Jan uit Krimpen aan de Ijssel

Jan uit Krimpen aan de Ijssel

Door Lilianne Ploumen op 10 november 2009 Delen  

‘Ik ben boos, zo verschrikkelijk boos, ik wil niks meer met jullie te maken
hebben.’ In onvervalst Rotterdams laat een man zijn emoties de vrije loop. Het
is vrijdag 23 oktober op een bijeenkomst over de AOW in Rotterdam. Als
voorzitter van de PvdA ben ik heus wel wat gewend, maar dit deed echt zeer. Jan
uit Krimpen aan de IJssel gooide er alles in één keer uit. Zijn baas had al zijn
leeftijdsgenoten eruit gegooid. Hij was de laatste die er nog was van zijn
generatie, en hij is pas 49 jaar, en de PvdA die liet het allemaal maar
gebeuren. In de zaal viel een pijnlijke stilte, de emotie bleef voelbaar in de
lucht hangen.

Op het podium zat Jetta Klijnsma, en zij was ook geraakt door zijn boosheid.
Ze verheft haar stem en bedankt de man voor zijn bijdrage. En ze belooft hem om
met hem mee te gaan naar zijn werk, zijn baas er op aan te spreken, want dat is
de PvdA waar zij voor staat!

Een paar dagen later is de Politieke Ledenraad in Utrecht en een beetje tot
mijn verbazing is er Jan er. Hij zit op de eerste rij. We hadden gevraagd of hij
wilde komen en hij ís gekomen. Hij kijkt, en dat snap ik goed, nog steeds een
beetje boos. Ook Jetta herkent hem en begroet hem als een oude bekende.

De afloop van de Politieke Ledenraad is bekend. U heeft ingestemd met de
verhoging van de AOW-leeftijd van 65 naar 67 jaar – in het belang van onze
toekomst, de toekomst van onze kinderen. Maar we wilden wel een aantal harde
toezeggingen van fractie en Kabinet over hoe we dat dan gaan doen.
En die toezeggingen zijn er natuurlijk gekomen.

Mensen die zich nu al, nog voordat ze 50 zijn, kapot gewerkt hebben of mensen
die door hun werkgever voortijdig aan de kant worden gezet, kijken terecht met
enige scepsis naar deze maatregel. Er is sinds de jaren vijftig veel ten goede
veranderd: de Arbowet, automatisering en tijdige om- en bijscholing heeft een
hoop beroepen veel draaglijker gemaakt. Maar er moet nog meer gebeuren. Zoals de
overtuigd atheist Hans Spekman het bijna bijbels zei: we moeten inzetten op een
‘wederopstanding van de arbeidsvoorwaardenpolitiek’.

Ik vind dat werkgevers daar een duidelijke en dwingende opdracht hebben. Zij
moeten zorgen voor fatsoenlijke arbeidsvoorwaarden en arbeidsomstandigheden.
Maar ook wij moeten veranderen. Ik hoor té vaak dat mensen van een jaar of 57
met een scheef oog worden aangekeken, en dat er gefluisterd wordt, ‘hoe lang
moet ‘ie nog?’

Ik zal de fractie en het kabinet scherp in de gaten houden en als het niet
goed genoeg is wat er geregeld wordt trek ik aan de bel. Want wij maakten een
afspraak daarover afgelopen maandag. Wij willen een sterke en sociale toekomst
voor iedereen.

Jan uit Krimpen aan den IJssel heb ik nog gesproken na afloop in Utrecht, ik
bedankte hem voor zijn komst en vroeg of hij nog steeds zo boos op ons was. Zijn
antwoord was recht door zee: “Ik ben niet meer boos”, zei hij, “ik ben het nog
steeds niet met je eens over die verhoging, maar ik heb er wel respect voor hoe
jullie dit besluit genomen hebben”. Kijk en daar word ik nou blij van.

Delen: