Blog Nigeria #2

Blog Nigeria #2

Door Sjoera Dikkers op 3 januari 2011 Delen  

Vandaag heb ik een ontbijtmeeting met een mensenrechtenactivist; Mickael. Hij
trekt fel van leer tegen de regering, Shell en andere oliebedrijven. Dit land is
tot op het bot corrupt. Als jouw stam aan de macht is profiteer je mee, hebben
ze geen macht, ben je rechteloos. Mensen in de Nigerdelta zien bar weinig terug
van de enorme winsten die dankzij de oliewinning worden gehaald. Een
parlementariër verdient hier meer dan de president van de Verenigde Staten. Ik
krijg een filmpje te zien, opgenomen met een mobiel telefoontje, waarin een man
tijdens een patrouille van het leger wordt doodgeschoten omdat hij een militant
zou zijn. Geen haan die ernaar kraait. Het leger en politie werken in de
Nigerdelta samen om militante groepen te bestrijden die ook een deel van de
olieopbrengst willen hebben. Niemand heeft hier schone handen.

We gaan op bezoek bij een gemeenschap die leeft aan de kant van de rivier in
Port Harcourt. We rijden naar een typische middenklasse-wijk in Nigeria.
Tenminste, ze noemen het een middenklasse-wijk; het ziet eruit als een
‘geüpgrade’ sloppenwijk. Veel stenen huizen met een of twee kamers, maar ook een
open riool, geen stromend water.  We worden heel hartelijk ontvangen door de
lokale ‘Chief’. Elke wijk heeft z’n eigen Chief.

We maken een wandeling van een uur door de wijk waarin ik word bijgepraat
over de problemen: torenhoge werkloosheid,  ontbreken van goed onderwijs en
gezondheidszorg maar bovenal de constante dreiging van sloop. De lokale
gouverneur Amaechi heeft megalomane plannen met de grond naast de rivier. Eerder
vanochtend zag ik al een filmpje van een sloopactie. Het leger geeft de mensen
al dan niet namens de overheid een waarschuwing dat ze moeten vertrekken en een
halve dag later worden hele wijken weggebulldozerd. Op papier moeten ze
aanspraak kunnen maken op compensatie, maar dat is alleen een papieren
realiteit. Als je protesteert word je doodgeschoten.

Deze mensen leven van de visvangst, hebben een extraatje door te handelen en
weten een (flink) slaatje te slaan uit het illegaal aftappen van de
oliepijplijnen van Shell. Even simpel als gevaarlijk. De handel in illegaal
afgetapte olie is relatief groot. Het is een ware milieuramp voor het prachtige
deltagebied.

Als ik aan het einde van de wandeling door de wijk zeg dat ik graag met de
vrouwen wil spreken wordt het een beetje ongemakkelijk. Dat kan wel, maar ze
vinden het maar een raar verzoek.  Er komt een grote groep vrouwen opdagen die
hun dagelijkse zorgen met me komen delen. Krachtige vrouwen,  waarvan er veel
een eigen business runnen. Na het gesprek met de vrouwen  geven de mannen aan
ook nog apart met mij te willen te spreken. Geestig. Een van de mannen legt uit:
‘The women have to get back to work, but we have time to talk’. Juist, het is
wel duidelijk wie hier het meeste werkt.

In de avond wandelen we met Mickael naar een restaurantje. Op mijn vraag of
dat veilig is zegt hij: ‘De kans dat je wordt overreden is vele malen groter dan
de kans dat je ontvoerd wordt’. Dat is een hele geruststelling.

Delen: