Kabinet moet aanpassen amnestiewet Suriname veroordelen

Kabinet moet aanpassen amnestiewet Suriname veroordelen

Door Frans Timmermans op 30 maart 2012 Delen  

De Amerikaanse, Britse en Canadese ambassadeurs hebben in Paramaribo heel
helder tegen de autoriteiten gezegd
dat
het aannemen van de gewijzigde amnestiewet
gevolgen zal hebben voor de
relaties met Suriname. Nederland heeft dat niet gedaan. Ik vind dat
onbegrijpelijk en ook laf.

Nederland en Suriname zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Wij delen
honderden jaren geschiedenis, wij delen een taal, wij genieten van elkaars
culturen, onze gemeenschappen zijn verweven, aan beide zijden van de oceaan.
Niets kan dit veranderen. Geen ruzie tussen regeringen, geen onenigheid tussen
politici, geen crimineel die zijn in Nederland opgelegde straf weet te ontlopen.

Daarom vind ik ook dat wij elkaar altijd de waarheid moeten zeggen. Dat wij
onze mening niet moeten verstoppen, uit angst voor eventuele politieke gevolgen,
uit angst om voor ‘neo-koloniaal’ te worden uitgemaakt. Daarom vind ik dat wij
luid en duidelijk aan de Nationale Assemblee moeten laten horen dat wij de
voorgenomen aanpassing van de amnestiewet (die ervoor kan zorgen dat president
Desi Bouterse en de andere verdachten in het proces rond de Decembermoorden niet
verder worden vervolgd) schokkend vinden. Dat de aanname van een dergelijke wet
niet zonder gevolgen kan blijven voor de politieke en diplomatieke relatie
tussen Nederland en Suriname.

De Nederlandse regering weigert dit te doen. Ik heb nu twee keer gevraagd om
een standpunt en men wil niet eerder reageren dan nadat er in Suriname
onomkeerbare beslissingen zijn genomen.

Nu is het moment om kleur te bekennen. Nu is het moment om te laten weten dat
door een parlement ingrijpen in een lopend proces in strijd is met een hele
reeks internationale mensenrechtenverplichtingen die Suriname uit vrije wil is
aangegaan, zowel in verband van de Verenigde Naties als de Inter-Amerikaanse
organisatie waar Suriname lid van is. De scheiding der machten, een fundamenteel
principe van iedere rechtsstaat, wordt door een meerderheid van het Surinaamse
parlement zo op flagrante wijze geschonden.

Dertig jaar geleden vonden de Decembermoorden plaats. Vijftien mannen werden
van hun bed gelicht, vreselijk gemarteld en vervolgens als beesten afgeslacht.
Hun nabestaanden en vrienden, in Suriname en in Nederland, wachten al 30 jaar op
gerechtigheid. Zij rouwen om hun dierbaren, zij zijn boos dat de daders niet
zijn bestraft voor deze zeer, zeer ernstige misdaden. Nu is er eindelijk,
eindelijk uitzicht op een uitspraak van de militaire rechter. Nu kan eindelijk
het recht zijn loop hebben. En nu dreigt dat wederom te worden gedwarsboomd,
door dezelfde mensen die onder sterke verdenking staan rechtstreeks bij de
moorden betrokken te zijn.

Als de Surinaamse volksvertegenwoordiging er voor kiest het recht hier niet
te laten zegevieren, zal zij de Surinaamse rechtstaat een ernstige slag
toebrengen. In heel Latijns-Amerika hebben parlementen de moed gehad de
pijnlijke, zwarte bladzijden van de eigen dictatoriale geschiedenis onder ogen
te zien. De ervaringen van Argentinië en Chili laten zien dat verzoening pas
mogelijk is nadat de rechter zijn werk heeft gedaan en daders ter verantwoording
heeft geroepen. Zonder gerechtigheid geen verzoening, geen hoop op een betere
toekomst.

De Nederlandse regering zou dit meteen en in heldere taal namens alle
Nederlanders aan de Surinaamse regering moeten overbrengen. Gemeenschappen die
door het lot met elkaar onlosmakelijk verbonden zijn, kijken niet weg als zij
iets zien gebeuren dat het daglicht niet verdraagt.

Delen: