Raddraaiers verplichten tot hulptraject

Raddraaiers verplichten tot hulptraject

Criminele, recidiverende jongeren moet kunnen worden verplicht een
heropvoedtraject of een ander resocialisatieproject te volgen. Dat zeg ik
vandaag in Spits. Lees hieronder meer over mijn voorstel.

De wijkenaanpak kan wat mij betreft enkel slagen als de raddraaiers van
straat worden gehaald. Anders houden de wijken hun slechte imago.

 

Nieuwe regels vind ik daarvoor niet per definitie noodzakelijk, een sluitende
aanpak wel. Er zijn genoeg instrumenten om jongeren aan te sporen tot actie,
maar die zijn wel allemaal op vrijwillige basis. Het weigeren van een
hulptraject is nu nog niet strafbaar, en dat moet anders. Het mag niet zo zijn
dat jeugdige criminelen keer op keer in de fout kunnen gaan doordat deze
trajecten vrijblijvend zijn. In de praktijk werkt vrijblijvendheid gewoonweg
niet. Je ziet dat nu bijna zeventig procent recidiveert nadat de
(voorwaardelijke) straf is uitgezeten. Ik stel dus voor het vrijblijvende
karakter van de maatregelen te vervangen door een verplichtend karakter.

 

Daarbij is het noodzakelijk dat de instanties beter gaan monitoren. Nu wordt
over de harde kern gezegd: ‘we weten wie het zijn’ Ik wil dat daarnaast ook
bekend is wat die jongeren doen: hebben ze werk, gaan ze naar school? Gaan ze
niet naar school, of hebben ze geen werk dan moeten ze worden verplicht tot een
werkproject, scholing of een heropvoedcursus. Als ze dat vervolgens tóch
weigeren hebben ze een serieus probleem.

 

Het gaat er in deze individualistische aanpak om de groep met raddraaiers als
het ware af te pellen, waarbij de kernwoorden monitoring en doorpakken zijn. Het
mooie is dat dit doelmatig werkt en dat tegelijkertijd een eerlijke kans wordt
geboden aan degenen die hun leven willen beteren.