Blog Zuid-Soedan #3

Blog Zuid-Soedan #3

Door Sjoera Dikkers op 13 januari 2012 Delen  

We beginnen met uitleg over de betrokkenheid van de Amerikanen bij
Zuid-Soedan op de Amerikaanse Ambassade. Verschil in aanpak is duidelijk te
zien. Het lijkt alsof ze het land overnemen. Hun tekst is doorspekt van
daadkracht en betutteling. Infant-country, zo noemen ze het hier.

Een land in de kinderschoenen. Soms zeggen de Zuid-Soedanezen dat zelf ook.
Prioriteiten zijn bijna niet te stellen: aan alles is gebrek. Goed te zien dat
er veel wordt samengewerkt en tussen de donoren onderling wordt afgestemd. Het
klinkt in ieder geval goed. Hoe dat in de praktijk uitwerkt kan ik vanuit hier
niet zien. De Amerikanen zien gezondheidszorg wel als prioriteit (Nederland tot
mijn spijt niet). Ze investeren flink in het terugdringen van de moeder &
kind sterfte. Bevallen is voor vrouwen in Zuid Soedan een gevaarlijke
onderneming. Nergens is de sterfte rondom de bevalling zo groot als hier.
Vrouwen krijgen gemiddeld 8 kinderen waarvan de sterksten blijven leven. Het
investeren in gezondheidszorg en met name in zorg voor moeders is cruciaal. De
donoren hebben het land verdeeld in regio’s waar de verschillende donoren de
gezondheidszorg voor hun rekening nemen. Geen dubbel werk, weinig overlap.
Klinkt als een goede methode.

Na het bezoek bij de VS door om het werk in de praktijk te zien, in een
kliniek voor moeder en kind-zorg. De kliniek wordt gerund door de Italiaanse
kerkelijke organisatie en met lokaal personeel. Gedurende de tientallen jaren
van bloedige strijd is er niet geïnvesteerd in onderwijs. Getrainde vroedvrouwen
zijn er haast niet. De organisatie waar we op bezoek gaan leidt mensen in hoog
tempo op.

We worden rondgeleid door een kliniekje in de buitenwijk van Juba. In de
gangen, buiten op het terras: overal vrouwen in verschillende stadia van
zwangerschap. Twee vroedvrouwen en een supervisor draaien overuren. In de ruimte
waar de vrouwen bevallen staan drie tafels naast elkaar voor vrouwen die
tegelijkertijd bevallen. Zorg gaat voor privacy. De vrouwen worden getest op hiv
als ze binnenkomen zodat ze meteen de juiste medicijnen krijgen die ervoor
zorgen dat het kind niet hiv-positief geboren wordt. Het aantal mensen met een
hiv-infectie is relatief laag voor Afrikaanse begrippen; 3 tot 5% van de
bevolking is de schatting. Vrouwen die hier binnenkomen hebben juist veel meer
last van syfilis. Syfilis is makkelijk te verhelpen met een antibioticakuur maar
kan onbehandeld ernstige gevolgen hebben voor moeder en kind.


Op bezoek in moeder- kindkliniek

Door naar een opvanghuis voor straatkinderen. Een oorspronkelijk kerkelijk
initiatief met opvang voor slechts een heel klein groepje meisjes. Een druppel
op de gloeiende plaat, maar als je ze niet allemaal kan helpen, dan tenminste
een paar. Dat snap ik heel goed. De verhalen van de kinderen zijn hemeltergend.
Uitzichtloos, misbruikt, ondervoed, straatarm en in veel gevallen ongewenst. Ik
word wat moedeloos van het idee dat er naast deze kinderen nog zoveel meer
kinderen in nood zijn die we niet bereiken, maar ben blij voor deze 23 meisjes.
Zij hebben tenminste nog een kans. Ik heb veel respect voor de mensen die dit
doen. Hard werk, weinig tot geen geld en ongewis naar het resultaat.

Het is goed om na alle plannen door organisaties en door ambassades gehoord
te hebben ook te kunnen zien hoe het er in de praktijk aan toe gaat. Het
programma is vol en strak georganiseerd door de mensen van de ambassade. Direct
na het bezoek aan het opvanghuis moeten we door naar het vliegveld. We vliegen
die middag naar Malakal, de provinciehoofdstad van de Upper Nile State, een
staat in het noorden van Zuid-Soedan tegen de grens met Soedan aan.

We vliegen met een VN-vlucht mee. Als ze plaats hebben mogen er ook
burgerpassagiers mee op die vluchten. Wij nu dus ook. Het is een vliegtuigje met
plaats voor 16 personen. Naast ons en een VN-medewerker zitten er soldaten in
van het Zuid-Soedanese leger die duidelijk nog nooit gevlogen hebben. Een van de
mannen staart de hele vlucht naar z’n knieën, een ander prevelt iets en de derde
geniet. Erg leuk om te zien.

Na anderhalf uur vliegen over savanneachtig terrein landen we op de airstrip
van Malakal. Het enige stukje asfalt in de wijde omtrek. Als we even laten met
de auto van Care International door het stadje rijden zien we kogelgaten in de
huizen als getuigen van de strijd die hier jaren heeft gewoed. Het lijden van
deze mensen is enorm geweest. Enorm. We gaan het morgen horen. Eerst naar het
hotel en wegens de avondklok vroeg naar bed.

Een verbonden samenleving

Eerlijke spelregels zijn nodig. Zodat grote bedrijven netjes belasting betalen, net als de bakker op de hoek. Zodat we uitbuiting van werknemers aanpakken. En zodat we minder schreeuwen en beter naar elkaar luisteren.

Lees ons verkiezingsprogramma