Preek over hypocrisie

Preek over hypocrisie

Door Mei Li Vos op 15 februari 2010 Delen  

Ik luisterde zondag naar de preek van mijn dominee. Ik ben nog een van de
religieuze sociaaldemocraten voor wie ook een plaats is in de grote rode
herberg. Ondanks dat ik ook nog eens de vrijzinnige links liberale vleugel van
de partij bewoon voel ik me dus heel best thuis in de partij die vindt dat
iedereen meetelt, of je nou arm of rijk, wit of zwart, religieus of atheïst,
homo of hetero bent. Maar goed, de preek van de dominee ging over hypocrisie.

Onder het motto ‘onafhankelijk en vrij, maar niet over de partij’ worden
op pvda.nl regelmatig columns
gepubliceerd. Mei Li Vos is een van de vaste columnisten.

En dat christenen niet meer of minder hypocriet zijn dan niet-christenen.
Maar dat we wel moesten uitkijken voor valse bescheidenheid: ‘Kijk ons nu eens
nederig toegeven dat we ook hypocriet zijn.’ Het blijft voor christenen de
opdracht om in ieder geval te proberen evenveel houden van jezelf als van je
naaste (en in het geval van christenen komt God er als glimlachende derde ook
nog bij).

Dat geldt voor sociaaldemocraten natuurlijk ook. Juist wij linkse mensen
dienen de belijdenis van solidariteit actief in de praktijk te brengen. Ik ga
ervan uit dat we dat dan ook braaf doen, door het groeten en helpen van de
eenzame dame in de straat, naast de belastingen ook nog genoeg te geven voor de
liefdadigheid, af en toe op de school van onze kinderen mee te helpen en ons
stoepje schoon te vegen.

Toch worden politici altijd beticht van hypocrisie. Het ene zeggen maar het
andere doen. Zakkenvullen. Draaien. Beloftes niet waarmaken. Schreeuwend
onterecht en oneerlijk vind ik dat soms, soms zou ik willen gillen dat iedereen
die voor een groep besluiten neemt er niet aan ontkomt om soms iets anders te
doen. Dat is immers de essentie van besluiten voor groepen: er zullen altijd
mensen zijn die niet helemaal krijgen wat ze wilden en je ontkomt niet aan
compromissen. Dat ken je immers van thuis, je eet niet altijd kip friet en
appelmoes en ook ga je niet altijd op vakantie naar de reisbestemming van je
eigen keuze. Maar thuis heet dat geen hypocrisie, dat heet
onderhandelingshuishouden.

Als ik op straat soms hoor waarom mensen niet gaan stemmen dan zakt me de
moed wel eens in de schoenen. De meest aangevoerde reden is dat politici toch
niet doen wat ze zeggen. Dat de politiek zo hypocriet is dat het geen zin heeft
om te stemmen, zelfs niet op partijen die als leus hebben ‘ik doe wat ik zeg’.
Daar prikken mensen ook wel weer doorheen. Ik moet dan de neiging bedwingen om
terstond een lesje maatschappijleer en staatsinrichting te geven. Ik beperk me
vaak tot de tegenvraag dat er ook nog andere mensen zijn, met ook belangen, die
wel wat hebben aan bepaalde besluiten. En dat politici proberen rekening te
houden met al die mensen en al die belangen. Dat leidt in een heel enkel geval
tot begrip, maar of ik ze daarmee naar de stembus krijg is de vraag.

Voor de PvdA als partij waarvoor iedereen meetelt ligt het verwijt van
hypocrisie extra op de loer. Het zit in onze genen om niet exclusief voor de ene
of de andere groep te kiezen, maar iedereen een beetje bij elkaar te houden.
Eerlijk gezegd ben en blijf ik daar trots op. Dan maar wat meer verwijten van
hypocrisie voor m’n kiezen krijgen. Maar ik laat dat niet onweersproken. En
verder neem ik de boodschap van mijn dominee maar weer gewoon ter harte. In mijn
privé leven probeer ik de ideale sociaaldemocraat te zijn. Ook al zondig ik vast
ook wel eens tegen onze tien geboden. Dan zijn er gelukkig genoeg oude en wijze
mede-sociaaldemocraten om mijn zonden aan op te biechten.

Delen: