Geef mantelzorger steuntje in de rug

Geef mantelzorger steuntje in de rug

Door Agnes Wolbert op 17 januari 2012 Delen  

Ik ben het van harte eens met het Sociaal Cultureel Planbureau,
dat
in een rapport vaststelt
dat er een tandje moet worden bijgezet voor de
mantelzorgers. EĆ©n van de belangrijkste conclusies luidt dat mantelzorgers
eerder tegenwerking ondervinden van professionals, dan dat ze zich gesteund
voelen. Een opmerkelijke en tegelijk ook treurige conclusie. Hoe is dat
mogelijk? Hier is nog veel werk aan de winkel. Professionals moeten de
mantelzorgers als volwaardige partner in de zorg zien.

Het SCP stelt vast dat de mantelzorger door menig professional niet deskundig
genoeg wordt geacht, en genegeerd wordt. Vooral de mantelzorgers van mensen met
een verstandelijke beperking of met psychiatrische problemen hebben het zwaar.
Zij zorgen levensbreed, maar vaak ook levenslang. Het moeilijke is dat zij door
hun zorgtaken vaak in een isolement terecht komen. Mensen die zouden kunnen
helpen, doen het niet.

Het aanbod om deze mantelzorgers te ontlasten, past vaak niet omdat dit
vooral op zorg voor ouderen is gericht. Je gaat nu eenmaal niet naar een
zogenoemd Alzheimercafé in je gemeente als je zorgt voor je broer met een
psychiatrische stoornis.

De komende jaren zal er veel vaker een beroep gedaan worden op de zorg door
mensen in de naaste omgeving van kwetsbare ouderen, psychiatrisch patiënten en
mensen met een handicap. Daar is op veel fronten actie voor nodig.

Werkgevers moeten mantelzorgvriendelijk personeelsbeleid nu echt eens vorm
gaan geven, gemeenten kunnen via vrijwilligersinzet hun mantelzorgers ontlasten,
gemeenten kunnen er bijvoorbeeld ook voor  zorgen dat mantelzorgers in de buurt
kunnen wonen van degene voor wie ze zorgen, gemeenten moeten ‘respijtzorg’
organiseren en vergoeden, en ga zo nog maar even door.

We kunnen nu dus aan het rijtje toevoegen dat professionals moeten leren de
mantelzorgers als partner in de zorg te zien. Dit kabinet investeert alleen in
de zorg binnen de muren van de instellingen en ze verwaarloost de zorg in de
thuissituatie. Dat noem ik een kortzichtige politiek.

De toekomst ligt bij de mensen thuis en de kwaliteit van die zorg thuis kan
dus flink hoger door professionals en mantelzorgers beter te laten samenwerken.
Een mooi doel!