Groene lijn doortrekken

Groene lijn doortrekken

Door Jacqueline Cramer op 24 december 2009 Delen  

Nu het stof is neergedaald, is er nog altijd de bittere nasmaak van
teleurstelling. Europa zette in op een bindend akkoord en dat is er niet
gekomen. Desalniettemin ontkiemen er hier en daar lentebloemen op de ijzige
vlakte van Kopenhagen. Laten we dit voorjaar de groene lijn doortrekken tot de
verre toekomst. Dat is de kern van mijn opiniestuk dat de Volkskrant
publiceerde.

Hieronder het volledige artikel zoals dat verscheen in de Volkskrant van 24
december:

Het eten was slecht, de organisatie chaotisch, kleumende bezoekers mochten na
uren wachten toch niet binnenkomen, landen als Venezuela en Soedan pleegden
moedwillige obstructie, het Deense voorzitterschap was in totale verwarring, de
verwarming die dan weer te hoog,  dan weer te laag stond. Nu het stof is
neergedaald, is er nog altijd de bittere nasmaak van teleurstelling. Europa
zette in op een bindend akkoord en dat is er niet gekomen.

Desalniettemin ontkiemen er hier en daar lentebloemen op de ijzige vlakte van
Kopenhagen. Allereerst hebben we eindelijk een echte, harde, doelstelling waar
we de wereld aan kunnen houden. De temperatuursstijging moet onder de 2 graden 
blijven. Er komt een lijst met reductiedoelstellingen. Nu is die nog leeg, maar
voor 1 februari prijkt voor het eerst ook de VS erop, zij aan zij met de
ontwikkelde landen die al onder het Kyoto protocol vallen.

En ook opkomende economieën als China, India, Brazilië en Zuid-Afrika zullen
er met koele cijfers op staan. Waarmee de oude doctrine – alle
ontwikkelingslanden zijn onschuldig en hoeven dus niets bij te dragen – volledig
terecht wordt opgegeven. De landen mogen elkaar ter verantwoording roepen, want
de inspanningen zullen blootstaan aan ‘internationale consultaties en analyse’,
een harde noot die gekraakt is met vooral China en India.  Dan komt er cash voor
ontwikkelingslanden: 30 miljard dollar in de komende drie jaar, nadien een
jaarlijks bedrag dat oploopt tot 100 miljard dollar in 2020.

Er is ook consensus over de manier waarop dat geld verdeeld en bestuurd moet
worden, compleet met een Kopenhagen Groen Klimaatfonds. Een besluit dat
gebaseerd is op een voorstel waarvoor Nederland zich sterk gemaakt heeft.  In
het akkoord staat een plan tegen kap van oerwouden. En er zal technologie
overgedragen worden aan ontwikkelingslanden in hun strijd tegen de
klimaatverandering.

Eén ding is misschien wel belangrijker dan de precieze tekst of de juridische
status van het akkoord. Alle belangrijke wereldleiders hebben zich persoonlijk
laten zien en doen gelden in Kopenhagen. In de plenaire zaal sloegen
achtereenvolgens Wen Jiabao (China), Lula da Silva (Brazilië) en Barack Obama
zich op de borst vanwege het ambitieniveau van hun nationale klimaatbeleid. Dat
die goede wil  niet in een wereldwijd  akkoord gegoten werd, is vooral te wijten
aan het onderlinge machtsspel. De VS eiste van China volstrekte openheid over
haar klimaatbeleid, tot en met internationale controles aan toe. Dat vond China
teveel inmenging. China stelt zich op als zelfbewuste natie die zich niet laat
voorschrijven hoeveel ze mag groeien.  Het zijn de groeipijnen op het mondiale
toneel van de 21e eeuw, waar de VS onvermijdelijk macht zal moeten prijsgeven
ten gunste van de opkomende economieën. Daarom is de conclusie dat de
wereldleiders kennelijk niet malen om het klimaat ongegrond.

We moeten uitgaan van hun toewijding en daarom moeten we volle kracht vooruit
blijven gaan in Nederland en Europa. De Europese Unie heeft altijd voorop
gelopen en moet dat  blijven doen. De eerste prioriteit is dat we spoedig onze
definitieve CO2-doelstelling indienen bij het VN-klimaatbureau. Daarbij is het
voor mij zonneklaar dat Europa voor 30procent moet gaan, zoals  altijd is
beloofd. Dit standpunt is op 22 december in de Europese Milieuraad bevestigd. Om
de temperatuursstijging binnen de 2 graden te houden, moet de
geïndustrialiseerde wereld voor 2020 25 tot 40 procent terug in uitstoot van
broeikasgassen. Willen we leidend blijven, ook op het gebied van technologie en
innovatie, dan moet de EU ruim binnen die bandbreedte gaan zitten. Daarna moeten
we in Nederland de omslag maken naar een  duurzame economie. Komend voorjaar
staat de evaluatie van ons eigen klimaatbeleid op de rol. Het is onze plicht om
de doelstellingen voor 2020 zeker te stellen: 30 procent minder CO2, 20 procent
duurzame energie en jaarlijks 2 procent energiebesparing in 2020.

Onafhankelijke analyses als van het Planbureau voor de Leefomgeving tonen aan
dat Nederland die doelen niet haalt. Daarom moeten we ons meer inspannen. Er
komen meer verplichtende maatregelen om  energie te besparen in  woningen en
bedrijvenpanden. We  moeten het snel hebben over het lange- termijnperspectief.
Groot-Brittannië heeft al een wet aangenomen die leidt tot 80 procent minder CO2
in 2050. De wet die nu in de Amerikaanse senaat ligt heeft hetzelfde doel. Het
zal toch niet zo zijn dat Nederland zich links laat inhalen door de VS? Laten we
dit voorjaar de groene lijn doortrekken tot de verre toekomst, zodat generaties
na ons erop kunnen rekenen dat de wereld binnen de norm van 2 graden blijft.