Een stempel voor Job

Een stempel voor Job

Door De Redactie op 24 februari 2012 Delen  

Job, als ik viool zou spelen, zou ik viool voor je spelen, Job.

Je zit thuis. Een goed glas cognac tussen je vingers. Lidie zit voor je. Ze
kijkt je aan. Ze zegt: morgen moet je je weer scheren, Job. Ze zegt het om de
stilte te verbreken, want eigenlijk vindt ze het wel mooi, die ruwe baard. Ze
heeft ook een dichtbundeltje in de hand. Van Henk Romijn Meijer. Een column
van Marcel Duyvestijn.

Links is de la vol van jouw brieven
Ik lees ze tienmaal in het zonlicht
Ik lees ze tienmaal als de avond valt

Het is nu avond, vroeger dan verwacht. Ik wil iets zeggen, maar weet
eigenlijk niet precies wat. Misschien ben ik ook niet de aangewezen persoon om
aardige dingen over je te schrijven. Ik had kritiek  op je. Ik was van die
vermaledijde rechterzijde. Die fokking sociaalliberalen. Maar blij met je
vertrek ben ik ook niet. Niet op deze manier.

Verdomme. Rector Magnificus. Staatssecretaris. En wereldkampioen
burgemeesteren. Logisch dat veel mensen een Christus in je zagen. Jij was de
derde JC. Na de zoon van God, had je Johan Cruijff en daarna kwam JIJ. De
verlosser. De premier.

Maar ook Jezus kan vallen.

In de Volkskrant stond een prachtige foto, waarop je wegfietst van het
partijbureau. Je hebt je ogen op de weg gericht. Je koplamp brandt. Hoofd
gebogen. Een keurige meneer, op weg naar huis. Pure poëzie.

Nu zit je op de bank. Thuis. Misschien staat er een bosje rozen op tafel.
Misschien ligt er een kaartje van een aardige wethouder. Of een mooi boek van
een fractielid uit Doetinchem.

Eigenlijk hoop ik dat iedereen je iets stuurt. Iets kleins. We zijn daar
namelijk niet goed in, empathie. We dragen de wereld op onze schouders, hebben
een visie op de mensheid, maar zijn soms ronduit slecht in de persoonlijke
omgang. Zeker als iemand vertrekt.

Ik heb zelf –samen met Edith Brouwer, fractievoorzitter in Amsterdam Nieuw
West– iets laten maken. Een stempel. En wat rode verf. Niet eens zozeer om die
hele periode af te stempelen. Nee. We willen je gewoon iets moois geven. Iets
van waarde. Dat verdien je.

Marcel Duyvestijn is onafhankelijk columnist en ‘liefdevol lid’ van de
PvdA. De rode roos ligt voor je klaar in
de galerie van Edith.
Hij is gemaakt door Gertie Jaquet. We hopen dat je hem een keer komt halen. Van
kunst wordt een mensch namelijk gelukkig. Zo niet, dan sturen we hem op.

Delen:

Een verbonden samenleving

Eerlijke spelregels zijn nodig. Zodat grote bedrijven netjes belasting betalen, net als de bakker op de hoek. Zodat we uitbuiting van werknemers aanpakken. En zodat we minder schreeuwen en beter naar elkaar luisteren.

Lees ons verkiezingsprogramma