Campagnedagboek Job Cohen #2

Campagnedagboek Job Cohen #2

Door Job Cohen op 26 april 2010 Delen  

Het was een optimistische dag, het congres op zondag 25 april in Nijmegen. In
het sfeervolle Concertgebouw De Vereeniging kozen de leden van de PvdA mij
tijdens het congres als lijsttrekker voor de verkiezingen van 9 juni. Dat was
niet écht onverwacht, mag ik wel zeggen, en toch vond ik het heel bijzonder.
Mijn ouders, en dat heb ik gisteren ook verteld, werden in 1946 welbewust lid
van de toen nieuwe partij, vlak na de oorlog, waarin zij ondergedoken waren
geweest. Zij zagen de hoopvolle perspectieven, de kans op een betere wereld, en
waren vastbesloten daaraan bij te dragen. Hoe moeilijk een situatie soms ook is:
blijf perspectief zien. Dat hebben ze mijn broer en mij meegegeven, en het is in
deze veranderende wereld nog steeds een wijze les.

Ook nu is het soms moeilijk perspectief te zien. Maar angst is een slechte
raadgever. Mensen horen politici op tv om het hardst roepen om bezuinigingen. Ik
zeg: kijk uit. Wees niet roekeloos. Het gaat om mensen en het gaat om hun banen.
Als Wouter Bos in 2009 had bezuinigd zoals Mark Rutte dat wilde, hadden we er nu
een leger werklozen bij ter grootte van de stad Utrecht. Dan had Corus, waar ik
vorige week was, mensen moeten ontslaan die ze nu nog in dienst hebben, maar dan
beter geschoold.

De PvdA groeide de afgelopen weken met honderden nieuwe leden. Zij kregen een
korte workshop over het reilen en zeilen door kamerlid Hans Spekman en onze
internationaal secretaris Marije Laffeber. Als je nieuwe leden vraagt waarom ze
lid zijn geworden, zeggen veel mensen: ik had het gevoel dat het nu moest: het
verlangen juist nu bij te dragen aan een fatsoenlijke samenleving. Wandelend
door het prachtige concertgebouw zag ik alleen maar mensen die er zin in hebben.
Die uitstralen dat ze graag bij deze club willen horen. Als lijsttrekker sta je
in het middelpunt van de belangstelling, iedereen schiet je aan. Mensen wilden
met me op de foto, vroegen een handtekening. Ik was als burgemeester van
Amsterdam wel wat gewend, maar dit was toch anders. Het is echt heel bijzonder
als zo’n bomvolle zaal je toejuicht en iedereen zo enorm enthousiast is. Ik
voelde tegelijk de grote verantwoordelijkheid die ik nu heb.

Een bomvol De Vereeniging
Buiten het gebouw stond in de voortuin een groot scherm waarop je het congres
binnen kon volgen. Het was een stralende, zonnige dag, dus daarvan werd druk
gebruikgemaakt en dat zag er heel gezellig uit. Toen ik ’s ochtends bij De
Vereeniging aankwam, stonden er demonstranten voor de deur. Studenten,
milieuactivisten en mensen in rolstoelen of vertegenwoordigers van chronisch
zieken en gehandicapten. Onder hen Jan Troost, voormalig voorzitter van de
Chronisch Zieken en Gehandicapten Raad. Samen hebben we in 2003 in het Comité
voor het Europees Jaar van Gehandicapten gezeten. Hij vroeg me om “één minuutje
mantelzorg” en dat heb ik hem natuurlijk gegeven. Veel mensen maken zich zorgen
over de mantelzorg en de awbz. Ik heb hem gezegd dat de PvdA zich sterk maakt
voor mantelzorgers. Ik weet als geen ander hoe onmisbaar mantelzorg is.
Job Cohen in gesprek met studenten

Een aantal studenten protesteerden tegen ons plan de huidige
studiefinanciering om te zetten in een sociaal leenstelsel. Ik ben daar wel
vóór. Als je op kosten van de samenleving mag studeren en je daardoor een betere
baan krijgt met een hoger salaris, dan is het niet meer dan redelijk dat je de
studiekosten terugbetaalt. De kritiek van de studenten is dat een studieschuld
veel mensen zal afschrikken een vervolgopleiding te gaan doen. Ik ben daar niet
zo bang voor, omdat ik denk dat ik de redelijkheid van ons voorstel goed kan
uitleggen: in andere landen die al een sociaal leenstelsel hebben ingevoerd,
blijkt dat jongeren zich niet laten weerhouden te gaan studeren als ze dat
kunnen en nemen we uitgebreid de tijd voor de invoering. De komende weken ga ik
op tournee langs hogescholen en universiteiten; dan zal dit onderwerp
ongetwijfeld aan de orde komen.

Het partijprogramma is nu vastgesteld, na een drukke dag vergaderen. En ook
de kandidatenlijst werd uiteindelijk ongewijzigd vastgesteld. Na de speeches van
Mariëtte Hamer, Lilianne Ploumen en de afscheidsspeech van Wouter Bos mocht ook
ik spreken. Mijn speech vindt u hier. Mooi in het congres vond ik dat er
voortdurend en met grote warmte aandacht werd besteed aan de man aan wie we te
danken hebben waar we nu staan: Wouter Bos. Dat begon al ’s ochtends met de
ontroerende woorden van Mariëtte Hamer en staande ovaties. Lilianne Ploumen
vertelde hoe ze de afgelopen weken in Amsterdam twee leiders om zich heen had.
Want Wouter heeft mij intensief ingewerkt, beter kun je niet beginnen als nieuwe
lijsttrekker. Hij vertelde zondag dat hij blij was zelf zijn opvolger te hebben
mogen kiezen, dat was fijn om te horen. Aan alle mensen die hem met pijn in het
hart zien vertrekken, zei hij: steun Job zoals je mij zou hebben gesteund op 9
juni.

De campagne gaat beginnen, we zijn er klaar voor. Met de Tafel van Job trek
ik het land in. Morgen zijn we in Gelderland, u krijgt het allemaal te lezen.

Delen: