Speech Internationale Vrouwendag

Speech Internationale Vrouwendag

Speech Internationale Vrouwendag
Foto / pikikniet.nl

Door Kirsten Meijer op 8 maart 2016 Delen  

Deze speech is op 5 maart jongstleden gegeven door Kirsten Meijer toen zij op bezoek was bij de Turkse zusterpartij CHP in Amsterdam.

Beste mensen,

Aankomende dinsdag is het Internationale Vrouwendag. Ik vind het geweldig om deze dag alvast samen met jullie te vieren. Een speciaal woord van dank aan Arzu Özalp, voor de prettige samenwerking. Het is mooi om te zien hoe de CHP en de PvdA elkaar weten te vinden in de gezamenlijke strijd voor een rechtvaardige wereld en ik kijk er naar uit deze samenwerking ook na vandaag met kracht voort te zetten.

Vandaag is wat dat betreft een speciale dag. We vieren samen de vooruitgang die geboekt is op het gebied van vrouwenrechten. En we kijken vooruit en bedenken wat we nog meer kunnen en moeten doen om de positie van vrouwen verder te versterken. Want gelijke rechten voor vrouwen en mannen, dat gaat tot op de kern van de sociaaldemocratie. Dat is waar onze partijen voor staan en dat is waar onze partijen voor in actie komen.

Op 8 maart 1908 vond in New York de eerste staking door vrouwen plaats. De staking was gericht tegen de slechte arbeidsomstandigheden in de textielindustrie. “Brood en rozen”, dat is wat de vrouwen eisten.

In meer dan honderd jaar is er wereldwijd veel veranderd. Vrouwen hebben op veel plekken in de wereld passief en actief kiesrecht. Meer meisjes en vrouwen dan ooit tevoren gaan naar school of studeren. En vaker dan een eeuw geleden voor mogelijk werd gehouden verdienen vrouwen zelf hun brood, zonder afhankelijk te zijn van hun man. Dat zijn verworvenheden waar we trots op mogen zijn.
Toch zijn brood en rozen nog lang niet overal vanzelfsprekend en zijn vrouwen vaak nog steeds achtergesteld bij mannen.

Ik wil graag drie onderwerpen met u bespreken vandaag. Drie onderwerpen waar de PvdA de afgelopen tijd mee bezig is geweest: seksisme in Nederland, kwetsbare vluchtelingen en eerlijk werk.

“Wat goed dat je kinderen en carrière kunt combineren”. Het is een zinnetje dat een man niet snel te horen zal krijgen. Het is een zinnetje waarmee veel vrouwen worden geconfronteerd als ze kinderen krijgen.

Nu moet ik uit eigen ervaring bekennen dat het best een puzzel is om een baby te hebben, allebei te werken en dan ook genoeg tijd voor elkaar over te houden. Misschien kent u het gevoel als u op het punt staat om uw baby weg te brengen naar de crèche, maar dat er dan overduidelijk toch echt nog even een luier moet worden verschoond!

Maar het feit dat vooral vrouwen dit zinnetje te horen krijgen zegt veel over hoe we aankijken tegen vrouwen. Het wordt bevestigd in onderzoek van het Sociaal en Cultureel Planbureau: een derde van de vrouwen in Nederland, en de helft van de mannen, denkt dat vrouwen het geschiktst zijn om voor kleine kinderen te zorgen.Ingebakken patronen en stereotypes zijn hardnekkig.

“Wij willen heel graag vrouwen aannemen, maar ja, het gaat om kwaliteit.” Het is een uitspraak waar Jet Bussemaker, onze Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap eens mee werd geconfronteerd.
“Zo’n zooitje wijven bij elkaar, dat wordt vast een kippenhok.” Het is een uitspraak waar Laura Jak, bestuurslid van de Jonge Socialisten in de PvdA eens mee werd geconfronteerd.
“Je gedraagt je zo mannelijk, terwijl je er zo lief uit ziet.” Het is een uitspraak waar Marleen Barth, onze fractievoorzitter in de Eerste Kamer eens mee werd geconfronteerd.

Dit soort uitspraken zijn geen grapje. Dit soort patronen en stereotyperingen moeten we doorbreken. Daarom zijn we samen met de Vrouwen in de PvdA en de Jonge Socialisten in de PvdA de actie #geengrapje gestart. Het is een actie tegen alledaags seksisme. Want wat begint met een vervelend zinnetje kan eindigen in achterstelling, ongelijke beloning of zelfs intimidatie en geweld.

Nog steeds verdienen vrouwen in Nederland gemiddeld bijna 20 procent minder dan mannen. Nog steeds is nog maar de helft van alle vrouwen in Nederland economisch zelfstandig. Nog steeds is slechts 10 procent van de leden in de raad van commissarissen of in de raad van bestuur in het bedrijfsleven vrouw.

Daarom stelde ons Kamerlid Keklik Yücel een vrouwenquotum in de top van het bedrijfsleven voor. Nu is er veel te doen om het vrouwenquotum. Het zou een “paardenmiddel” zijn, het zou er voor zorgen dat vrouwen als “excuustruus” worden weggezet, en sommigen beweren zelfs dat vrouwen simpelweg niet in staat zijn om topfuncties uit te voeren.

Ik ben het hier hardgrondig mee oneens. Met meer hoogopgeleide vrouwen dan ooit, ga je mij anno 2016 niet vertellen dat er geen capabele vrouwen te vinden zijn voor die functies. Het is de hoogste tijd dat dit besef ook in het bedrijfsleven doordringt.

Onrecht tegengaan begint bij het herkennen, benoemen en bespreekbaar maken van seksisme en ongelijkheid.

Soms ontmoet ik moedige vrouwen die zich hier met hart en ziel voor inzetten. Vorige maand ontmoette ik zulke vrouwen toen ik op bezoek was in Istanboel. Ik was daar voor een conferentie en werkbezoek met Europese sociaaldemocraten.
De conferentie ging over kwetsbare vluchtelingen. Samen met vrouwen van de CHP en maatschappelijke organisaties namen we de tijd om vragen te stellen, te analyseren. Wat betekent het om als alleenstaande vrouw met kinderen op de vlucht te zijn voor de oorlog in Syrië? Of als homoseksueel?

Het blijkt voor deze kwetsbare groepen haast niet te doen om in hun eigen levensonderhoud te voorzien. Zij kunnen meestal de taal niet leren, niet werken en leven geïsoleerd door het ontbreken van sociale netwerken en kinderopvang.
Het toenemende conservatisme in Turkije helpt hier niet bij. De term “survival sex” zegt veel over de kwetsbare positie waar zij zich in bevinden. Mij gaat het door merg en been. Deze vrouwen hebben al zoveel ellende meegemaakt. Ze verdienen een veilig thuis voor henzelf en hun kinderen.
We leren hiervan dat er in het vluchtelingenbeleid speciale aandacht moet zijn voor alleenstaande vrouwen en homoseksuelen. Of dat nu in Nederland is of in Turkije.

Veilige plekken in de opvang, interviewers die gevoelig zijn voor gender specifieke problemen en steun aan organisaties die hun rechten versterken. Het is een kwestie van gewoon doen en organiseren. Hoe groot de vluchtelingenproblematiek in zijn totaliteit ook is.

Tot slot wil ik graag eindigen met waar het in 1908 mee begon en waar sociaaldemocraten hun bestaansrecht aan ontlenen: brood en rozen, oftewel eerlijk werk.

In 1908 staakten de vrouwen in New York vanwege slechte arbeidsomstandigheden in de textielfabrieken. Als je het jaartal en de plaats verandert dan zie je dat deze strijd nog even relevant is.
Alleen in Bangladesh al werken 4 miljoen vrouwen in de textielindustrie. Zij maken onder vreselijke arbeidsomstandigheden de kleren die wij aan hebben. Daarmee zijn we verbonden met deze vrouwen en hun lot – of we dat nu leuk vinden of niet.

Het schept een verantwoordelijkheid die als consument bijna niet te nemen is. Als je door de Kalverstraat loopt dan weet je simpelweg niet hoe de kleding die in de rekken hangt is gemaakt. Een lage prijs zegt niet alles.

Het is nu bijna drie jaar geleden dat in Bangladesh het fabriekscomplex Rana Plaza instortte. Meer dan 1100 mensen vonden daarbij de dood. Misschien herinnert u zich het beeld van de ineengestrengelde man en vrouw die dood onder het puin werden gevonden. Het staat op mijn netvlies gebrand.
De ramp bracht een kentering teweeg. Mede dankzij de inzet van onze Minister Lilianne Ploumen is er een historisch akkoord gesloten en werken vakbonden, modemerken en grootwinkelbedrijven samen aan het verbeteren van de brand- en gebouwveiligheid in de fabrieken. Het minimumloon in Bangladesh is verhoogd van 28 euro naar 50 euro per maand. En de Bengaalse arbeidsinspectiedienst is flink uitgebreid.

Toch is er nog een lange weg te gaan. Een van de problemen is de tegenwerking van vakbonden. Zolang arbeiders niet vrij zijn om zich te organiseren en daar vakbonden worden geïntimideerd zullen veranderingen niet duurzaam zijn. De vrijheid om je te kunnen organiseren en je stem te verheffen tegen onrecht is de sleutel voor echte vooruitgang.

Echte vooruitgang boeken, dat is waar we ons als sociaaldemocratische partijen voor inzetten, waar ter wereld ons hoofdkantoor ook staat. De kracht van de sociaaldemocratie is dat zij internationaal is, want in deze wereld zijn werknemers, consumenten, producenten en kiezers met elkaar verbonden. Door de productieketens, door het klimaat, en door conflicten en armoede die leiden tot internationale vluchtelingenstromen.

Beste mensen, als een rechtvaardige wereld ons doel is, dan is onze taak om op te komen voor gelijke rechten voor vrouwen en mannen. We hebben daarvoor krachtige vrouwen èn mannen nodig. Want laat daarover geen misverstand bestaan: mannen kunnen en moeten onze bondgenoot zijn in deze strijd.
Het tegengaan van alledaags seksisme, de bescherming van kwetsbare vrouwen op de vlucht en eerlijk werk voor vrouwen zijn maar een begin van de grote opdracht die voor ons ligt. Dat is geen peulenschil.
Dan is het goed te weten en op een dag als vandaag ook te voelen dat we een internationale beweging zijn. Samen met andere zusterpartijen wereldwijd staan we sterk en kunnen onze partijen het verschil maken.

Dat hebben we vroeger laten zien, dat laten we nu zien en we zullen het blijven laten zien. Dank jullie wel.

Delen:

Een verbonden samenleving

Eerlijke spelregels zijn nodig. Zodat grote bedrijven netjes belasting betalen, net als de bakker op de hoek. Zodat we uitbuiting van werknemers aanpakken. En zodat we minder schreeuwen en beter naar elkaar luisteren.

Lees ons verkiezingsprogramma