Mensen willen politici kennen

Mensen willen politici kennen

Mensen willen politici kennen

Door De Redactie op 14 oktober 2014 Delen  

‘Het is een kwestie van geduld, rustig wachten op de dag …’ Zelfs veel niet-Limburgers vullen deze tekst van de Limburgse band Rowwen Hèze moeiteloos aan. Zo niet Maxime Verhagen die zijn hele jeugd in Limburg had doorgebracht. De toenmalige vice-premier herkende de tekst van het lied niet toen hij er door Twan Huys in 2011 in een aflevering van College Tour op werd bevraagd. Hij herkende ook de band niet, toen Huys de eerste 20 seconden van het lied liet horen. Verhagen moest, aan de vooravond van de voor het CDA in Limburg dramatisch verlopen Statenverkiezingen, erkennen dat hij ‘al te lang weg is uit Limburg’.

In een column in de VARAgids gaf Huys zijn analyse: all politics are local. Een succesvol politicus kent zijn achterban. Hij begrijpt het alledaagse leven en de zorgen van zijn mensen. Kleine, lokale problemen overheersen de wereld van zijn achterban en niet de positie van Griekenland in de Europese Unie of de veiligheidssituatie in Afghanistan. Wie het contact met de kiezer en zijn cultuur verliest, verliest de verkiezingen. Verhagen was geen Limburger meer. Hij sprak met Hillary en Angela maar niet met Sjeng en Lenie uit de provincie. Hij verloor zijn wortels en zijn achterban herkende hem niet meer als een van hen. Dat gold niet alleen voor Verhagen, maar voor alle gezichtsbepalende politici van het CDA. De PVV won de verkiezingen. Het ondenkbare gebeurde: het CDA raakte Limburg kwijt.

Staat het CDA in die ontwikkeling alleen? Nee, ook de Partij van de Arbeid heeft na het vertrek van Thijs Wöltgens (1994) en Servaes Huys (1998) op het niveau van de Tweede Kamer in Limburg geen effectieve volksvertegenwoordiger meer geleverd. Ik zeg niet dat hun opvolgers zonder inzet of kwaliteiten waren. Integendeel. Maar het waren niet de kwaliteiten (zichtbaar, aanwezig én nabij) die nodig zijn om als politieke partij overeind te blijven in een veranderd tijdsgewricht.

Dertig jaar geleden waren de gevolgen van de verzuiling nog merkbaar in het stemgedrag. Je kwam uit een ‘groen’ of ‘rood’ gezin en dus werd er CDA of PvdA gestemd. Dat was een vanzelfsprekendheid. En als ‘volksvertegenwoordiger’ van één van deze twee volkspartijen hoefde je – buiten vergaderen en besturen – voor het behalen van stemmen ook weinig te doen. Dat wat niet nodig leek werd verwaarloosd. De politiek werd verengd tot debat en discussie, vergaderen en (korte) verkiezingscampagnes. Het besef dat politici geworteld moeten zijn in de samenleving en dat mensen hun politici willen kennen, ging verloren. Met als gevolg dat bestuurlijk ingestelde types met een vlak politiek profiel in beide partijen de dominante stroming werden. Al twee decennia lang schuiven CDA en PvdA nu veel te vaak mensen naar voren voor gemeenteraden, Provinciale Staten en de Tweede Kamer, die zich politicus noemen, maar het allesbehalve willen zijn. Daarmee hebben zij de zuurstofleiding die hen met de achterban verbindt doorgesneden. Het logische gevolg: volkspartijen zonder volk, kapot bestuurd en kapot geselecteerd.

Harry Leunessen, wethouder-lijsttrekker PvdA-Landgraaf. Dit artikel schreef hij als vervolg op zijn bijdrage aan ledenblad Rood.

Delen:

Een verbonden samenleving

Eerlijke spelregels zijn nodig. Zodat grote bedrijven netjes belasting betalen, net als de bakker op de hoek. Zodat we uitbuiting van werknemers aanpakken. En zodat we minder schreeuwen en beter naar elkaar luisteren.

Lees ons verkiezingsprogramma