In de PvdA hebben rechtse feministen voorrang!

In de PvdA hebben rechtse feministen voorrang!

In Het Parool stond vorige week een grafiekje waarin PvdA-ers van links naar
rechts werden ingedeeld. De schaal van duif naar havik in het integratiedebat.
De verschillende sociaal-democraten werden afgebeeld als bloempjes in het
Wouterbos.

Onder het motto ‘onafhankelijk en vrij, maar niet over de partij’ worden
op pvda.nl regelmatig columns gepubliceerd.

Mijn persoontje stond kaarsrecht tegen de rechter kaderrand, pal boven op het
havik-icoontje en het stengeltje waarop mijn kopje stond was treffend met extra
stekeltjes versierd.

In het begeleidend schrijven stond iets als: ijvert voor scheiding kerk en
staat, vrijheid van meningsuiting en onvermoeibaar in het benadrukken van
vrouwen en homorechten…” En dat is dan de meest “rechtse” PvdA-er. Begrijpt u
het nog?

Even wat nadere uitleg voor mensen die na dertig jaar emigratie weer net voet
op Vaderlandse bodem hebben gezet; Een preoccupatie met bovengenoemde
progressieve thema’s doet je in dit verwarde land tegenwoordig aan de
rechterkant van het spectrum belanden, daar waar je in Amerika nog als loony
liberal zou worden neergezet. Toen ik in New Hampshire een blauwbekkende maandag
voor Obama campagne voerde, bleken die thema’s nog enorm te leven juist bij
“linksige” Amerikanen die zich inzetten voor de huidige president-elect.

Om even bij Amerika te blijven; een “neo-conservatief lid” was ik, volgens
Frits Abrahams in het NRC deze week, waarschijnlijk zo plat mogelijk verwijzend
naar de Amerikaanse neo-cons. Ook voor de heer Abrahams is blijkbaar het ijveren
voor homorechten inmiddels rechts. Is feminist zijn conservatief. Is op komen
voor de vrije keuze van de mens fascistisch en is de autoriteit van God
beschermen links. In deze op-zijn-kop-wereld is het patriarchaat dienen
ultra-progressief, is vrijheid reactionair en groepsdwang een nieuwe vorm van
verlichting.

Nog even en Erasmus, Spinoza, Maarten ’t Hart en Wim T. Schippers waren
ultra-conservatieven en krijgen Torquemada, Colijn, Abduljabar van der Ven de
groene stempel en zijn de ware linksmensen. Wie zijn er nou in de war? De
Obama-Amerikanen of wij? Zien de Obamanianen de wereld op zijn kop of is
Nederland de weg kwijt?

In de zestiger en zeventiger jaren ageerde links tegen het gezag van de paus
en verbrandden feministen hun beha’s en leerden we dat mensen met een kleurtje
altijd gelijk waren aan witte mensen en tot dezelfde dingen in staat. Zoals zich
links noemende warhoofden ooit de DDR niet beter of slechter dan de
Bondsrepubliek vonden, zo zijn er nu erudiet kijkende nekbabbelaars die exotisch
religieus gezag over de mens op een poëtische manier prachtig vinden, vooral zo
lang ze er zelf geen last van hebben, die een boerka een leuk stukje diversiteit
vinden en van wie je een vrouw de hand niet hoeft te schudden.

Vaak zijn dat dezelfde mensen die in de zeventiger jaren nog het
tegenovergestelde beweerden. Toen betoogden ze fel voor gelijkberechtiging van
vrouwen, homo’s en mensen met een andere huidskleur en kon de dominee de kolére
krijgen. Maar dat was “anders, want toen ging het om blanke mensen. Die konden
dat aan, nietwaar? Wanneer er nu iemand ijvert voor persoonlijke keuzevrijheid
en een stukje verlichting voor óók de wat exotischer uitziende medemens, dan
bestoken deze Gutmenschen de pleiter in kwestie met ongefundeerde insinuaties en
wordt zo iemand weggezet als havik, als hard-liner, als rechts.

Als het ijveren voor progressieve waarden voor allen waarbij je niet let op
afkomst of kleur, rechts is, dan hoop ik dat mijn partij hartstikke rechts
wordt. Als de partij er maar voor blijft ijveren dat iedereen die in dit land
geboren wordt maar met een zo klein mogelijke achterstand aan zijn of haar leven
begint. Dat is namelijk de taak van de Sociaal-Democratie: de emancipatie
bevorderen van de  mens uit de macht van kerk en kapitaal.

Het staat zo mooi in het verkiezingsprogramma: “Elk individu dat wil
emanciperen tegen de druk van groep, cultuur of religie in dient
onvoorwaardelijk te worden gesteund.” Een erg progressieve linkse zinsnede.
Complete solidariteit met de emanciperende. Prachtig en plechtig verwoord in de
beste sociaal- democratische traditie. Zelfs een “rechtse” jongen als ik zou er
bijna gewoon weer PvdA van gaan stemmen.

Niet omdat de sociaal-democratie toevallig het geloof van mijn ouders is,
maar gewoon weloverwogen, uit vrije keuze.

Delen: