Canvassen en gecanvast worden

Canvassen en gecanvast worden

Door De Redactie op 5 januari 2011 Delen  

‘‘Hallo. Wij zijn van de PvdA.’ En inderdaad. Aan de deur stonden twee jonge
meisjes met rode jasjes aan. De één had een flyer. De ander een bos rozen. Ze
glimlachten. Hun neuzen waren rood van de kou. Canvassers in het wild. Als ze
Nescio gelezen hadden, zouden ze zeggen: meisjes waren we, maar aardige
meisjes.’ Een column van Marcel Duyvestijn.

Wie zijn dat, pappa? vroeg mijn zoon van vijf, die naast mij stond en angstig
naar de deuropening keek.
Dat, jongen, dat zijn nou meisjes van de PvdA.
Hij keek me ongelovig aan. Alsof daar een tegenspraak in zit. Meisjes van de
PvdA.

Één van de meisjes hurkte direct voor de kleine man. ‘En hoe heet jij?’
‘Lucas’, zei hij verlegen.
‘En wil jij een roos?’
Dat wilde hij wel. Maar toen hij hem aanpakte en er bloed uit zijn handpalm
kwam, gooide hij hem direct op de grond. Toen de meisjes later aan de eettafel
zaten, keek mijn zoon nog steeds boos. Het stigma van de roos heeft hij nog drie
keer laten zien.

De meisjes waren aan het canvassen.
‘We gaan bij de mensen langs.’

Het is het woord dat de PvdA omhelst. Canvassen. Wie je ook spreekt, ze gaan
canvassen. Daarmee gaan ze het verschil maken. Kom niet aan met social media.
Nee. Ouderwets langs de deur gaan. De sociaaldemocratie is een evangelie en als
echte Jehova’s getuigen bellen de vertolkers van die blije boodschap bij je aan.

De twee meisjes waren nog maar net bekeerd. Oorspronkelijk kwamen ze van D66.
Maar ze misten het volkse. Het rauwe. En de discussie. ‘Bij de PvdA zit nog veel
oudlinks. Van die baarden. Van die stakers.’ Het blonde meisje keek
strijdvaardig. Maar het donkere meisje keek blij: ‘het is onze taak om te laten
zien dat de PvdA leeft.’

Hatseflats.

Zo kleurden ze mijn hele wijk rood. Canvassend. Met optimisme. Met rode
konen. Met een giechelende glimlach. Toen ze weer weggingen, vertelde één van de
meisjes nog dat ze de rode jas van Wouter Bos droeg. Ze keek me stralend aan.
‘Wouter Bos’, herhaalde ze. Ik zweeg en knikte instemmend.’

Marcel Duyvestijn is onafhankelijk columnist en liefdevol lid van de PvdA.

www.liefdevollid.nl

Delen: