Toespraak Lilianne Ploumen

Toespraak Lilianne Ploumen

Door Lilianne Ploumen op 25 april 2010 Delen  

In mijn speech op het congres bedankte ik Wouter Bos uit de grond van mijn
hart. Ik ben niet geheel onpartijdig, maar met Wouter Bos verlaat de beste
politicus van onze generatie het toneel.  Later vandaag  verwelkomen we –als het
het congres  belieft- ook een nieuwe partijleider. Als burgemeester van
Amsterdam formuleerde hij zijn opdracht in de traditie van Den Uyl als ‘de boel
bij elkaar houden’. Ik ben blij dat Job er is. Met zijn rust, ervaring en
vermogen tot het samenbrengen van mensen zie ik de toekomst met vertrouwen
tegemoet.

Download
mijn speech (pdf) >

Hieronder ook uitgeschreven mijn volledige speech (Gesproken woord geldt)

‘Partijgenoten,

Het is met een traan en met een lach, met weemoed en met optimisme dat ik
vandaag het woord tot u richt. Het is in een dag met veel dubbele gevoelens.
Vandaag is een afscheid en een nieuw begin. Een afscheid van partijgenoten die
zich de afgelopen jaren dag in dag uit in het zweet hebben gewerkt voor onze
idealen, een afscheid van een oud programma. En ook een nieuw begin, met nieuwe
mensen en hernieuwde idealen en hernieuwde ambities. Niet alleen voor ons, maar
vooral ook voor Nederland….
Partijgenoten,

Politici hebben nogal eens de neiging de tijd, hún tijd te bestempelen als
een unieke periode. Als een cruciaal moment in de geschiedenis waarin
fundamentele keuzes gemaakt moeten  worden die bepalend zullen zijn voor de
toekomst.
Vaak is dat een tikkeltje overdreven, maar vandaag niet partijgenoten, vandaag
niet…..
Want grote uitdagingen liggen in het verschiet. Uitdagingen die we alleen het
hoofd kunnen bieden als we de bereidheid tonen om hard te werken en om moeilijke
beslissingen te nemen….

Partijgenoten,
Hard werken en moeilijke beslissingen nemen…..De afgelopen maanden hebben we
bewezen dat we dat kunnen.
Er is – en met resultaat- door duizenden vrijwilligers, honderden raadsleden en
wethouders ongelofelijk hard gewerkt op weg naar 3 maart. En ook moeilijke
keuzes hebben we niet geschuwd. Wie gaat regeren doet dat vanuit de oprechte
overtuiging dat idealen verwezenlijkt kunnen worden. Vanuit de overtuiging dat
mooie woorden pas echt iets waard zijn als ze –met zweet en tranen- omgezet
worden in resultaten. Maar de weigering van een van onze coalitiegenoten om
gedane beloften gestand te doen liet ons geen andere keuze…..
Door de val van het kabinet kwamen we op ons partijbureau in een soort
wervelstorm terecht. Ik richt vandaag een bijzonder woord van dank aan al die
campaigners die alles opzij zetten voor deze campagne. Eenzelfde woord van dank
richt ik aan de leden van de kandidaatstellingscommissie onder leiding van Ella
Kalsbeek én aan de leden van de programmacommissie onder leiding van Hans Kamps.
Jullie woonden de afgelopen weken zo ongeveer op het partijbureau, en jullie
hebben een fantastische klus geklaard.

Partijgenoten,
In politiek Den Haag buigen partijen zich in allerijl over complexe rapportages,
over doorrekeningen en vuistdikke documenten. Documenten die een antwoord moeten
bieden op de vraag hoe we de miljardenrekening van de crisis kunnen betalen.

De werkelijkheid die daar achter verscholen zit gaat niet over begrotingsregels
en overheidsfinanciën. De werkelijkheid draait om mensen….
Achter de voordeuren van de portiekflats in het Utrechtse Kanaleneiland, in de
bedrijfskantines van de Rotterdamse haven, op de schoolpleinen van Terneuzen en
Delfzijl, vragen miljoenen Nederlanders zich af wat dat Haagse cijferspel voor
hun gaat betekenen. Voor het onderwijs van hun, uw en mijn kinderen. Voor de
zorg voor hun, uw en mijn oudere familieleden.

Partijgenoten,
Laten we vaststellen dat de ene partij daar beduidend eerlijker over is dan de
andere.
Hier past een compliment aan de VVD. De partij van Mark Rutte is goudeerlijk.
Het programma leest als zo’n geel boekje met de titel ‘Neoliberalisme voor
Dummies’. Simpele oplossingen voor complexe problemen: Mark Rutte hakt met de
botte bijl in de begroting zonder oog voor de kwetsbare economie en –erger nog-
zonder oog voor al die mensen die Nederland groot maken: onze leraren,
verpleegkundigen, politieagenten.De VVD van Mark Rutte: niks nieuws onder de
zon, keihard maar glashelder.

Partijgenoten,
die eerlijkheid durft het CDA niet aan. Het CDA-programma, en ik citeer….
– Burgers moeten intensiever gemotiveerd worden om eigen verantwoordelijkheid te
nemen voor hun eigen gezondheid….
– De prikkel die uitgaat van het eigen risico wordt beter vormgegeven.
En vooruit, nog een dan:
– Door deze bovenmatige loonontwikkeling stegen de overheidsuitgaven en is de
concurrentiepositie verzwakt. Het is van groot belang dat een aanpassing
plaatsvindt.
Weet u wat dit betekent in gewone mensen taal?
– U zoekt het maar uit wat uw gezondheid betreft
– De zorg die u nog wel krijgt wordt stukken duurder
– Leraren, verplegers en politieagenten moeten langer werken voor minder geld.

Het CDA verpakt pijnlijke keuzes in vaagheden. Terwijl juist nu duidelijkheid
nodig is over wie de rekening betaalt en wie niet….

Partijgenoten,
het CDA en Jan Peter Balkenende spelen verstoppertje met de toekomst van ons
land, met de toekomst van onze kinderen. Net als in 2006 weigert de partij haar
agenda te openbaren. Net als in 2006 spelen ze vóór de verkiezingen mooi weer om
ná de verkiezingen de ene na de andere pijnlijke maatregel op tafel te leggen.
Maatregelen als de versoepeling van het ontslagrecht en meer markt in de zorg:
gelukkig hebben wij dat kunnen voorkomen……

Partijgenoten,
Jan Peter Balkende vaart een zwalkende koers met een onzekere eindbestemming.
Zijn schip heeft hij tot vier keer toe frontaal op een ijsberg laten lopen. De
helft van de bemanning heeft afgemonsterd en nog altijd doet hij alsof hij de
juiste kapitein op het juiste schip met de juiste bestemming is.Maar wij weten
beter. Neem maart 2009. Toen duizenden werknemers gebaat waren bij snelle
maatregelen tegen de economische crisis voer Balkenende af voor een tripje naar
Brazilië……

Neem februari van dit jaar. Bij het verschijnen van het rapport van de
Commissie Davids had de minister-president duidelijkheid kunnen geven over de
wijze waarop Nederland betrokken raakte bij de oorlog in Irak. Maar Jan Peter
Balkenende koos voor een ramkoers, niet bereid om enig falen te erkennen.

Partijgenoten,
Zelfs de meest volgzame getrouwen van het CDA fronsen dan de wenkbrauwen, Zelfs
de meest volgzame getrouwen van het CDA schudden dan meewarig het hoofd en
prevelen zachtjes Prediker 10: vers 16: ‘wee het land dat een kind als koning
heeft’…….

Partijgenoten,
Echte leiders spelen geen verstoppertje. Echte leiders staan voor hun keuzes,
zijn bereid ze eerlijk uit te leggen en te verdedigen. Echte leiders houden het
hoofd koel en het hart warm in tijden van crisis en onzekerheid. Echte leiders
gaan voorop in het debat en durven te confronteren met ongemakkelijke waarheden
en moeilijke maatregelen……

Partijgenoten,
echte leiders staan op als alles om je heen verandert, als alles wat je dierbaar
is dreigt weg te vallen en alles wat je ooit wilde bereiken verder weg lijkt dan
ooit tevoren.

Echte leiders vernieuwen partijen zodat hun idealen vertaald worden naar de
eisen van de tijd. Echte leiders leiden je niet alleen naar prachtige
overwinningen maar wijken ook niet van je zijde als het even minder gaat. Echte
leiders redden banken en echte leiders weten ook dat hun kinderen maar één keer
groot worden en dat hun verantwoordelijkheid ook daar rust waar ze zielsveel van
houden. Echte leiders brengen mensen in vervoering, worden beloond met roffels
op de tafels en met staande ovaties.
En voor zo’n echte leider partijgenoten, vraag ik u nu om het meest
oorverdovende applaus dat hier ooit geklonken heeft….

Lieve Wouter,
Ik ben niet geheel onpartijdig, maar met jou verlaat de beste politicus van onze
generatie het toneel. Daar gaat ie dan, het slimste jongentje van de klas, de
prins van Paars, the comeback-kid, de topeconoom en onbetwiste crisismanager,
onze politicus van het jaar, de partijleider in een fantastische traditie……..

Wouter, toen de Partij van de Arbeid zestig jaar bestond sprak jij de
prachtige woorden – en ik citeer je “Ik heb vandaag de eer om al onze
verdiensten op te sommen, het optimisme en zelfvertrouwen te incasseren, maar ik
doe dat, wetende dat ook ik maar klein ben in een grote traditie. Reuzen gingen
mij voor. Reuzen als Banning, Drees, Burger, Van der Goes van Naters, Vondeling,
Den Uyl, Kok.” Einde citaat…….Reuzen Wouter….. nu ben je zelf zo’n reus….

Een reus die verantwoordelijkheid heeft genomen in tijden van verandering, op
het breukvlak van twee tijdsgewrichten. Een reus in tijden waarin de PvdA en
Nederland soms verdwaasd, aangeslagen of onrustig waren en er leiderschap nodig
was.
Een reus met een eigen politieke stijl – jouw politiek is een politiek van
inhoud, jouw politiek gaat over een land dat altijd beter kan. Jouw stijl, je
zichtbaar zoeken naar de beste oplossing: de glans daarvan was niet besteed aan
je politieke tegenstanders. Wat ik je kracht vind, probeerden zij tot je zwakte
te maken. Maar dat is een misrekening gebleken: een eerlijke zoektocht naar wat
wijsheid is, blijkt op de lange duur de zachte kracht die zal overwinnen.
Wouter, je bent een reus die het aandurfde om de partij te vernieuwen. Jij en de
partij, dat ging niet altijd van een leien dakje – dat schuurde wel eens. Jij
was soms de bocht al om als de partij de auto nog moest starten. Maar telkens
bleek de bocht die jij nam, de bocht te zijn die de partij ook uiteindelijk
moest nemen.

Niet omdat jij vernieuwde om het vernieuwen, maar omdat het beter kon en
beter moest. Van het integratievraagstuk, de nieuwe sociale kwestie zoals je dat
altijd plechtig duidde, en het beginselprogramma, tot en met je Den Uyl-lezing
waarin je de partij voor ging naar een nieuwe fase in het denken over markt en
staat, je laat een groot en indrukwekkend gedachtegoed na in een prachtige
traditie.
Jij hielp de partij weer in het zadel, door de afgelopen maanden voorop te gaan
in de verkiezingsstrijd. Door je nek uit te steken, en door te laten zien wat
voor exceptioneel politicus je bent.

Lieve Wouter, de partij, ik zal je ongelofelijk missen. Je stopte op je
hoogtepunt. Nu is het aan anderen om op jouw schouders te gaan staan. Geniet van
je tijd, geniet van je vrijheid, maar geniet vooral van Barbara, Iris, Jula en
Joppe. Het is je gegund.
En ik bedank je namens ons allemaal uit de grond van mijn hart.

Partijgenoten,
De afgelopen weken heb ik het genoegen gehad om twee partijleiders om me heen te
hebben op het partijbureau in Amsterdam. Vanuit mijn werkkamer zag ik ’s
ochtends vanuit Amsterdam-Noord Wouter op z’n fiets aankomen terwijl Job Cohen
vanaf de andere kant kwam aangefietst.

Het waren bijzonder warme en eensgezinde weken waar ik ongelofelijk trots op
ben.
Ik begon deze speech dan ook niet voor niets met de woorden dat ik last heb van
dubbele gevoelens. Want we mogen dan afscheid nemen van Wouter, maar we
verwelkomen zodadelijk –als het u belieft- ook een nieuwe partijleider. Als
burgemeester van Amsterdam formuleerde hij zijn opdracht in de traditie van Joop
den Uyl als ‘de boel bij elkaar houden’. En Job, ik ben blij dat jij er bent…
Want met jouw rust, jouw ervaring en jouw vermogen tot het samenbrengen van
mensen zie ik de toekomst met vertrouwen tegemoet…..
Want jouw opdracht –de boel bij elkaar houden- is actueler dan ooit tevoren.

Zetten we verdere stappen op de weg van verdeeldheid? Staan wij toe dat ons
land uiteenvalt in winnaars die vol optimisme de toekomst tegemoet zien aan de
ene kant en verliezers die zich vol onbehagen afwenden aan de andere kant? Zien
wij met lede ogen aan dat in dit land de toekomst van onze kinderen bepaald
wordt door hun postcode of door de afkomst van hun ouders?Of durven we nog
altijd te geloven dat in een land dat groot geworden is door verdraagzaamheid,
solidariteit en lotsverbondenheid we ook andere keuzes kunnen maken?

Partijgenoten,
ik rond af. Ik weet zeker dat de Partij van de Arbeid met Job Cohen Nederland
kan overtuigen van die andere keuze. De keuze dat we de lasten van de crisis
eerlijk moeten delen. De keuze dat we mensen niet uitsluiten maar dat iedereen
meetelt. In de wetenschap dat we elkaar nodig hebben, omdat we ieder voor zich
simpelweg niet bij machte zijn om onze kinderen het onderwijs te geven dat ze
verdienen noch om onze ouders de oude dag te bezorgen die ze toekomt.

Voor dat Nederland kleuren wij de komende maanden de straten rood, voor dat
Nederland gaan we van deur tot deur. Want iedereen moet weten, dát is ons
Nederland.

Ik dank u wel.’

Delen: