Kamerlid zoekt boer deel #6

Kamerlid zoekt boer deel #6

Door Sjoera Dikkers op 18 april 2013 Delen  

Op uitnodiging van de federatie Particulier Grondbezit ben ik, met mijn hondje als bijrijder, onderweg naar Scherpenzeel. Landgoederen zijn vaak al vele tientallen jaren in bezit van een familie. Deze families zijn altijd erg betrokken bij hun landgoed, natuur en met de boeren die op het landgoed een bedrijf pachten. Het in stand houden van het landgoed met veel aandacht voor het bijzondere landschap staat dan ook centraal.

Voor het voortbestaan van veel landgoederen zijn de eigenaren afhankelijk van landbouwsubsidies uit Brussel of uit de regio. Ik ben aanvankelijk wat sceptisch, omdat we zo met publieke middelen (belastinggeld) het bezit van welvarende families moeten conserveren. Tegelijkertijd zie ik het belang om bijzondere gebieden voor de toekomstige generaties te behouden, en vind ik het ook goed dat wij met z’n allen kunnen genieten van mooie buitenhuizen, bossen en van met liefde onderhouden boerderijen.

Ik word ontvangen in de oude schaapskooi op het landgoed van de familie Royaards. De schaapskooi is verbouwd en doet dienst als kantoor. Eerst word ik bijgepraat over de zorgen die ze hebben over het Europese landbouwbeleid. Als de boeren op hun landgoed geen goede boterham kunnen verdienen zullen er bedrijven sluiten met alle effecten voor zowel de betrokken boeren, het landgoed, landschap en uiteindelijk ook het publiek dat geniet van het landgoed. Voor sommige ondernemers die op het landgoed een boerderij hadden gepacht is dit al de realiteit. Dit komt mede doordat dit gebied zo ingeklemd zit tussen natuurgebieden, het niet voor alle agrariërs mogelijk een levensvatbaar bedrijf neer te zetten.

Na een introductie rijden we het gebied door en krijg ik van een van de nazaten van de eerste eigenaren een mooi historisch overzicht. Het landhuis is door de familie aan de gemeente geschonken en heeft het lang als gemeentehuis gediend. Er is in het landschap een verschil tussen boerderijen die onderdeel zijn van het landgoed en de bedrijven die dat niet zijn. Zonder dat ik er te romantisch over wil doen, is er bij de gepachte bedrijven meer aandacht voor de inpassing van het bedrijf in het landschap en voor de historische details in de boerderijen.

We stoppen bij een rustiek uitziend bedrijf van een melkveehouder. Als we achterom langs de mooi geschilderde Anton Pieck stalletjes lopen, staan we opeens voor een moderne stal met ruimte voor 150 melkkoeien. Een toekomstgericht bedrijf met aandacht voor de omgeving waar ze in werken en leven. Zo kan het ook. Geen grootschalige melkvee, maar een boer die prima boert in een prachtige omgeving. Niet het maximale, maar het optimale, dat zie je hier.

Ik ben geen groot voorstander van de landbouw subsidies, maar zie wel dat wanneer wij met z’n allen willen dat dit soort gebieden in stand worden gehouden -dat eigenaren van de landgoederen zorgen voor een goed beheer van natuur en landbouwgebieden- wij daar wel een bijdrage aan zullen moeten leveren. Voor niets gaat de zon op…

Een verbonden samenleving

Eerlijke spelregels zijn nodig. Zodat grote bedrijven netjes belasting betalen, net als de bakker op de hoek. Zodat we uitbuiting van werknemers aanpakken. En zodat we minder schreeuwen en beter naar elkaar luisteren.

Lees ons verkiezingsprogramma