Rambo en Socrates

Rambo en Socrates

Door De Redactie op 10 februari 2011 Delen  

‘Een fanaticus is iemand die niet van gedachten kan en niet van onderwerp wil
veranderen.’ Het citaat is van Winston Churchill. Als hij nu geleefd had, zou
hij dit zeggen als hij dit kabinet aan het werk ziet. In de Treveszaal dendert
het van de testosteron. Allemaal baasjes. Allemaal Rambo’s. Allemaal fanatici.’
Een column van Marcel Duyvestijn.

Ik hou van politici die af en toe ook eens de munt omdraaien om te kijken wat
daar staat. Ik hou sowieso van mensen die willen nadenken. Die durven te
twijfelen. Of soms een hele dag gebruik maken van hun vrijheid van
meningloosheid.

Die mens begint schaars te worden. Vooral in dit kabinet wordt
standvastigheid nogal eens verward met visie. Twee weken geleden schreef ik over
de veertienjarige Sahar die hier tien jaar woont, volledig is geïntegreerd, maar
van Gerd Leers toch terug moet naar Afghanistan. Leers zei eigenlijk: het is
vervelend voor je meisje, maar regels zijn regels. Leers wil standvastig zijn.
De rug recht houden. Niet met de ogen knipperen (figuurlijk dan, want hoe
ingewikkelder de materie, hoe meer hij met zijn ogen knippert). De mens doet er
niet toe. Het gaat om de regels. Als die maar gehandhaafd worden.

Hard is in. Nuance is uit.

Ik zag het ook bij Halbe Zijlstra, staatssecretaris Hoger Onderwijs. Er zat
een glimlach om zijn mond toen hij poseerde voor een bord waarop duizenden
handtekeningen stonden van mensen die het niet eens waren met zijn beleid. Hij
straalde uit: al zijn het een miljoen handtekeningen, ik zal niet buigen. Of
Marja van Bijsterveldt, die graag op het podium ging staan om zich met propjes
te laten bekogelen. Dan kon zij streng blijven kijken. Ze liet zien: hier sta
ik. Ik ben niet bang. Ik sta hier om orde op zaken te stellen. Of Uri Rosenthal
die wilde doen overkomen alsof hij die Ahmedinejad persoonlijk achter zijn
bureau had getrokken vanwege de moord op Zahra Bahrami, terwijl hij in de
praktijk veel te weinig had gedaan.

Het beeld is belangrijker dan de inhoud.

In tijden van crisis werkt dat, die onbuigzame houding. Denk aan Colijn die
als een fanaticus vasthield aan zijn harde gulden. In tijden van onzekerheid
hebben mensen behoefte aan strengheid en soberheid. Wij zijn sterk, dus u kunt
rustig slapen.

Hard.
Harder.
Hardst.

Dat hoor je ook bij mensen die zeggen dat ze op Geert Wilders stemmen. ‘Hij
doet er tenminste iets aan.’ Wát hij er aan doet, is ze vaak niet bekend. Geert
straalt uit dat hij het ‘spuugzat’ is en dat hij ergens een botte bijl bij een
wortel legt. Waarin maakt eigenlijk niet uit.

Rambo wint van Socrates.
Spieren winnen van woorden.
Antwoorden winnen van vragen.

Om af te sluiten met Churchill: “Trotse mensen verdwalen liever dan de weg te
vragen.’

Marcel Duyvestijn is Liefdevol Lid
www.liefdevollid.nl

Delen: