Mobilisatie voor progressieve verandering

Mobilisatie voor progressieve verandering

Door Kirsten Meijer op 14 maart 2013 Delen  

Vorige week brachten we een bezoek aan de Verenigde Staten. Eerst naar Washington DC, om een seminar van het Center for American Progress bij te wonen en daarna was ik in New York, waar ik op 8 maart Internationale Vrouwendag vierde bij de Verenigde Naties. In beide steden werd ik geraakt door het optimisme en de wil om mobiliseren voor progressieve verandering.

Met een begroting die compleet uit de hand is gelopen, een economie die niet bepaald floreert en een groeiende ongelijkheid in de samenleving is er genoeg om je zorgen over te maken in de Verenigde Staten. Maar de mensen lijken niet bij de pakken neer te gaan zitten. Boos over de te hoge studieschulden? Er zijn plenty mogelijkheden om je aan te sluiten bij de activiteiten van bijvoorbeeld Campus Progress. We spraken de directeur, Anne Johnson, op haar kantoor tussen de dozen met folders. In 2012 bereikte Campus Progress 1 miljoen jongeren die allemaal werken aan progressieve verandering in hun eigen omgeving.

Ook in andere gesprekken en presentaties lag vaak de nadruk op vooruitgang en mobilisatie voor verandering. De situatie in Amerika is uiteraard op veel fronten niet te vergelijken met die in Europa of Nederland: met een tweepartijenstelsel en veel meer fondsen ter beschikking is het makkelijker om mensen te mobiliseren. Toch moeten die verschillen ons niet weerhouden om ons te laten inspireren. Het optimisme en vasthouden aan het idee dat je een verschil kunt maken door je in te zetten voor een vereniging, een partij of organisatie, ook in moeilijke tijden, is ook voor ons van waarde.

Nederland heeft wat dat betreft ook echt wat te bieden aan de wereld. In New York, bij één van de bijeenkomsten in de zijlijn van de VN Commission on the Status of Women (CSW57) werden de resultaten gepresenteerd van een Nederlands programma ter ondersteuning van vrouwenrechten wereldwijd: het zogenaamde MDG3 programma, ooit opgezet door minister Koenders, wat nu wordt voortgezet onder de naam FLOW. Voor wie resultaten wil zien van ontwikkelingssamenwerking, hier zijn er een paar: 224 miljoen mensen werden bereikt met een boodschap over het belang van vrouwenrechten, 105.000 vrouwenorganisaties werden versterkt door de capaciteit te vergroten, 46 nationale overheden werden beïnvloedt en één nieuw internationaal mensenrechteninstrument werd goedgekeurd met steun voor lobbywerk (ILO conventie 189).

Het bijzondere van dit programma is de flexibiliteit. In plaats van te komen met allerlei regels die bedacht zijn in Den Haag, mogen vrouwenorganisaties die geld krijgen uit het fonds voor een belangrijk deel zelf bepalen hoe ze het besteden. Daardoor sluiten de projecten veel beter aan bij de realiteit in de verschillende landen. Zo vertelde een activist dat ze erg dankbaar was dat ze zonder problemen snel kon beslissen een gasfornuis te kopen voor het onderduikadres waar een vrouw werd opgevangen die slachtoffer was geworden van huiselijk geweld. Andere organisaties deden onderzoek naar geweld tegen vrouwen om zo hun lobby richting overheden kracht bij te zetten met harde cijfers, iets waar ze tot dan toe geen capaciteit voor hadden.

Kortom, voorbeelden van mobilisatie voor progressieve verandering zijn er genoeg wereldwijd en dat geeft goede moed voor de toekomst. Ook wij kunnen hier meer werk van maken. In navolging van de van waarde discussie in onze partij moet de PvdA de verbinding met gemeenschappen aangaan en het initiatief van mensen zelf weer aanmoedigen en versterken. Dat is de opdracht voor het partijbestuur, de afdelingen en iedere sociaaldemocraat.

Delen:

Een verbonden samenleving

Eerlijke spelregels zijn nodig. Zodat grote bedrijven netjes belasting betalen, net als de bakker op de hoek. Zodat we uitbuiting van werknemers aanpakken. En zodat we minder schreeuwen en beter naar elkaar luisteren.

Lees ons verkiezingsprogramma