Dichter in Alphen aan den Rijn

Dichter in Alphen aan den Rijn

Door De Redactie op 15 april 2011 Delen  

We rookten. In de richting van het oosten bliezen we de rook uit. Het was
1999, in Aleppo, Syrië. Anwar en ik keken naar de Syriërs die de moskee
verlieten. Anwar was toen een jaar of dertig. Het was niet zijn echte naam. Die
hoefde ik niet te weten. ‘Voor de veiligheid.’ We bespraken zijn land in een
raar soort geheimtaaltje. Syrië was Disneyland. De geheime dienst was Mickey
Mouse. En Assad – toen nog de vader – was Donald Duck. Dat dat nodig was, bleek
later, toen ik voor verhoor bij de politie zat. Een column van Marcel
Duyvestijn.

Het bleek dat de geheime dienst precies wist waar ik gezeten had. Een
besnorde man liet me een stuk papier zien waarop precies te zien was waar en
wanneer ik geluncht had, met wie ik gesproken had, welk hotel ik sliep en welke
moskee ik bezocht had. Hij liet ook foto’s zien, van Anwar en mij op het
muurtje. ‘You smoke Turkish sigarets.’ Dat wist de geheim agent dus ook al. De
reden van aanhouding was dat ik een gesprek had met een Koerd.

Anwar was de Koerd. Hij was dichter. Hij had meningen. Daarom werd hij
continu in de gaten gehouden. Hij kon de mensen van de geheime dienst – volgens
hem de helft van de bevolking – precies aanwijzen als we samen thee zaten te
drinken. Die met die krant daar, die analfabeet is. Die schoonmaker. Die vrouw
die rijst verkoopt. Het leek hem niet veel te deren. Zo was zijn leven. Hij was
Koerd in Syrië. Of in geheimtaal: hij was Goofy in Disneyland.

Na mijn verhoor heb ik Anwar niet meer gezien. Tot ik vandaag de Volkskrant
opensloeg en las over de begrafenis van Nadim Yousef, die in Alphen aan den Rijn
in een winkelcentrum was vermoord. Dichter. Koerd. En een neef in Nederland. Dat
moet dezelfde man zijn die zich 12 jaar geleden uitgaf voor Anwar, mijn gids in
Allepo.

(…)

Hij heeft een leven van vervolging, van vluchten, van bomaanslagen achter de
rug. Assad was zijn vijand. Een vrij en autonoom Koerdistan was zijn droom. En
dan kom je een suïcidale man tegen in Alphen aan de Rijn.

De Volkskrant drukte één van zijn laatste gedichten af.

Mijn liefde is een woeste zee
Dwars over de grenzen van het bestaan
Kondigt de zin van
Eeuwigheid aan
Zoals het kloppen van je hart.

Het hart klopt niet meer. Youssef ligt begraven ‘in de koude Hollandse
grond.’ De verslaggever van de Volkskrant spreekt op de begrafenis de zoon van
Nadim Youssef. Mazloum Youssef spreekt met liefde over zijn vader. ‘Ik ga zijn
dromen waarmaken. Ik ga afmaken wat hij in gang gezet heeft.’

Marcel Duyvestijn is onafhankelijk columnist en ‘liefdevol lid’ van de
PvdA.

Delen:

Een verbonden samenleving

Eerlijke spelregels zijn nodig. Zodat grote bedrijven netjes belasting betalen, net als de bakker op de hoek. Zodat we uitbuiting van werknemers aanpakken. En zodat we minder schreeuwen en beter naar elkaar luisteren.

Lees ons verkiezingsprogramma