap
van werknemers in bedrijven tot het Persoonsgebonden Budget – Annie Roos heeft
het gewoon meegemaakt, ze heeft geen geschiedenisboeken nodig.

Ik hou Annie Roos in ere – ze zingt de Internationale nog gewoon uit haar
hoofd. Samen zongen we gisteren het refrein, zij loepzuiver, ik zoals altijd een
beetje uit de maat:

Makkers, ten laatste male,
Tot den strijd ons geschaard,
en D’Internationale
Zal morgen heersen op aard.

Delen: