Al 20 jaar trainer voor de AMS: Wim Klei

Al 20 jaar trainer voor de AMS: Wim Klei

Door Plakboek PvdA op 2 juli 2013 Delen  

Wim Klei ging in 1989/90 op studiereis naar Oost-Europa en was sinds die tijd overtuigd dat je als politicologiestudent aan de UvA genoeg had aan de omwentelingen voor een hele studie, stage en scriptie. Wim legde zich erop toe, studeerde Pools als bijvak en ging er op vakantie.

‘In Oost-Europa is alles anders dan dat je gewend bent, maar tegelijkertijd leek het ook heel erg op de landen die je al van vakanties kende’, memoreert Klei. ‘De Oost-Europeanen waren toen heel vastberaden om de democratie weer op te bouwen en dat inspireerde mij als jonge student politicologie enorm.’

Hij solliciteerde in 1992 bij de net opgerichte Alfred Mozer Stichting en werd meteen aangenomen als stagiair. ‘In de vroege jaren negentig ging het bij de AMS over de democratisering van Hongarije, dat was het buitenste buitenland in die tijd. De vraag naar trainingen en kennisuitwisseling was groot. Als stagiair regelde ik van alles. Als je nu op reis gaat, neem je alleen een USB stick mee en je mobiele telefoon. In die tijd was dat een extra koffer met een faxapparaat, faxpapier, flipover vellen papier, alles nam je mee.’

De AMS organiseerde in die beginjaren ook grote conferenties om sympathie voor Oost-Europa te vergroten. Max van der Stoel, toen ook voorzitter van de AMS, hield bevlogen toespraken over de gezamenlijke geschiedenis die we met Oost-Europese landen hadden en de noodzaak om samen op te trekken.

‘In 1993 ben ik Sociologie gaan studeren in Polen. Ik heb er ook nog een paar jaren gewerkt. Ik heb in al die jaren sinds mijn stage trainingen gegeven voor de AMS. Ik weet nog goed dat ik in 2003 met drie Poolse co-trainers de trein nam van Warschau naar Wit-Rusland om daar een training te geven aan jongeren. We hadden een hele koffer met flipovervellen, papier, stiften, tape bij ons. Bij de grens met Wit-Rusland kreeg ik de koffer en vertelden de co-trainers dat ik maar net moest doen of ik hen niet kende. Ik was de enige die de grens over mocht. Mijn Poolse collega’s werden vastgehouden en teruggestuurd naar Polen. Ik heb in mijn eentje die training gegeven. Ik heb zoveel meegemaakt tijdens alle trainingen, er zijn prachtige verhalen te vertellen. Niet zo zeer over wat er allemaal misgaat, maar juist over die verbondenheid met je co-trainers en de jonge idealistische mensen die je traint, de democratie en de politiek op een hoger plan brengen.’

Delen:

Een verbonden samenleving

Eerlijke spelregels zijn nodig. Zodat grote bedrijven netjes belasting betalen, net als de bakker op de hoek. Zodat we uitbuiting van werknemers aanpakken. En zodat we minder schreeuwen en beter naar elkaar luisteren.

Lees ons verkiezingsprogramma