Berman en Cuperus

Berman en Cuperus

Door De Redactie op 26 mei 2011 Delen  

Voor sommige mensen heb je een zwak. Niet omdat je het met ze eens bent, maar
omdat ze een bepaalde tragiek verspreiden. Een beetje blues. Een beetje poëzie.
Ik heb dat met Thijs Berman, fractiehoofd van de PvdA in Europa. Een column
van Marcel Duyvestijn
.

Twee jaar geleden ontmoette ik hem voor het eerst. Hij kwam met de trein. De
trein uit Europa. Daar woont hij. Want als er één echte Europeaan bestaat, dan
heet hij Thijs Berman. Ik durf wel te stellen dat Thijs de man is die Friedrich
Schiller in z’n hoofd had toen hij ‘alle menschen brüder’ wilde maken.

Maar in Amsterdam, in 2008, heerste helemaal niet zo’n eurofiel gevoel. Hij
was lijsttrekker geworden van de PvdA voor Europa en hij moest dus hier campagne
voeren. Hij ging het ons uitleggen, die liefde voor Europa. Als hij vertelde,
had hij tranen in zijn ogen. Hij maakte omarm-gebaren. Europa is liefde. Pure
liefde. Wie haar beschimpte, kwam aan Thijs.

Op het politburo van de PvdA kwam hij ook René Cuperus tegen. Een mannetje.
Een intellectueel met een brilletje en een verwassen colbertje, die Thijs ging
uitleggen dat Europa niet voor iedereen even gunstig was. Cuperus vond dat
Berman een kosmopoliet was. En dat was ook zo. Ik kan me een debat herinneren
waarin Berman zijn favoriete voetbalclub moest noemen. Dan noem je Ajax,
Feyenoord of desnoods Groningen. Maar Thijs noemde Olympique Marseille. Hij
sprak het uit zoals Mitterand het uit zou spreken.

In de paar weken dat Berman in Nederland was, zag je hem veranderen.
Eurocriticus werd hij niet, maar Euro-realist wel. Hij leerde snel, vooral van
Cuperus. Hij vond dat Turkije nog lang geen lid kon worden van de EU. Ook
moesten we een pas op de plaats maken met het toetreden van nieuwe staten. Hij
begreep het ressentiment tegen Europa. Die transformatie was mooi om te zien.

Na de verkiezingen ging Berman terug naar Europa. Naar Brussel. Of zoals hij
het noemde: Bruxelle – waar de blauwe vlag met sterren wappert. En snel verdween
het eurokritische weer uit zijn vocabulaire. Hij werd weer Europeaan. De climax
was te lezen in de Volkskrant van afgelopen week. Daarin pleitte hij voor
‘onvoorwaardelijke steun aan de Grieken’, maar maakte hij ook gehakt van René
Cuperus. Die moest eens leren om van Europa te houden. Wie niet van Europa
houdt, maakt Europa kapot. Dat was de boodschap.

Een fittie was geboren. In één partij. Eurocraten en Eurocritici. Dat is de
PvdA. En toch. In de paar weken dat de twee PvdA’ers samenwerkten, groeide er
wederzijds begrip. Berman en Cuperus zijn geen vrienden geworden, maar ze
begrepen elkaar wel. En ze leerden van elkaar. Het zou dan ook goed zijn als
Cuperus en Berman ook nu een weekje opgesloten worden op het politburo. Op water
en brood. Ik durf te wedden dat er mooie dingen uit voortkomen.

Marcel Duyvestijn is onafhankelijk columnist en liefdevol lid van de
PvdA

Delen:

Een verbonden samenleving

Eerlijke spelregels zijn nodig. Zodat grote bedrijven netjes belasting betalen, net als de bakker op de hoek. Zodat we uitbuiting van werknemers aanpakken. En zodat we minder schreeuwen en beter naar elkaar luisteren.

Lees ons verkiezingsprogramma