Geloof en geloofwaardigheid

Geloof en geloofwaardigheid

Door De Redactie op 4 maart 2011 Delen  

Al die debatten. Al die polonaises aan meningen. Al die vingerwijzingen. Het
is voorbij. We gaan over tot de orde van de dag. Als politicofiel is dat jammer.
Ik ben gek op gesteggel. Als mens is het beter zo. Ik denk namelijk dat het
vertrouwen in de politiek niet veel groter is geworden de laatste tijd. Een
column van Marcel Duyvestijn
.

Laat ik een paar voorbeelden geven waarom ik denk dat de gemiddelde kiezer
horendol is geworden.

Mark Rutte, premier. Liberaal. Het is niet eens zozeer dat hij de
mannenbroeders van de SGP omhelst (‘leuke mensen in een leuke partij’). Dat kan.
Misschien zijn het wel aardige mensen. Wat onbegrijpelijk is, is dat hij
ongevraagd de koopzondag inlevert om de mannenbroeders te paaien. Voor één zetel
in de Eerste Kamer.

Henk Bleker dan. Hij is de man die samen met Maxime Verhagen dat rare
gedoogkabinet in elkaar timmerde. Een half jaar later walgt hij echter van de
PVV. Tenminste, heel even. Want als de grote gedoger naar diens baas belt, biedt
hij direct zijn excuses aan: Ja, meneer. Nee, meneer. Ik zal het nooit meer
doen. Toen ik hem later weer vrolijk bij De Wereld Draait Door zag zitten, zag
ik de striemen van een te strak aangehaalde halsband in zijn nek zitten.

Gerd Leers. De lieve Limburger met z’n knipperende ogen, die op elke vraag
reageert met ‘weet u…’ en dan probeert sympathiek te kijken. Als burgemeester
schreef hij meerdere bedelbrieven met de vraag om de asielzoekers in zijn
gemeente ‘alstublieft’ niet uit te wijzen. Smeekbrieven. Geert zou zeggen:
huilie-huilie-brieven. Nu is Leers echter zelf de man die over het lot van
diezelfde asielzoekers beschikt. Hij heeft nu echter ‘een andere
verantwoordelijkheid’, zegt hij. En dus zet hij de mensen uit die hij eerst in
een smeekbede in ons land wilde houden. Een gespleten persoonlijkheid. Als het
niet vreselijk treurig was, was het grappig.

Camiel Eurlings. Wist al een half jaar dat hij na zijn ministerschap naar de
KLM ging. Directeur Cargo. In de tussentijd neemt hij nog even snel wat
maatregelen die allemaal goed zijn voor de KLM. Lijkt me niet helemaal integer.
Maar ach. Regeren is vooruitzien. Dat zal z’n motto zijn geweest.

Campagnetechnisch is een blunder van de tegenpartij heerlijk. Maar op de
lange termijn is het dodelijk. De geloofwaardigheid heeft weer flinke deuken
opgelopen. En dat is slecht voor de hele politiek. Aan de andere kant: als Rutte
het land terug wil geven aan de Nederlanders moeten we dat maar niet weigeren.
Ik denk dat wij het met z’n allen iets geloofwaardiger kunnen.

Marcel Duyvestijn is onafhankelijk columnist en liefdevol lid van de
PvdA
.
www.liefdevollid.nl

Delen: