Glijdende katholieken

Glijdende katholieken

Door De Redactie op 16 februari 2011 Delen  

‘Balkenende. Soms mis ik hem. Die lieve ogen. Dat mooie lichaam. Zijn lieve
Bianca. Jan Peter paste bij Nederland, zoals Jan Smit bij Nederland past.
Simpel. Gewoon. Hardwerkend. Je voelde je veilig. Dat was het. Je wist dat Jan
Peter op de dijk stond om het water tegen te houden. Als hij op televisie was,
wilde ik hem altijd omhelzen. Even zijn sterke rugspieren door mijn handen laten
glijden.’ Een column van Marcel Duyvestijn.

‘Dan diens woorden. Pure poëzie. Geen ingewikkelde vergezichten. Nee. Dicht
bij huis. Eerst het zuur, dan het zoet. Dat raakt je. Vooral die beeldspraken
voelden als warme melk in een koude nacht. Jan Peter fietste tegen de wind in –
met die VOC-mentaliteit. Ik zag dat voor me. Op die dijk. In Zeeland. Een
kolkende Noordzee aan de ene kant, het groene land aan de andere kant.

In veel CDA huizen zal zijn naam nu gefluisterd worden. Met heimwee. Met name
in de Protestantse huizen. Die zien hun partij wegzinken in een zee van
katholieke leugens. Maxime Verhagen is nu de paus. Een slang. Hij is behendig.
Hij kronkelt zich een weg door het politieke landschap zonder scrupules.

Voor Maxime is alles te koop. Toen die vermaledijde Wouter Bos dwars ging
liggen bij een vervolgmissie naar Afghanistan, haalde Maxime alles uit zijn
katholieke kast. Hij was verdomme net in het achterkamertje bij Hillary geweest.
Hij had zijn hand op haar knie gelegd. Hij had haar beloofd om die gereformeerde
boekhouder van de PvdA een lesje te leren. Zo zijn katholieken. Voor een vrouw
doen ze alles.

Kijk ook naar Camiel Eurlings, ook zo’n katholieke Limburger. Hij is de zoon
van Maxime. Hij is nog jong. Te jong voor de grote troon. Op het CDA-congres
werd duidelijk dat diens vader eerst een tijdje op de troon moest zitten. Zijn
liefdesverklaring was bijna eng om te zien. Camiels ogen spoten vuur. Hij wees:
jij Maxime. Zijn kaken verstrakten. ‘Veur eunze partij.’ Het was bijna eng,
zoals Camiel schreeuwde en salueerde met klakkende laarzen.

De reden is nu duidelijk. Camiel wilde niet dat er nu al iemand aan Maxime’s
stoelpoten zaagde. Niet nu. Hij had verdomme net alles ‘geregeld’ voor zijn
nieuwe baan bij KLM. Dat wil hij een paar jaar doen, zodat hij straks het roer
over kan nemen van Maxime.

Zo zijn katholieken. Wheelen, dealen, handjeklap. Ik doe iets voor jou, jij
iets voor mij.

Zo is Gerd Leers ook dit kabinet in gerommeld. Hij had grote tranen om een
veertienjarig meisje dat hij uit moet zetten. Hij wil het niet. Hij heeft het er
moeilijk mee. Allemaal toneelspel. Emotie voor de bühne.

Katholieken en de waarheid. Het gaat niet samen. En als dat doorgeprikt
wordt, kun je altijd zeggen: ‘Wir haben es nicht gewusst’, zoals bisschop
Simonis deed.

Toch zullen de protestanten niet protesteren. Die verdragen dit. Die
doorstaan dit. Die fietsen nog een tijdje tegen de wind in. En dan nemen ze het
heft weer in handen. Zo zijn ze. Toch, Jan Peter?’

Marcel Duyvestijn is onafhankelijk columnist en liefdevol lid van de PvdA.

www.liefdevollid.nl

Delen: