Assimilatie is een misdrijf

Assimilatie is een misdrijf

Door De Redactie op 28 januari 2011 Delen  

‘Ik zag ze lopen, vannacht, in mijn droom. Sahar en Leers. Zij op
teenslippers. Leers op zijn zwarte gaatjesschoenen. Hij moet af en toe dribbelen
om haar bij te houden. Als ze vlak bij Kunduz zijn, houdt Sahar even stil.
‘Mooi, hè, Gerd? Welkom in Afghanistan.’ Een column van Marcel
Duyvestijn
.

Een rare droom was het. Want wie kroop er onder een boerka vandaan? Juist.
Rita Verdonk. IJzeren Rita weigerde de hand van Leers. ‘Regels zijn regels’,
verklaarde ze zich nader. ‘Ook hier. Het land van de Taliban. Daar gelden andere
regels.’ Gerd keek moeilijk. Hij streek zijn stropdas recht.

Maar het kon altijd gekker. Daar kwam Geert Wilders uit een grot. In één zin
legde hij uit waarom hij wel Sahar terug naar het land van de boerka’s wilde
sturen, maar niet de radicale islam op haar eigen terrein wil verslaan. ‘We
moeten niet iedereen een hand willen geven.’

Gerd Leers stond er ongemakkelijk bij. Hij wilde hard zijn. Hij wilde geliefd
zijn. In zijn achterhoofd draaide hij de film van zijn afscheid van Maastricht
nog eens af. André Rieu violeert. Limburgers in tranen. God, wat voelde hij zich
toen goed. De mensen hielden van hem. (…) Nu is hij de voetveeg van Geert
Wilders.

Sahar wees naar Rita en zei tegen Leers: ‘Toen Rita minister was, wilde ze
hard overkomen, maar streek vaak – in stilte – met haar hand over haar hart.’ Ze
liet een oorverdovende stilte vallen. Haar hand op zijn schouder voelde aan als
een heet strijkijzer.

‘Ik vind het heel zielig voor je’, antwoordde Leers, met zijn blik op zijn
schoenen. ‘Maar dan had je maar niet zoveel moeten procederen. En dat je je
kansen pakt, laat ik ook voor jouw rekening. Je had ook analfabeet kunnen
blijven. Maar ja, je moest zo nodig integreren. Dat is dom.’
‘Integreren is dom?’ vroeg Sahar.

Geert Wilders stak zijn vinger op. ‘Assimilatie is een misdrijf.’
‘Wie zei dat ook alweer?’ vroeg Rita.
‘Dat was Tayip Erdogan. Premier van Turkije.’
‘Dat was de man die jij een ‘total freak’ noemde?’

Weer hoor ik de Weense Wals klinken in de woestijn van Afghanistan. Achter de
bergen zie ik dat André Rieu ook in Kunduz het kasteel van Schönbrunn heeft
nagebouwd. Sissi zingt een aanlokkelijk lied: ‘we gaan nog niet naar huis. Nog
lange niet…’

Jolande Sap – in gevechtstenue – en Mark Rutte liepen door het beeld. Hand in
hand. Daar achter loopt Jacques Monasch – in korte broek. Wat hij precies in die
droom deed, ontging me.

Ik werd wakker. Zweet op mijn voorhoofd.
Alles tolde. Niets was wat het leek. Mevrouw Duyvestijn legde een arm over mijn
schouders. ‘Jij denkt dat politiek over mensen gaat.’
(…)

Marcel Duyvestijn is liefdevol lid van de PvdA.
www.liedevollid.nl

Hij doet nog één oproep:
volg Sahar op
twitter
. Hoe meer volgers Sahar heeft, hoe ingewikkelder het voor
Gerd Leers wordt om al die followers ook op het vliegtuig te zetten. We blijven
haar immers volgen, waarheen dan ook.

Delen: