Lilianne Ploumen neemt in januari 2012 afscheid als voorzitter

Lilianne Ploumen neemt in januari 2012 afscheid als voorzitter

Door Lilianne Ploumen op 3 oktober 2011 Delen  

Hierbij laat ik weten dat ik op het congres van januari 2012 afscheid zal
nemen als voorzitter van de Partij van de Arbeid. Om de leden in staat te
stellen in alle rust een opvolger te kiezen, maak ik mijn vertrek nu reeds
bekend.

Ik heb dit besluit genomen omdat dit het beste is voor de partij. Mijn
(tweede) termijn die loopt tot 2014 was mijn laatste geweest.

Mijn afscheid van het voorzitterschap zou dan nagenoeg samenvallen met de
campagnes voor de gemeenteraadsverkiezingen en voor de verkiezing van het
Europees parlement. Een jaar later worden de leden van de Provinciale Staten en
de Tweede Kamer gekozen– al hopen we van die laatste dat we dat eerder mogen
doen. Omdat in onze partij de voorzitter verantwoordelijk is voor de campagnes
is het van het allergrootste belang dat, met die verkiezingen in het
vooruitzicht, een nieuwe partijvoorzitter zich goed kan inwerken. Op het komende
congres wordt de helft van de leden van het partijbestuur gekozen, dat is
daarmee voor mij het moment om plaats te maken.

Ik heb de partij mogen dienen in roerige tijden. We kijken terug op een zware
periode als coalitiepartner in ’s lands regering. Een periode waarin we veel
goeds voor het land hebben kunnen doen, maar waarin de soms moeilijke politieke
samenwerking uiteindelijk leidde tot de val van het kabinet. We kijken terug op
maar liefst vier verkiezingscampagnes. Campagnes waarin we ondanks de enorme
inspanningen niet altijd het resultaat haalden dat we wilden. Ik denk daarnaast
met bijzonder groot genoegen terug aan de partijbrede discussies over arbeid en
met name over integratie. Velen van jullie leverden hartstochtelijk een bijdrage
aan deze discussies en dat was niet voor niets; zo houden we ons gedachtegoed
bij de tijd. En ook tevreden ben ik over de verbetering van onze organisatie. De
financiën en het partijbureau zijn weer op orde. We versterkten de
ledendemocratie en presenteerden een nieuwe, aangescherpte gedragscode.

Met veel plezier en respect heb ik samen mogen werken met niet één, maar met
twee partijleiders. Allereerst met Wouter Bos, die met zijn doortastende
optreden als minister van Financiën het land door een ongekende bankencrisis
leidde. En met Job Cohen, die de moed had zijn burgemeesterschap van Amsterdam
op te geven om de partijleiding over te nemen in het heetst van de strijd.
Wouter en Job zijn authentieke, gedreven sociaaldemocraten die niet misstaan in
het rijtje Willem Drees, Joop den Uyl en Wim Kok. 

Het vooruitzicht van een leven na het partijvoorzitterschap maakt mij nu al
weemoedig. Ik weet niet wat ik het meest ga missen. De spanning van het
dagelijks politiek bedrijven voor de mensen voor wie wij het allemaal doen? Het
leiding geven aan een team mensen dat zich het vuur uit de sloffen loopt voor
onze partij? Of vooral al die partijgenoten die ik ontmoette in onze afdelingen,
op vergaderingen en zomaar op straat? 

Ik geef het eerlijk toe, er waren heus wel eens dagen, waarop ik dacht. ‘Mag
het vandaag een onsje minder?’ Maar altijd waren ze er weer, de mensen die het
allemaal de moeite waard maakten. De hemelbestormende jongeren uit Tilburg, de
tramchauffeur, die toen ik folderend door de tram liep lachend tegen me zei:
‘Meid, voor jou wil ik nog wel een keer op die socialisten stemmen’. De
PvdA-campaigners die door weer en wind van deur tot deur gaan. En Annie de Roos,
ons oudste lid. Toen ik haar feliciteerde met haar 103ste verjaardag zongen we
samen de Internationale, zij loepzuiver, ik zoals altijd een beetje uit de maat.
Ik heb een hart vol herinneringen, en daar ben ik jullie en onze partij dankbaar
voor.

Jullie zijn nog niet van me af. In de komende maanden ga ik door met
investeren in links-progressieve samenwerking. Met dit rechtse
minderheidskabinet aan het roer is een energiek en effectief tegengeluid
geboden. Dat tegengeluid geven we als PvdA, en nog beter is het als we de
progressieve krachten bundelen. Daar hoop ik een verdere bijdrage aan te kunnen
leveren. Ook kijk ik uit naar het debat dat we de komende maanden gaan voeren
over de toekomst van de publieke sector. 

En zelfs als ik in januari afscheid neem is dat echt niet voorgoed. Want
sociaaldemocraat zijn is een roeping. Om met Troelstra af te sluiten – ik kan
niet anders….

Met hartelijke groet,

Lilianne Ploumen

Delen:

Een verbonden samenleving

Eerlijke spelregels zijn nodig. Zodat grote bedrijven netjes belasting betalen, net als de bakker op de hoek. Zodat we uitbuiting van werknemers aanpakken. En zodat we minder schreeuwen en beter naar elkaar luisteren.

Lees ons verkiezingsprogramma