De Robbielisering van de partij

De Robbielisering van de partij

Door De Redactie op 5 april 2011 Delen  

Robbie Oudkerk. De naam uitspreken, leidt al tot heftige reacties. Ik wil het
echter hebben over Robbie, als soort. Over de Jan Schaefers. Over de Ien
Dalessen. Dat soort Robbies. De politici die de gewone man aanspreken. Ik durf
wel te beweren dat sinds Robbie O. aan de schandpaal hangt, onze partij
Robbie-loos is. En dat is ernstiger dan je op het eerste gezicht zou
denken. Een column van Marcel Duyvestijn.

De komende jaren gaat de politieke strijd vooral tussen hoogopgeleiden en
laagopgeleiden. In zijn boek ‘De Diplomatendemocratie’ schetst bestuurskundige
Mark Bovens het haarscherp. De lageropgeleide voelt zich steeds minder
vertegenwoordigd. Uit arren moede gaat hij misschien naar de PVV, maar dat is
slechts een vluchtheuvel. Ikzelf denk dat hij het liefst weer teruggaat naar de
sociaaldemocratie. Maar als Henk en Ingrid naar de PvdA kijken, zien ze vooral
veel moeilijke woorden. We zijn te netjes geworden. Enerzijds, anderzijds. Wij
praten teveel in percentages, in komma’s, in volzinnen. Terwijl we ook een keer
moeten hatseflatsen. Gewoon zeggen waar het op staat.

Tijd dus voor de Robbielisering van de partij. Er zitten namelijk wel
kandidaat-Robbies in de partij. Hans Spekman zit er dicht tegen aan. Die wenst
iemand tenminste nog wel eens op de neus te slaan. Martijn van Dam misschien.
Ahmed Marcouch. Eberhard van der Laan.

Is Robbie de Johan Cruijff van de PvdA? Nee. Natuurlijk niet. Maar ik zou wel
willen dat er meer Robbies benoemd worden op cruciale plekken. Wij zijn namelijk
toch een partij van Ronald én Robbie. Van academici én arbeiders.

Misschien moet ik het makkelijker maken. Kijk even naar FC Twente. Die hebben
een Theo Janssen én een Bryan Ruiz. En voor de academici: Je hebt in je partij
een Mulisch, een Hermans én een Reve nodig.

Marcel Duyvestijn is onafhankelijk columnist en ‘liefdevol lid’ van de
PvdA
.

Delen: