Leve Geert, leve het populisme

Leve Geert, leve het populisme

Door De Redactie op 14 januari 2011 Delen  

‘Ik ben gek op Geert. Het moet maar eens gezegd worden. En zeker hier. Onze
partij kan namelijk wel wat populisme gebruiken. Populisme is bij ons een vies
woord, terwijl het ook een vehikel kan zijn om mensen terug te halen naar onze
partij.’ Een column van Marcel Duyvestijn.

‘Eigenlijk is Geert een godsgeschenk. Niet alleen qua onderwerpen, maar ook
qua stijl. Hij dwingt ons na te denken, te bezinnen en te herpositioneren. Vaak
wordt populisme verward met het volk naar de mond praten. Dat is stierenpoep.
Populisme is begrijpen wat er speelt en het vervolgens zo verwoorden dat
iedereen het begrijpt. Punt.

Schrijver David van
Reybrouck
schreef twee jaar geleden al in een essay dat we niet minder, maar
beter populisme nodig hebben. In zijn
Pleidooi
voor Populisme
gaat het vooral over de kloof tussen hoger- en
lageropgeleiden. Hij pleit ervoor om meer lageropgeleide volksvertegenwoordigers
op de kieslijsten te zetten. Dat lijkt me niet haalbaar. Maar ik wil wel een
lans breken voor de Jan Schaefer-types, die de taal van het volk spreken. Dat
zijn de populisten die we nodig hebben.

En die mensen hebben we. Ahmed Marcouch. Hans Spekman. Eberhard van der Laan.
Dat zijn politici die heldere taal bezigen. Zij zijn – wat mij betreft – de
populisten waar Van Reybrouck op doelt. Ook zag ik
laatst
Diederik Samsom oreren tegen Joost Eerdmans
. Dat deed hij zo goed, dat zelfs
de apolitieke mevrouw Duyvestijn haar damesblad even weglegde. Wij hebben meer
populisten in onze partij dan we denken. Toen Lodewijk Asscher in een focusgroep
onderzocht wat Amsterdammers van zijn PvdA vonden, hoorde hij vooral negatieve
geluiden. De volgende vraag was: welke politici vindt u goed? Daarop volgde –
gek genoeg- een lijstje namen van vooral PvdA’ers. Cohen stond bovenaan.
Daarnaast allemaal mensen uit bovenstaand rijtje.

Populisten weten onderwerpen die wij ingewikkeld vinden, goed te verwoorden.
Integratie, islam, immigratie, de drie i’s (vrij naar
Carel Brendel). Dat vinden wij
mateloos ingewikkelde issues, waar we het liefst een dichtgetimmerd verhaal over
houden dat niemand begrijpt. En dat hoeft niet. Ik weet nog goed dat Job Cohen
tijdens de verkiezingscampagne vorig jaar opmerkte dat hij zich goed voor kon
stellen dat mensen die hun wijk hadden zien verkleuren dat moeilijk vinden. Ik
heb toen mijn televisiescherm gekust en geroepen dat hij door moest gaan. Maar
daar bleef het bij.

De drie i’s blijven moeilijk. Zeker bij ons. Datzelfde geldt voor ‘Europa’.
Tijdens de verkiezingen voor het Europees Parlement zei Thijs Berman iets over
‘een pas op de plaats’ als het om Europese uitbreiding gaat. Hij zag in dat onze
natuurlijke achterban helemaal geen voordeel had bij het toelaten van
Oostbloklanden en Turkije tot de Europese Unie. Dat was geen goedkoop populisme,
maar een realistisch standpunt.

Dat Marnix Norder onlangs aangaf dat zijn stad (Den Haag) een Polenprobleem
heeft, is dezelfde duidelijkheid. Dat Ahmed Marcouch misdadige hangjongeren
‘tuig’ noemt, is een ander voorbeeld.

Wij staan dichter bij Geert dan we denken. Ik zie Job nog niet iedereen
‘knettergek’ verklaren, maar als hij alle videobanden van zijn populistische
partijgenoten bestudeert, weet ik zeker dat er een duidelijk en helder verhaal
komt, dat iedereen begrijpt.’

Marcel Duyvestijn is liefdevol lid van de PvdA
www.liefdevollid.nl

Delen: