Neeltje Maria Min en de PvdA

Neeltje Maria Min en de PvdA

Door De Redactie op 10 november 2011 Delen  

Noem mij, bevestig mijn bestaan,
Laat mijn naam zijn als een keten.
Noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.
Voor wie ik liefheb, wil ik heten.

De dichteres van bovenstaande regels, Neeltje Maria Min, is weer terug. Haar
gedichten zijn nu op muziek gezet. Gisteren kreeg ik bij de Wereld Draait Door
tranen in mijn ogen toen Blaudzun haar woorden zong.

Een column van Marcel Duyvestijn.

Ooit zat ik in een badkuip in Venetië toen een PvdA’er me deze dichtregels
voorlas. Zeep vlokte langs de tegels, de woorden wurmden zich door het lauwe
water. Ik heb haar voorgesteld te trouwen, maar ze weigerde. Maar dat terzijde.

Toen dacht ik aan de PvdA. Dat is een overstap. Ik weet het. Edoch. Ook dit
gedicht gaat over de PvdA. Over de menselijke maat. Dit gaat ook over
individualisme –wat ten onrechte een vies woord is geworden. Laat de
groepsdenkers ons maar in hokjes indelen, wij willen vrij zijn. Wij willen een
naam hebben. Wij willen Zijn.

Ik denk ook aan het Zeeman-meisje van Hans Spekma. Haar moeder heeft een
uitkering, die ze kwijt raakt. De pathetiek is overweldigend. Je ziet het meisje
wezenloos de onderbroeken in de manden goedleggen. Ze luistert naar een
mechanische stem die vertelt dat de pantoffels in de aanbieding zijn.

Hoewel ik weet wat Hans bedoelt, wil ik ook dat hij mij, de gewone man, een
naam geeft. Alle kandidaat-voorzitters van de PvdA noemen de namen van de
verschoppelingen, van de verworpenen der aarde. Ze vergeten echter de namen van
de gewone man. Hier is de electorale uitdaging: de PvdA moet zich richten op de
middengroepen. Dat betekent niet dat je de onderkant laat vallen. Nee. Maar als
je je alleen maar richt op de armen, de ama’s en de amateurs, denkt de rest van
het electoraat dat hij er kennelijk niet toe doet.

Ook voor de middengroepen geldt:

Mijn moeder is mijn naam vergeten.
Mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
Hoe moet ik mij geborgen weten?

www.liefdevollid.nl

Delen:

Een verbonden samenleving

Eerlijke spelregels zijn nodig. Zodat grote bedrijven netjes belasting betalen, net als de bakker op de hoek. Zodat we uitbuiting van werknemers aanpakken. En zodat we minder schreeuwen en beter naar elkaar luisteren.

Lees ons verkiezingsprogramma