Niet juichen om vlaktaks

Niet juichen om vlaktaks

Het plan van het CDA om één belastingtarief van 33,25 procent voor al het
inkomen in te voeren, lijkt een poging om de aandacht af te leiden van de
kronkels in ons belastingsysteem waar de christendemocraten liever niet over
willen nadenken.

De economische crisis lijkt Kroatië voorlopig weinig te raken. Zonder blikken
of blozen vroeg de campingbaas 30 kuna (4,50 euro) voor een uurtje internet. Ik
vermoed dat hij aan het einde van het jaar in opgewekte stemming zijn
belastingaangifte kan doen. En tja, op dat gebied staat ons in Nederland in
ieder geval heel wat te wachten. Het CDA – met name het Wetenschappelijk
Instituut  – probeert ons immers al weer enige tijd warm te krijgen voor de
invoering van een vlaktaks, één belastingtarief van 33,25 procent  voor al het
inkomen afkomstig uit arbeid. Wat mij betreft mogen de alarmbellen gaan
rinkelen.

Herverdeling van inkomen is voor ons sociaaldemocraten natuurlijk dé manier
om te werken aan publieke voorzieningen en een goede sociale zekerheid. Een
progressief belastingstelsel waarborgt dat de gezamenlijke verantwoordelijkheid
op de sterkste schouders gebouwd wordt. Invoering van een vlaktaks betekent een
enkeltje naar een systeem waarin deze herverdeling minder naar voren komt en het
nota bene de groepen aan de onderkant zijn die een hoger marginaal
belastingtarief voor de kiezen krijgen. Natuurlijk, dat kan wel gerepareerd
worden met een trits van inkomensafhankelijke kortingen, maar dat is de facto
weer tegenstrijdig aan het hele principe van een vlaktaks. Het voordeel dat
onder een vlaktaks werknemers direct hun verdiensten op hun loonbriefje zien
moet dan ook met een korreltje zout worden genomen. Bovendien zou zo’n ‘service’
met een goed functionerende Belastingdienst ook in ons huidige systeem te
regelen moeten zijn.

Maar dat is niet mijn voornaamste kritiek op het idee van een vlaktaks. Er
broeit bij mij het sterke vermoeden dat het CDA met dit plan de aandacht wil
afleiden van de kronkels in ons belastingsysteem waar de christendemocraten
liever niet over willen nadenken.

Het voornaamste winstpunt van een vlaktaks is bijvoorbeeld dat het een
automatisch remmend effect heeft op de hypotheekrenteaftrek. Het CDA zal daarmee
claimen dat de hypotheekrenteaftrek is aangepakt. Maar zo wordt voorbijgegaan
aan een principiële discussie over het tegengestelde nut van de
hypotheekrenteaftrek en de dramatische bijkomende verstoring van de woningmarkt.
Een ander voorbeeld is dat het fiscaliseren van de AOW in de kiem zal worden
gesmoord, want zo´n constructie past niet in een platgeslagen belastingsysteem.

Maar vooral betekent alle aandacht voor de vlaktaks ook minder aandacht voor
bijvoorbeeld de aanrechtsubsidie en alle andere manieren waarop het gezin – en
andere vormen van partnerschap – nog steeds fiscaal wordt vertroeteld. In een
samenleving waarin de happy single steeds meer begint te domineren getuigt dat
van een zeer beperkte blik. Alleenstaanden zijn al decennia lang de
cashcow voor de rijksfinanciën. En dáár zouden socialen en liberalen
eens écht werk van moeten maken: het afschaffen van deze fiscaal ongelijke
behandeling van alleenstaanden. Alsof je levenswijze moet bepalen hoeveel
belasting je mag betalen. Met alle aandacht voor de vlaktaks lijkt het CDA die
discussie in ieder geval te willen verdoezelen.

Delen: