Het verhaal van Sjoera Dikkers

Het verhaal van Sjoera Dikkers

Door Plakboek PvdA op 2 november 2012 Delen  

Ik werd in 2000 directeur van de Evert Vermeer Stichting (EVS). Ik zag laatst nog een foto en had zo’n ontzettend jong koppie, heel kort haar, net dertig. Ik had de advertentie gezien en wilde heel graag bij de EVS werken. Ik was natuurlijk nog wel lid van GroenLinks en aldaar actief in de werkgroep buitenland.’

‘De toenmalige voorzitter van de EVS, Hans van der Vlis, haalde me binnen met het idee: ‘dat is leuk, dat is links, Sjoera brengt een frisse wind.’ Maar dat viel helemaal niet goed. Ik werd bij de partijtop (Melkert en Kok) op audiëntie geroepen met de vraag: ‘als wij dat nu tegen jou zeggen, ligt het dan straks ook bij GroenLinks?’ Ik had daar zelf helemaal niet over nagedacht, heel naïef. Ik zou eigenlijk niet weten, wat ik had kunnen lekken. Het was achteraf vooral dat ik niet één van ons was en ze niet wisten wie binnengehaald werd.

Ondertussen was het werken ten burele bij de PvdA een verademing. Bij de PvdA mag je overal over spreken en alles zeggen. Bij de PvdA mag je zeggen dat je vindt dat de mensen in Afrika zelf ook wel eens beter hun best mogen doen. Dat zou bij GroenLinks ondenkbaar zijn. Bovendien kun je mooie plannen maken hoe het anders moet, maar als bestuurderspartij heb je altijd verantwoordelijkheid voor hoe het geworden is. Je hebt zelf belangrijke keuzes gemaakt.

Al na een jaar werd ik lid van de PvdA, het was in de campagneperiode van Ad Melkert. Aanvankelijk uit redelijk opportunistische motieven, namelijk om een einde te maken aan de vraagtekens rondom mijn loyaliteit. Later ook echt uit overtuiging. De breedte van de beweging spreekt me aan, vanuit een arbeidsbeweging, gestoeld op de emancipatiegedachte. Daarvan deel uit maken, is een eer. De PvdA is ook het meest internationaal georiënteerd.’

Hoe kan een voormalig directeur van de EVS geen woordvoerder ontwikkelingssamenwerking meer zijn?

‘Tot 1 januari was ik woordvoerder ontwikkelingssamenwerking. De debatten over OS gaan over enorme grote thema’s, het effect van de sturingsmechanismen zijn ontzettend gering, ook omdat Nederland langlopende programma’s aangaat met de Wereldbank en de Verenigde Naties. Tussen waar je over praat en of het daadwerkelijk gebeurt, zit een heel groot gat. Wij hebben geen invloed op of Burkina Faso haar kinderen naar school stuurt of niet.

Als woordvoerder energie kan ik amendementen indienen op wetsvoorstellen en zie ik het resultaat. Ik draag een brede duurzaamheidagenda uit en die gaat ook over landen in het Zuiden. Ik bemoeide me in de fractie met alle onderwerpen die van belang zijn voor ontwikkelingslanden. Bij heel veel dossiers vroeg ik aan de fractie: ‘wat betekent dit voor Henk en Ingrid in Nairobi?’ Op het gebied van biotechnologie hebben we daar een doorbraak in kunnen forceren. Sharon Dijksma heeft geregeld dat Afrikanen zelf zaden kunnen kweken in plaats van dat die beschermd zijn en grote bedrijven zoals Monsanto er als enige van kunnen profiteren.’

Op het einde van het gesprek blikken we terug op de Afrikadag, een groots evenement dat EVS jaarlijks organiseert.

‘Toen Agnes van Ardenne minister was, opende ze de Afrikadag en dat was best een gedoe. Er waren ook elk jaar enthousiaste PvdA Kamerleden die met suggesties kwamen voor het debat op de Afrikadag. Iedereen wilde die dag op het grote podium. De Afrikadag is echt fantastisch, je kunt in een hoekje gaan zitten en zien dat alle vrijwilligers ervoor zorgen dat het op rolletjes loopt. Op het eind van de dag had iedereen nog energie, daar werd ik heel gelukkig van.’

Delen:

Een verbonden samenleving

Eerlijke spelregels zijn nodig. Zodat grote bedrijven netjes belasting betalen, net als de bakker op de hoek. Zodat we uitbuiting van werknemers aanpakken. En zodat we minder schreeuwen en beter naar elkaar luisteren.

Lees ons verkiezingsprogramma