Niet juichen om vlaktaks

Niet juichen om vlaktaks

Door Paul Tang op 12 augustus 2009 Delen  

Het plan van het CDA om één belastingtarief van 33,25 procent voor al het inkomen in te voeren, lijkt een poging om de aandacht af te leiden van de kronkels in ons belastingsysteem waar de christendemocraten liever niet over willen nadenken.

De economische crisis lijkt Kroatië voorlopig weinig te raken. Zonder blikken of blozen vroeg de campingbaas 30 kuna (4,50 euro) voor een uurtje internet. Ik vermoed dat hij aan het einde van het jaar in opgewekte stemming zijn belastingaangifte kan doen. En tja, op dat gebied staat ons in Nederland in ieder geval heel wat te wachten. Het CDA – met name het Wetenschappelijk Instituut – probeert ons immers al weer enige tijd warm te krijgen voor de invoering van een vlaktaks, een belastingtarief van 33,25 procent voor al het inkomen afkomstig uit arbeid. Wat mij betreft mogen de alarmbellen gaan rinkelen.

Herverdeling van inkomen is voor ons sociaaldemocraten natuurlijk de manier om te werken aan publieke voorzieningen en een goede sociale zekerheid. Een
progressief belastingstelsel waarborgt dat de gezamenlijke verantwoordelijkheid op de sterkste schouders gebouwd wordt. Invoering van een vlaktaks betekent een enkeltje naar een systeem waarin deze herverdeling minder naar voren komt en het nota bene de groepen aan de onderkant zijn die een hoger marginaal belastingtarief voor de kiezen krijgen. Natuurlijk, dat kan wel gerepareerd worden met een trits van inkomensafhankelijke kortingen, maar dat is de facto weer tegenstrijdig aan het hele principe van een vlaktaks. Het voordeel dat onder een vlaktaks werknemers direct hun verdiensten op hun loonbriefje zien moet dan ook met een korreltje zout worden genomen. Bovendien zou zo’n ‘service’ met een goed functionerende Belastingdienst ook in ons huidige systeem te regelen moeten zijn.

Maar dat is niet mijn voornaamste kritiek op het idee van een vlaktaks. Er broeit bij mij het sterke vermoeden dat het CDA met dit plan de aandacht wil afleiden van de kronkels in ons belastingsysteem waar de christendemocraten liever niet over willen nadenken.

Het voornaamste winstpunt van een vlaktaks is bijvoorbeeld dat het een automatisch remmend effect heeft op de hypotheekrenteaftrek. Het CDA zal daarmee claimen dat de hypotheekrenteaftrek is aangepakt. Maar zo wordt voorbijgegaan aan een principiële discussie over het tegengestelde nut van de hypotheekrenteaftrek en de dramatische bijkomende verstoring van de woningmarkt. Een ander voorbeeld is dat het fiscaliseren van de AOW in de kiem zal worden gesmoord, want zo´n constructie past niet in een platgeslagen belastingsysteem.

Maar vooral betekent alle aandacht voor de vlaktaks ook minder aandacht voor bijvoorbeeld de aanrechtsubsidie en alle andere manieren waarop het gezin – en andere vormen van partnerschap – nog steeds fiscaal wordt vertroeteld. In een samenleving waarin de happy single steeds meer begint te domineren getuigt dat van een zeer beperkte blik. Alleenstaanden zijn al decennia lang de cashcow voor de rijksfinanciën. En daar zouden socialen en liberalen eens echt werk van moeten maken: het afschaffen van deze fiscaal ongelijke behandeling van alleenstaanden. Alsof je levenswijze moet bepalen hoeveel belasting je mag betalen. Met alle aandacht voor de vlaktaks lijkt het CDA die discussie in ieder geval te willen verdoezelen.

Delen: