Mijn beeld van Nederland

Mijn beeld van Nederland

Dit beeld van mijn man en mijn jongste dochter staat voor vertrouwen. Voor
durf. Voor zorgen voor elkaar. Voor op weg helpen. Voor loslaten. Voor dromen.
Voor samen. Ja, wellicht voor verheffing. Voor veel knuffelen, natuurlijk, en af
en toe een kopje thee en wat betutteling. Dit is ook het beeld dat mijn Partij
van de Arbeid voor ogen heeft voor Nederland.

Uit de campagne van 2003 voor de Tweede Kamer is één uitspraak op straat me
altijd bijgebleven. ‘Ik ben blij dat ik weer op de Partij van de Arbeid wil
stemmen.’ Kiezen, zo is mijn ervaring, doen de meeste mensen grotendeels op
gevoel. Ja, natuurlijk, soms komt er iemand aan de marktkraam die van alle
partijen het verkiezingsprogramma vraagt en thuis een spreadsheet in elkaar zet
die hem vertelt welk hokje hij rood moet maken. Maar de meesten doen de
stemwijzer zoals je een test in de Viva invult: je hebt stiekem wel een voorkeur
voor de uitkomst, ongeacht de vragen die je gesteld worden. Een uitkomst die bij
je past en ‘gewoon goed voelt’.

Wanneer mensen op de PvdA stemmen is dat vast en zeker om onze verstandige
politieke wensen. Eerlijk delen. Emancipatie. Een beter milieu. Goed onderwijs.
En dan zeggen we inmiddels bijna verontschuldigend: met deze idealen is niets
mis. Maar waar het mij, en volgens mij veel mensen, ook om gaat, zijn de beelden
die dat oproept. De beelden die wij als leden van die partij  kunnen oproepen
van dat betere Nederland. Daar zit dat ‘gewoon goed voelen’ in. (Of niet dus.)

En dat begint bij onszelf, de leden van de PvdA. Denken in beelden raakt aan
ons nestgevoel. Aan het punt aan de horizon waaraan wij ons dagelijkse politieke
handelen kunnen toetsen. Aan waar we ons verbonden mee… tja, voelen.

Het is daarom verstandig om het binnen onze partij niet alleen maar te hebben
over onze feitelijke idealen. En het is ronduit onverstandig om het vervolgens
vooral te hebben over de bestuurlijke uitwerking van onze idealen. Of over de
constitutionele omstandigheden waaronder wij over die idealen kunnen praten.
(Grrr!)

Heb het ook eens over het gevoel dat je krijgt van dat betere Nederland waar
we aan werken. Dat is niet alleen verstandig, maar vooral ook leuk. Helemaal als
je dat denken samen met partijgenoten doet. En laat het nu
verkiezingsprogrammatijd zijn!

Ook ik heb dus mijn beeld. En mijn beeld staat bovenal voor ruimte. Ruimte
voor groei, om te zijn wie je bent, ruimte voor de ander ten opzichte van jezelf
en hoe zich dat dan verhoudt. En het staat voor ruimte in je hoofd. Want wat is
het vandaag benauwd, krap, eng en smal in Nederland.

Ik nodig iedereen van harte uit zijn beeld van onze idealen, het beeld dat u
had toen u ooit of pas geleden lid werd van de partij, naar mij te mailen op
marije@eerlijkevlinder.nl. Ik ben
er bij voorbaat van overtuigd dat die serie beelden een Nederland schetst waar
ruimte is voor iedereen. Waar mensen samen werken aan het bieden van die ruimte.
Want vanwege die overtuiging, vanwege dat beeld van Nederland dat onze partij
belooft, ben ik sociaaldemocraat.

Delen: