1 mei/Paasheuvel: uit het plakboek van de afdeling Tynaarlo

1 mei/Paasheuvel: uit het plakboek van de afdeling Tynaarlo

Door Plakboek PvdA op 25 juli 2011 Delen  

Een krasse rode Drent blikt terug

Anne Kors is 90 jaar en vanaf vlak na de oorlog politiek actief. Joeky Talens
hoorde hem vaak vertellen. Samen met Kees de Graaf besloot ze hem te interviewen
over zijn herinneringen: 1 mei, ‘Nieuwe Koers’ en de aflatende interesse van
jongeren voor politiek. En van welke tijd stamt dat eigenlijk? Een bijdrage van
de afdeling Tynaarlo.

Net 90 is hij geworden; Anne Kors, geboren en getogen in het Drentse
Zuidlaren. Met zijn zus Nies maakte hij net na de Tweede Wereldoorlog
enthousiast deel van de jongerenafdeling van de plaatselijke PvdA, ‘Nieuwe
Koers’ genoemd. Op ons verzoek blikt hij terug op die bijzondere begintijd van
de PvdA. ‘Overdag stonden de koeien op de veewagen, ’s avonds gingen wij ermee
naar een bijeenkomst in een naburig dorp.’

Nog een paar jaar en dan mag Anne Kors hopelijk ook zo’n mooie Drees-penning
in ontvangst nemen, voor een 65-jarig lidmaatschap. In 1948 werd hij lid, dus
hij is er bijna. Hoe kwam hij destijds in wederopbouwend Nederland bij de
‘rooien’ terecht? ‘We kwamen uit een rood nest, daar begon het mee. Mijn vader
is jong overleden, maar mijn moeder stemde altijd SDAP. En de rest van de
familie was ook rood. Tot en met een oom die het zelfs tot raadslid hier in
Zuidlaren heeft geschopt. Eerst in de noodraad die was ingesteld en later in de
gewone gemeenteraad.’

Nederland was verzuild en wie eenmaal in een bepaalde stroom zat, ging daarin
mee. Zelf kwam Anne Kors via zijn lidmaatschap van de landarbeidersbond in
contact met politiek en PvdA. Een ander voorportaal vormde de ‘rode’ zangclub
‘Kunst en Arbeid’, waar Anne een hoge tenorpartij voor zijn rekening nam. Voor
Anne en zijn twee jaar jongere zus Nies was de PvdA een logische keuze. Ze
zouden er veel plezier aan beleven.

Opvoeringen
Wie na de oorlog als jongere binnen de partij actief was, kwam terecht bij de
jongerenclub: ‘Nieuwe Koers’. Kors vertelt: ‘In Zuidlaren had onze afdeling ook
een kleine twintig jongere leden en elke twee weken ontmoetten we elkaar.’ Eens
per jaar was er een landelijke Nieuwe Koers-bijeenkomst. Anne Kors herinnert
zich dat er per bus werd afgereisd naar Arnhem en Nijmegen, waar sprekers uit
binnen- en buitenland (‘Willy Brandt!’) hun opwachting maakten. ‘Dat was een
mooi gezicht: wij met onze Nieuwe Koers-vlag in de bus en op weg.’

Bijzondere aandacht werd besteed aan de 1 mei-viering, die destijds een
andere invulling kreeg dan nu: ‘Wij kwamen bijeen en dan werden er allerlei
opvoeringen gegeven. Wij hadden met onze jongeren bijvoorbeeld een keer een
toneelstuk gemaakt en daartoe een complete boot op het podium nagebouwd,
hartstikke mooi. Daar waren we maanden mee zoet, met de voorbereidingen. We
deden het allemaal zelf.’ En in een tijd waarin de auto nog geen gemeengoed was,
werden andere vervoersmiddelen ingezet: ‘We gingen naar een bijeenkomst in het
naburige dorp Spijkerboor: allemaal in de veewagen, waar overdag de koeien nog
in hadden gestaan. Maar je kwam er!’

Langs de deur
Meegewerkt aan reguliere afdelingsactiviteiten werd er ook. Campagne voeren
bijvoorbeeld; net als nu langs de deuren: ‘Nies en ik gingen vaak met onze oom
mee, die was echt fanatiek. Als hij ergens een VVD-foldertje uit de brievenbus
zag steken, trok hij die er gauw uit en deed er een PvdA-folder voor in de bus.
We hebben ook veel geplakt en als het moest over de affiches van andere partijen
heen.’ Lacht: ‘We gingen ook wel ’s avonds laat voor de verkiezingsdag nog op
pad; bij mensen nog even een rode haan aan de deurklink hangen. Ons huis was
vaak het verkiezingshuis waar iedereen verzamelde. Onze moeder schonk koffie en
dan gingen we op pad!’

Nooit thuis
Met het verstrijken van de tijd nam de interesse van jongeren voor de politiek
af en viel het eens zo hechte verband van Nieuwe Koers uit elkaar. Anne Kors
vindt dat wel jammer: ‘In de jaren zestig kwam de welvaart en mensen zochten hun
vertier elders, of  ze gingen tv kijken en bleven thuis. Dat was jammer. Voor
ons was de PvdA echt een uitje. Ook al was je ’s avonds bekaf – ik werkte in de
bouw – je ging toch! Het was ontspannend. We waren nooit thuis. De gezelligheid
en de saamhorigheid, dat was echt heel bijzonder. Het gaf een speciaal gevoel.
En je deed gelijk ook kennis van de politiek op, door over actuele thema’s te
debatteren. Daar heb ik nu nog steeds profijt van.’ Dat jongeren maar moeizaam
voor de politiek zijn te interesseren, is dus niet iets van de afgelopen jaren:
‘Een halve eeuw geleden speelde het ook al.’

Joeky Talens en Kees de Graaf,
tynaarlo.pvda.nl

Delen:

Een verbonden samenleving

Eerlijke spelregels zijn nodig. Zodat grote bedrijven netjes belasting betalen, net als de bakker op de hoek. Zodat we uitbuiting van werknemers aanpakken. En zodat we minder schreeuwen en beter naar elkaar luisteren.

Lees ons verkiezingsprogramma