Demonstraties: Piet Hein de Boer

Demonstraties: Piet Hein de Boer

Door Plakboek PvdA op 2 juli 2013 Delen  

‘In 1963 mocht ik voor het eerst stemmen en koos ik – net als mijn ouders – voor de KVP. Ik ging midden jaren zestig geschiedenis studeren in Utrecht, en begon politiek bewust te worden. We waren kritisch over de Verenigde Staten en de oorlog in Vietnam, we discussieerden hoe we sociale rechtvaardigheid konden combineren met democratie.’

‘Professor Dittrich (de vader van Boris Dittrich) was in 1948 gevlucht uit Tsjechië en gaf ons colleges moderne geschiedenis. Hij inspireerde ons en we spraken veel over de Praagse Lente. Zou het experiment van Dubçek lukken? Communisme met een menselijk gezicht? Dittrich overwoog zelfs terug te keren.

Op een 2-daagse officierskeuring in augustus 1968 raakte ik de eerste dag verzeild in heftige politieke discussies met enkele militairen. Men vond mij zo negatief, over de NATO, over onze beschermer de USA. De volgende dag – ik had het nieuws niet gevolgd, in een tijd zonder sociale media – kwam mijn opponent naar me toe. Ik was zo negatief over ‘het vrije Westen’, maar die smerige Russen hadden die nacht Tsjecho-Slowakije bezet. ‘Zo zie je maar..’ Het leek of ie blij was met zijn gelijk. En ik…ik was sprakeloos. Ontzet. ‘s Avonds, terug in Utrecht liep ik naar de binnenstad. Nog steeds kapot van het nieuws. Ineens liep ik in een demonstratie, spontaan ontstaan, tegen het Russische ingrijpen in Praag. Honderden mensen, allemaal net zo boos en teleurgesteld als ik. Het was mijn eerste demonstratie.

Enkele maanden later besloot ik lid te worden van de PvdA. In die tijd was de PvdA voor mij een wat burgerlijke en gezapige partij. Maar het was ook de partij van Den Uyl die een indrukwekkende toespraak hield tijdens de Russische inval en de partij van Nieuw Links, die de boel ging opschudden.

In 1970 werd ik leraar geschiedenis in Roermond en actief in de lokale PvdA, o.a. als voorzitter van de afdeling en acht jaar als raadslid. We wilden in Roermond de boel opschudden en kwamen in verzet tegen de hegemonie van de KVP (in Roermond heette dat ‘Katholiek Roermond’). Dat we niet meer mee wilden doen met het raadsgebed, dat voor elke raadsvergadering uitgesproken werd, vonden velen schokkend. Ook steunden we in de jaren 70 een bijzondere demonstratie van het COC na anti-homo uitspraken van Bisschop Gijssen. We liepen dwars door de stad naar het bisschoppelijk paleis. Veel PvdA’ers liepen mee en er kwamen ook veel mensen van buiten. Maar in Roermond waren ze dat niet gewend, dit hadden ze nog nooit gezien. We waren een bezienswaardigheid en mensen stonden aan de kant van de weg commentaar te leveren. Sommigen scholden ons uit! Een paar jaar laten zaten we voor het eerst in de geschiedenis van Roermond in het College van B&W!’

Delen: