Dat geschrijf over die Islam

Dat geschrijf over die Islam

Door De Redactie op 14 mei 2011 Delen  

‘Zeg, meneer de autochtoon…’ mailde iemand me. ‘Als je het allemaal zo goed
weet, kom dan een keer met mij koffie drinken.’ Ze heette Fatima. En droeg een
hoofddoek. Ze mailde me, omdat ze wat kwijt wilde, wat ik stelselmatig over het
hoofd zie. Discriminatie. Uitsluiting. ‘Dat geschrijf over de islam is een ding.
Maar er is ook een andere kant.’ Een column van Marcel Duyvestijn.

Een week daarna zaten we in een donker hoekje in een café in Utrecht. Ze liet
me sollicitatiebrieven zien. Ze solliciteerde de laatste tijd onder twee namen.
Een Nederlandse en een ‘allochtonische’. De uitslag was duidelijk. ‘Als Ans de
Wit werd ik uitgenodigd. Als Fatima niet. Hoewel. Nou moet ik niet liegen. Ik
ben wel één keer uitgenodigd door een hulporganisatie. Maar in dat gesprek
voelde ik me doodgeknuffeld. Ze waren zo blij dat ze eindelijk iemand uit
Allochtonië hadden gevonden, dat ze me bijna verkrachtten van liefde.’

Wat erg. Zei ik.
Ze keek me verbaasd aan. ‘Moet je niet iets zeggen over slachtofferrollen?’

Als jij het wil.

‘Weet je, Duyvestijn’, zei ze. ‘Al die discussies over geloof. Over sociale
druk. Over de intimidatie die in islamitische gezinnen aan de orde van de dag
zijn. Het is goed dat je daar over schrijft. Echt.’
Ze nam een slok thee die nog te warm was.
‘Maar denk ook eens aan hoe wij bejegend worden.’
Ze zweeg. De stilte was voelbaar. Achterin de zaak klonk glasgerinkel. Fatima en
ik keken elkaar aan, zoals Mohamed en Khadija dat ook ooit gedaan hadden, toen
ze nog gelukkig waren.

‘Zit je nou met me te flirten’, vroeg ze boos.
‘Ja.’
‘Oke.’

Toen sloeg ik met de vlakke hand op tafel. ‘Volgens mij moeten we bier
drinken.’ Maar Fatima dronk liever wijn.

Daarna gingen we het strijdplan ontvouwen. Het woord allochtoon gingen we
niet meer gebruiken. Dat was één. Nederlander. Dat ben je. ‘En daar moet je
fokking trots op zijn’, zei Fatima. ‘Als je een Nederlands paspoort krijgt, moet
dat een feest zijn. Zo doen ze dat in Canada.’ Met de vlag. Met een lied. En met
de burgemeester die je een omhelzing geeft. ‘Je hoort er verdomme bij. Laat dat
duidelijk zijn.’ Nu lag Fatima’s hand plat op tafel. De glazen rinkelden. En ik
zei halleluja.

Ze nam een slok. Maar bleef me aankijken.

‘Als die PvdA van jou nou eens beide aspecten in dat integratieverhaal
meeneemt? Aan de ene kant duidelijkheid over wat we van elkaar verwachten.
Inderdaad, hameren op vrijheid, gelijkheid enzo. Maar geef ook aan dat wij geen
tweederangs burgers zijn. Dat wij Nederlanders zijn. Dat we d’r verdomme bij
horen.’

‘Halleluja.’

Marcel Duyvestijn is onafhankelijk columnist en ‘liefdevol lid’ van de
PvdA
.

Delen:

Een verbonden samenleving

Eerlijke spelregels zijn nodig. Zodat grote bedrijven netjes belasting betalen, net als de bakker op de hoek. Zodat we uitbuiting van werknemers aanpakken. En zodat we minder schreeuwen en beter naar elkaar luisteren.

Lees ons verkiezingsprogramma