Het verhaal van Olivier Rijcken

Het verhaal van Olivier Rijcken

Door Plakboek PvdA op 2 november 2012 Delen  

‘Het werken als dienstweigeraar bij de Evert Vermeer Stichting (EVS) was voor mij de eerste baan waar ik elke dag om 10.00 uur moest zijn. Ik woonde nog maar net in Amsterdam in een goed draaiend kraakpand aan de Houtkopersburgwal. De zeven fietsminuten waren net voldoende om een beetje wakker te worden. De eerste weken was ik helemaal kapot van het vele binnen zijn.’

‘De werksfeer was heel goed. Wout Nijland was al erg lang directeur van de EVS. Ik was behoorlijk groen achter de oren, maar kon het erg waarderen dat hij ruimte gaf voor de menselijke maat op de werkvloer. We waren al snel met zijn vijven of zessen met stagiaires, dienstweigeraars en werknemers. Wout voorkwam dat de EVS opgeslokt werd door de PvdA. Voor mij een issue, omdat ik tenminste kon zeggen dat EVS een echt onafhankelijke lijn nastreefde en eerder op één lijn stond met GroenLinks dan dat ze per se in alles PvdA retoriek moest verwerken.

Een paar maanden voor het einde van mijn dienstweigerjaar werd onze eerste dochter geboren en kwam de hele bubs op kraamvisite. Ik heb altijd goede herinneringen gekoesterd aan dat jaar -september 94-september 95- en liep in de eerste jaren nog af en toe naar binnen bij het partijkantoor. Dat werd wel minder op de Herengracht.’

Delen: