De Polder Résidence

De Polder Résidence

Door Roos Vermeij op 19 februari 2013 Delen  

Op weg naar Den Helder wordt het land leger, de polders uitgestrekter en voel je de hectiek verdwijnen die de Randstad zo kenmerkt. We komen aan bij een spiksplinternieuwe boerderij. Uit het keukenraam wordt gezwaaid. We zijn in de Polder Résidence. Een kleinschalig verblijf voor dementerende ouderen. Hier verblijven 9 ouderen in een huis, in een groot gezinshuis.

Jennifer Hofmeijer komt aangesneld, evenals hond Floor. Ik schud de handen, verbaasde blikken en soms een lach. In twee uur tijd maken wij kennis met een andere kijk op ouder worden, de zorg en het werken in de zorg. De eigen bijdrage is hier hoger dan in ‘normale verpleeghuizen’ maar jongens, veel van de ideeën van Jennifer en de haren kunnen en moeten ook elders worden gebruikt.

Het gebouw in Breezand is ronduit prachtig, vol mooie spullen, gezelligheid en een grote woonkeuken. Er wordt een boomgaard aangelegd, straks lopen de pot-lammetjes ìn en om het huis, er staat een enorme kas waar door iedereen in wordt gewerkt, bijvoorbeeld het ‘dieven’ van tomaten. Ook is er een speeltuin en komen veel crèche- en schoolgroepen langs om te spelen en liedjes te zingen. Jennifers schoonzus heeft een kapsalon waar iedereen kan komen.

De ouderen blijven niet op hun kamer of in hun stoel zitten; er wordt gewandeld, gefietst, gekookt, gejeu–de–bould. Iedere week wordt er gezwommen, dat is heerlijk ontspannend. We krijgen het verhaal van Siem wiens moeder niet meer uit bed kwam, maar in de Polder Résidence binnen drie dagen weer opstond en achter een rollator rondliep. ‘Ze heeft hier nog zo’n mooie tijd gehad, daar ben ik zo gelukkig mee. Kijk hier is de foto toen ze uit het verpleeghuis hier naartoe kwam, en die is van een paar weken later.’ Siem is na het overlijden van zijn moeder actief gebleven als vrijwilliger. Hij is niet de enige, veel mensen blijven betrokken omdat zij in de aanpak en het concept van Polder Residence geloven.

Er wordt iedere dag gedoucht, en je krijgt je mooie kleren aan. Er wordt veel en lekker gegeten, de gemiddelde bewoner is zo’n 6 kilo aangekomen. Van veel bewoners worden veel medicijnen afgebouwd, de enorme hoeveelheid activiteiten leiden in veel gevallen tot een normaal dag en nacht ritme. Het huis zit vol domotica, zodat de nachtzuster ‘s nachts per ipad hoort en ziet of één van de bewoners uit bed stapt. Je hoeft niet meteen te komen, want velen gaan zelf naar de w.c., zo heeft iedereen ook meer privacy.

En de verpleegsters? Ongelofelijk vrolijk en blij. ‘Dit is zorgen zoals het bedoeld is’, zegt de een. Eigen initiatief wordt beloond. We lunchen nog even aan de grote tafel. Naast ons zit Ome Dirk, hij was ooit krokusboer. Als ik tegen hem zeg dat ik Roos heet, klinkt afkeuring, en hij begint een lang verhaal over krokusprijzen. Hij grinnikt om de streken die hij vroeger heeft geleverd.

Naar buiten wijst Jennifer naar het stuk grond naast het huis. In mei gaat de paal de grond in voor deel 2 dit keer met een typische Noord-Hollandse hooischuur. Nou ja, dat wordt de keuken, weer lekker groot, zodat iedereen kan meehelpen.

Roos Vermeij
Mark Versteeg, lid Provinciale Staten Noord-Holland

Delen: