Goodiebags en vrouwenrechten

Goodiebags en vrouwenrechten

Door Duco Hoogland op 24 oktober 2014 Delen  

Iedere dag gaan er honderden mensen naar hun werk bij de Verenigde Naties. Een gigantisch vergadercircuit, maar ook de plek waar de hele wereld iedere dag met elkaar overlegd. Ook vandaag weer, tijdens mijn tweede dag van het bezoek aan de VN. Dat gebeurt in verschillende organen, zoals de Veiligheidsraad, de Algemene Vergadering of een aparte organisatie zoals UN-women.

In de Veiligheidsraad praten Ban Ki-moon, Israël en de Palestijnse vertegenwoordiging over het conflict dat binnen de VN het meeste aandacht krijgt. Nieuwe inzichten opgedaan? Nee. Het zijn stellingnames van de beide partijen die we al lang kennen. Toch is het goed dat de secretaris-generaal niet opgeeft. Hij bezocht het gebied zelf. Hij zei in Gaza dat de rakettenregen op Israël moet stoppen en in Israël dat het afgelopen moet zijn met de bezetting van de gebieden. Helpt dat? Niet direct denk ik, maar het is de plicht van de internationale gemeenschap om te blijven proberen de strijdende partijen aan de onderhandelingstafel te krijgen. Zowel Israël als de Palestijnse Autoriteit maakt elkaar over en weer verwijten, dat begrijp ik wel, maar is weinig productief om stappen te zetten naar vrede.

De Algemene Vergadering, waar de 193 landen samenkomen, stemt tegelijkertijd over de kandidatuur van Nederland en Portugal voor de mensenrechtenraad in Genève. De uitslag van de stemming is goed: Nederland wordt, net als Portugal gekozen. Wat me verbaasd is dat er landen tijdens de campagne ‘goodiebags’ uitdelen. Stel je dus voor dat Nederland kaas en stroopwafels zou uitdelen om gekozen te worden. Gelukkig doen wij niet aan deze onzin mee.

Belangrijker dan gekozen worden in de mensenrechtenraad is de campagne van ons land om in 2016 gekozen te worden in de Veiligheidsraad voor de zittingsperiode van 2017 en 2018. De veiligheidsraad is de plek waar de 5 vaste leden en de 10 roulerende leden besluiten nemen over vrede en veiligheid in de wereld. Vrede en veiligheid is natuurlijk meer dan militaire missies sturen. Stabiliteit ontstaat niet door militaire inzet maar door sterke instituties, onderwijs, spanningen wegnemen.

Een belangrijke rol is daarbij de positie van de vrouw. Daarom is de positie van vrouwen en de verbetering daarvan een van de dingen waar de VN zich mee bezighoudt. Maar al te graag en zeer terecht vraag ik de mensen van UN-women hoe het toch bestaat dat een land als de Verenigde Arabische Emiraten financieel bijdraagt aan hun instelling terwijl het zo slecht gesteld is met de vrouwenrechten in dat land. De reproductieve en seksuele rechten, de positie van vrouwen binnen en buiten het huwelijk, het gebrek aan vrijheid. Toch sponsoren de VAE de VN organisatie die opkomt voor rechten van vrouwen. Ik was verbaasd toen ik in de donorlist zag dat er gewoon 2,5 miljoen dollar komt van een land waar vrouwen aanspreken op straat al als ongepast gedrag wordt beschouwd.

De mensen van de VN zitten hierbij in een Gordiaanse knoop gevangen. De inhoud van hun programma’s wordt bepaald door de landen die lid zijn van de VN. Dat zijn alle landen. Dus worden financiële bijdragen geaccepteerd van alle landen. Begrijpelijk, maar ook wrang als dit landen zijn die zelf rechten met de voeten treden. De andere kant van de medaille is dat er ook in Westerse landen nog een wereld te winnen is. Hoewel het onderwerp ver weg lijkt is ook in Nederland de positie van de vrouw en de onderdrukking van vrouwen een actueel probleem. Huiselijk geweld komt veel voor, ook in ons eigen land. Is er dus nog veel werk aan de winkel.

We besluiten de dag in de residentie van ambassadeur Van Oosterom en zijn vrouw. Het appartement waar ze wonen is in 1954 door Nederland aangekocht. Het ligt aan de East Side van Manhattan met uitzicht op de rivier. Er zijn een aantal Nederlanders die bij de VN werken. Hoewel ze daar werken voor de VN en niet voor Nederland is het interessant om te horen hoe hun ervaringen bij de organisatie zijn. En daarnaast, ik zal eerlijk zijn, is het echt even genieten van het uitzicht op the city that never sleeps.

Lees ook: ‘De hele wereld onder een dak’ >

Delen:

Een verbonden samenleving

Eerlijke spelregels zijn nodig. Zodat grote bedrijven netjes belasting betalen, net als de bakker op de hoek. Zodat we uitbuiting van werknemers aanpakken. En zodat we minder schreeuwen en beter naar elkaar luisteren.

Lees ons verkiezingsprogramma