Vrouwen niet langer als buitenboordmotor

Vrouwen niet langer als buitenboordmotor

Door Marit Maij op 5 maart 2013 Delen  

We weten het allemaal: wanneer een vrouw in een ontwikkelingsland geld verdient, zet zij dat volledig in voor haar gezin, haar kinderen, haar ouders. Kinderen die naar school kunnen, gevaccineerd worden, schoon drinkwater krijgen en geen kinderarbeid verrichten, worden gezondere en productievere volwassenen. We weten ook allemaal dat in oorlogssituaties de verkrachting van vrouwen een beproefd wapen is om gezinnen en families te ontwrichten. Lees verder voor mijn volledige column over deze twee nogal contrastrerende voorbeelden, in het kader van Internationale Vrouwendag.

Deze column verscheen eerder op website van de vereniging Vrouwen van Nu.

We weten het allemaal: wanneer een vrouw in een ontwikkelingsland geld verdient, zet zij dat volledig in voor haar gezin, haar kinderen, haar ouders. Kinderen die naar school kunnen, gevaccineerd worden, schoon drinkwater krijgen en geen kinderarbeid verrichten, worden gezondere en productievere volwassenen. We weten ook allemaal dat in oorlogssituaties de verkrachting van vrouwen een beproefd wapen is om gezinnen en families te ontwrichten.

Vrouwen worden niet meer geaccepteerd, want zij zijn door de vijand besmet en worden verstoten door hun omgeving. Zij zien hun kinderen niet meer, kunnen daar niet meer voor zorgen en eventuele kinderen die uit de verkrachting worden geboren (ja het kan echt!) zullen een marginaal bestaan opbouwen.

Waarom noem ik deze twee nogal contrasterende voorbeelden samen? Omdat in beide gevallen de vrouw eigenlijk niet de kern is, waar het om draait. In het eerste voorbeeld is zij de manhaftige en hardwerkende moeder, die een betere toekomst voor haar kinderen waarmaakt en voor haar familie zorgt. Voorwaar geen makkelijke taak in een dorp of stad rond de evenaar. In het tweede voorbeeld wordt de familie, omgeving, het gezin ontwricht door de verkrachting van de vrouw, die vervolgens verstoten wordt. In beide gevallen worden vrouwen beschouwd als de buitenboordmotor die het gezin een andere richting op stuwt. Zij zorgt voor een betere toekomst voor haar kinderen of zij wordt ongewild slachtoffer en sleept het gezin mee.

Ik zie vrouwen liever als onderwerp, medeverantwoordelijk voor ontwikkeling, vrede en democratisering. Voor hun eigen directe omgeving, maar ook voor hun dorp, stad, land, de wereld. Vrouwen die participeren in politieke, economische en maatschappelijke structuren, bijdragen aan besluitvorming en meebeslissen in het belang van het gezin, dorp, de stad of het land. Juist ook omdat zij zo goed weet hoe belangrijk het is dat haar kinderen een opleiding krijgen, en omdat zij zo goed weet hoe kwetsbaar zij kan zijn.

Eigenlijk zou ik graag willen dat vrouwen net als mannen gewoon mee kunnen doen in het publieke domein, in ontwikkelingslanden en in de westerse wereld. Vooralsnog is dat wensdenken. Vrouwen leveren een belangrijke bijdrage aan ontwikkeling, vrede en democratisering. Maar de positie van vrouwen staat wereldwijd onder druk. De Arabische lente dreigt voor vrouwen een herfst te worden. En orthodox religieuze en politiek conservatieve groepen over de hele wereld, die de positie van vrouwen ondergeschikt vinden, krijgen steeds meer invloed.

Toch zijn er vrouwen die tegen de stroom in een positie verwerven en een bijdrage aan ontwikkeling leveren. Als burgemeester in Afghanistan, als president in Afrika of als leider van protesten op het Tahrir-plein. Deze trotse, dappere vrouwen verdienen onze steun. Zij staan midden in de samenleving, niet als buitenboordmotor die eraf kan, maar als integraal onderdeel van de maatschappij, als motor.

Delen: