Laat Cohen Cohen zijn

Laat Cohen Cohen zijn

Door De Redactie op 7 oktober 2011 Delen  

We kennen elkaar niet. En dat moeten we ook zo houden. Aan mij heb je niks.
En toch. Beste Job. Wat er nu gebeurt, heb je niet verdiend. Ik vind dat ik je
advies moet geven. Niet zoals die Bokito’s in je omgeving, die aan je revers
trekken en in je gezicht slaan om je op te peppen. Nee. Ik wil iets liefdevols
voor je doen. Een column van onafhankelijk publicist Marcel Duyvestijn.

Toen Lodewijk Asscher genoodzaakt was om Frits Huffnagel de wacht aan te
zeggen, toog hij met een goede fles Whiskey naar het huis van Frits om hem dat
slechte nieuws te vertellen. Daar stond-ie, een beetje bedremmeld. Frits stond
op het balkon en keek aanvankelijk giftig: wat moet je? Maar toen zag hij dat
engelengezicht van Lodewijk. En daarna die fles. De heren hebben tot diep in
nacht gedronken. Toen de ochtend zingend ontwaakte, zagen ze allerlei dansende
vogeltjes op het balkon.

Ook jij ziet vogeltjes. Nu. Ik zie een kale witte kamer voor me. In de hoek
zit je trouwe adjudant. Jullie luisteren allebei naar Beethoven. Van die
Menschen die Brüder worden enzo. Je adjudant laat de ijsklontjes in zijn
colaglas op de maat mee rinkelen. Ineens sta je op en zeg je: kom we gaan, trek
je jas aan.

Vervolgens doe je iets? Maar wat? Daar zit ik me suf over te piekeren.
Misschien heb je een boksbal in je kamer hangen met een blond pruikie erop.
Misschien ga je met vrienden voetbal kijken, terwijl je kankert op de scheids en
derhalve een borrelnoot naar het televisiescherm gooit.

Ik heb eigenlijk geen idee wat je doet als het tegenzit. Fietsen, ja. Met
Hans Crombag, je oude vriend. Jullie fietsen over de dijken, met de wind in
jullie gezicht, de jaspanden klapperend tegen de benen. Misschien dat jullie in
een mistroostig café een cappuccino drinken, maar dat is het dan ook.

Zo ben ik! Dat zeg je dan. En eerlijk gezegd vind ik dat het mooiste. Dat je
jezelf wilt zijn. Ook zoals Nebahat Albayrak vertelde dat hoe jij de campagne
van vorig jaar omboog, drie weken van tevoren, had iets authentieks. ‘Nu gaan we
het op mijn manier doen.’

Toen ze dat bij Pauw en Witteman vertelde, dacht ik aan The West Wing, de
televisieserie over het Witte Huis. En dan specifiek aan de aflevering waarin
president Bartlet twijfelt. Hij staat er belabberd voor in de peilingen. Ook
zijn directe medewerkers hebben het hoofd laten hangen. Maar dan komt de
belangrijkste zin op tafel:
let Bartlet be
Bartlet
. Zijn stafchef zegt vervolgens tegen zijn medewerkers: Als we tegen
muren op moeten lopen, laten we dat dan op volledige snelheid doen.

(…)

Er zijn twee dingen die je nu kunt doen, Job. Of je stopt er mee. Prima. Dan
zeg je: het was niet mijn fokking ding. Of je zegt: Ik ben een Nederlander. Ik
ben een Jood. En ik sta hier met een fokking visie. Wellicht dat
Nasrdin Dchar je kan
helpen de juiste woorden te vinden.

Delen:

Een verbonden samenleving

Eerlijke spelregels zijn nodig. Zodat grote bedrijven netjes belasting betalen, net als de bakker op de hoek. Zodat we uitbuiting van werknemers aanpakken. En zodat we minder schreeuwen en beter naar elkaar luisteren.

Lees ons verkiezingsprogramma