Heilzame poëzie

Heilzame poëzie

Door De Redactie op 30 oktober 2009 Delen  

‘De PvdA moet het beste in zichzelf boven halen. Nu de regen stroomt, moet je
niet gaan schuilen. Nee. Dan doe je je hoofd omhoog en laat je de spetters op je
wangen uiteen spatten. Zingend moet je het water tegemoet lachen. De poëzie moet
ontwaken. Voel je niet de verworpene. Sta op. En ja. De eerste tekenen zijn
gunstig.’ Een column van ‘liefdevol lid’ Marcel Duyvestijn.

‘Toen Boudewijn Büch hoorde dat een bevriende dichter verliefd was, vond hij
dat leuk voor hem, maar desastreus voor zijn poëzie. Poëzie gedijt namelijk in
een poel van verderf. Slauerhoff kreeg de mooiste zinnen boven als hij rillend
van de misselijkheid aan de railing van een schip op volle zee stond. Ellende is
goed. Verdriet is prachtig. Net als de blues. Chet Baker toeterde zijn mooiste
klanken de wereld in toen de ellende door zijn lichaam denderde. Je ziet het
zelfs bij Michael Jackson. Nu hij dood is – dieper kun je niet zakken – maakt
hij ineens weer een mooie film en zingt hij de sterren van de hemel.

Nu de PvdA in de ellende zit, moet ze ook het beste in zichzelf boven halen.
Nu de regen stroomt, moet je niet gaan schuilen. Nee. Dan doe je je hoofd omhoog
en laat je de spetters op je wangen uiteen spatten. Zingend moet je het water
tegemoet lachen.

De poëzie moet ontwaken. Voel je niet de verworpene. Sta op. En ja. De eerste
tekenen zijn gunstig. Met name Wouter Bos toont zich een poëet. AOW, Dirk,
opiniepeilingen. Hij heeft genoeg reden om te buigen en zich met zijn Barbara op
de driezitsbank in Amsterdam-Noord terug te trekken om ongegeneerd een potje te
huilen. Maar dat doet hij niet. Nee. Hij staat op. En hij spreekt. Bij Pauw en
Witteman. Op de Ledenraad. Het is mooi om te zien dat elk woord goed valt. De
passie is helemaal terug. Pure poëzie.

Generaal Ploumen heeft dat ook. Ook bij haar zie je de poëzie langzaam
indalen. Ze heeft een vergrijsd ledenbestand. Een verdeelde partij. Verloren
verkiezingen. Ook zij heeft alle reden om languit op de bank te liggen, een rood
dekentje over haar heen. Maar nee. Ook zij staat op. Ineens zagen we vuur. De
vuist kwam op tafel. Ze pikte het niet langer, die idiote topsalarissen. En
zeker niet bij haar eigen partijgenoten.

De gedrevenheid spoot weer door alle gangen van het partijbureau. Heerlijk.

Poëzie. Het is niet alleen mooi. Het is ook heilzaam. Laten we ons herpakken.
Zie de blues in de ogen. En zing. Voluit. Dan zou het zomaar kunnen dat we
straks weer 50 zetels hebben.

Marcel Duyvestijn
Lliefdevol lid. Zie ook
www.liefdevollid.nl.

Delen: