Verborgen vrouwen: niemand ziet ze maar ze zijn er wel!

Verborgen vrouwen: niemand ziet ze maar ze zijn er wel!

Verborgen vrouwen: niemand ziet ze maar ze zijn er wel!
  Foto Keklik Yücel

Door Keklik Yücel op 2 juni 2016 Delen  

Vandaag was ik een van de sprekers op de conferentie over Verborgen Vrouwen in Amsterdam.

Mijn bijdrage kan je hier lezen.

Verborgen vrouwen…….niemand ziet ze maar ze zijn er wel!

Ik strijd al jaren voor meer vrouwen aan de top. Want nog steeds is de balans daar zoek. Tijd voor verandering.

Tegelijkertijd moeten we ook blijven strijden voor de vrouwen die hun elementaire vrijheden nog niet eens hebben. De deur niet uit mogen, niet gaan over hun eigen leven, in ‘bezit’ zijn van een ander, vaak van een andere man. Deze vrouwen worden de verborgen vrouwen genoemd. Onacceptabel vind ik het als mensen zeggen dat het een cultuurkwestie is en dat dit tijd nodig heeft en dat het ‘over 50 wel anders zal zijn.’

Ook deze verborgen vrouwen hadden gisteren en hebben vandaag en morgen net zoveel recht op op vrijheid en gelijkwaardigheid, als alle andere vrouwen. In Nieuw-West kom ik graag bij vrouwenrechtenambassadeur Rafia Aallouch en de vrouwen voor wie ze opkomt. Die vertellen dat slachtoffers van huwelijksdwang niét aankloppen bij de welzijnsstichting ‘Veilig Thuis’. Vooral heerst de angst dat Jeugdzorg hun kinderen weghaalt als duidelijk wordt dat het grote gevaar in hun eigen huis zit. Of ze voelen zich niet begrepen. Ze komen wél naar Rafia. Minister Asscher ként Rafia en haar vrouwen.

Wij allemaal kennen in onze wijken wel een Rafia.

Waar te veel mannen hun eer en trots bewaken zonder enig eigen prestatie. Maar vooral met beknotting van de vrijheid van hun dochters, zussen en vrouwen  Ook in Deventer, waar ik opgroeide tussen wijkbewoners met Turkse wortels die elkaar naar beneden dreigden te trekken, in plaats van omhoog. En waar een schoolvriendinnetje uit mijn klas verdween toen ze twaalf jaar was – uitgehuwelijkt. Nog steeds zijn er kindhuwelijken ook in Nederland.

Onze klassieke welzijnsinstellingen zitten bij huiselijke drama’s en eer-gerelateerd geweld nogal eens met de handen in het haar. Hulpverleners vrezen dat ingrijpen tot verstoting leidt. Vandaar ook indertijd ons verzoek aan het kabinet na te gaan of naast imams (informele huwelijken sluiten met huwelijksdwang als gevolg) soms ook overheidsorganisaties meehelpen aan vrouwenonderdrukking. Welke dillema’s komen hulpverleners tegen…..

Het is geen opzet, wie expertmeetings voor hulpverleners wel eens heeft bijgewoond, herinnert zich de zaal vol verschrikte blauwe ogen en ziet de handelingsverlegenheid. Ik vind dat we dit onze professionals niet aan kunnen doen.

Zoals ook onze gratis vrouwenrechtambassadeurs en homorechtenambassadeurs een betere positie moeten krijgen, juist nu er nota bene tweehonderd zijn opgeleid, op mijn verzoek en met steun van de Kamer.  Dus laten wij ervaringsdeskundigen als Rafia en andere vrouwen aanstellen in organisaties als movisie, COC, Veilig Thuis etc.

Het zou zo goed zijn als we dit nu eindelijk eens gaan doen. De overheid kan daar een veel actievere rol in spelen.  Bijvoorbeeld door de werving van diversiteit óp te nemen in de subsidievoorwaarden.
Ondertussen moet er samengewerkt worden met de Rafia’s en alle andere getrainde ambassadeurs.
Er moeten daarnaast ondertussen goede vrijwilligersregelingen komen voor deze vrouwenrechtambassadeurs, met vergoedingen, verdere trainingen. Ik dring hier steeds weer op aan bij het kabinet.

Gedwongen huwelijken, kindhuwelijken en achterlatingen zijn strafbaar. Hulp helpt pas goed als de gezinnen van de dáders verlost zijn. Pak deze daders hard aan. Niemand heeft het recht om van deze vrouwen te reduceren tot een bezit. Tot een object waarbij ze de over de ruggen van deze vrouwen hun eer bewaken. Met welk recht? Vrouwen hebben geen bewaker nodig over hun eer. Daar gaan zij alleen zijzelf over! En niemand anders!

Eigenlijk is er een seksuele revolutie van vrouwen nodig bij moslims en binnen andere conservatief religieuze en of gesloten gemeenschappen. Maar ondertussen mogen mannen en anderen die de vrijheid van de ander ontnemen hard gestraft worden. Dat heeft dit kabinet beter geregeld in recente wetswijzigingen met een verhoogde huwbare leeftijd, verhoogde strafmaat en verlengde verjaringstermijn.

Nu moet het kabinet voortdurend vertellen dat daders gestraft gáán worden, gestraft wórden en gestraft zijn. Elke keer opnieuw. Opdat foute mannen afzien van hun boze plannen, opdat slachtoffers aangifte doen en opdat hulpverleners het strafrecht als hun rugdekking zien. Zo wordt repressie: preventie.
Om te beginnen, wéten de vrouwen, de politieagenten, officieren van justitie en de hulpverleners dat ook zónder aangifte opsporing kan plaatsvinden?

Dit moeten we actief bekendmaken. Alleen al dát vind ik enorme winst. 

Verhogen de nieuwe werkwijzen en meldcodes de bereidheid om te melden en aangifte te doen? Het strafrecht geeft ook de achtergelaten vrouwen en kinderen meer kans, met de reisdocumenten. 

Wel komt het nog steeds voor dat vrouwen moeten bédelen om tickets voor hun terugkeer; politieagenten en femmes voor freedom vertellen mij hoe zij te hulp schoten met een voorschot. Dit kon niet langer zo doorgaan. Daarom hebben we onlangs van het kabinet een toezegging gekregen dat de minister dit gaat oplossen met een landelijke fonds.

En hebben we deze basics op orde, dan komt de zelfstandigheid. Wij willen vakonderwijs voor volwassen vrouwen; een eigentijdse moedermavo uit mijn eerder aangenomen motie.

Het kabinet heeft dit nog in uitvoering. Wanneer kan de eerste vakschool voor tweedekans vrouwen de deuren openen?

Laat die dan meteen de magneet zijn; de flagstore, zo zou een kledingmagnaat met trots vertellen over zijn mooiste winkel. Verloren jaren voor de vrouwen, als het zo lang duurt.

Hun kinderen krijgen wat mij betreft een veel concretere en toetsbare educatie in burgerschapskunde, dat hen hoort te vormen tot burgers die zich in Nederland bewegen als een vis in het water.

Opgroeien met kennis en begrip van onze essentiële waarden, van vrijheid en gelijkwaardigheid.

Het waarom en hoe van het begrip vrijheid zou een onderdeel moeten zijn van de te toetsen lesstof bij scholen.

Tot slot

Hoe moeilijk en taai de problemen rondom verborgen vrouwen ook zijn.

Volgens mij is het ook simpel.

Het gaat om vrijheid en gelijkwaardigheid van mensen.

Het gaat om onze grondrechten.

Het gaat om mensenrechten.

Het is ook hartstikke overzichtelijk.

We kunnen en mogen niet anders dan deze beschermen voor iedereen in onze samenleving voor alle vrouwen. Juist ongeacht achtergrond.

Het gaat om een menswaardig bestaan voor deze vrouwen.

Ook zij hebben er recht op. Net zoveel als wij!