Tegenstellingen in Twente. De Blokstoeke, de school en de kansen (4)

Fietstocht van Jan

Tegenstellingen in Twente. De Blokstoeke, de school en de kansen (4)

In Almelo verdwaalde ik, moest onderweg voor en voorbij Vriezenveen voortdurend van de fiets af omdat de telefoon rinkelde en ben dus al bij al een uur later in Westerhaar dan ik had voorzien en had afgesproken. Ik meende de openbare basisschool de Blokstoeke zo te kunnen vinden, maar ook dat beek een vergissing. Er is in het veendorp niet één basisschool, maar er zijn er drie. Twee scholen van christelijke signatuur en een openbare school. Het is even zoeken maar juist op het moment dat de onderbouw, groep één en twee, met de juf naar de speeltuin gaan, zie ik het nieuwe schoolgebouw van de Blokstoeke, de openbare school.

Daags voordien had ik contact met het schoolteam en gevraagd of ik langs mocht komen. Het kwetsbare onderwijsklimaat werd me bevestigd, maar ook werd me op het hart gedrukt dat de saamhorigheid van de ouders onderling en met de school kenmerkend zijn voor de gemeenschap hier. De grote betrokkenheid van de ouders met de school en het team, werd me al door de telefoon verteld, hebben er toe geleid dat er hier geweldige resultaten worden geboekt.

De sociale problematiek doet in deze streek, Almelo, Vriezenveen, Vroomshoop, Westerhaar, niet onder voor de situatie in de achterstandswijken van Rotterdam Zuid, van Den Haag, Amsterdam en Utrecht. In de grote steden is hiervoor heel veel aandacht. Ambtenaren, beleidsmakers, consultants, wetenschappers en journalisten zijn er allemaal druk mee, en verdienen er ook allemaal een goede boterham aan. Alleen al in Rotterdam Zuid worden sinds jaar en dag honderden miljoenen geïnvesteerd door de landelijke en gemeentelijke overheid. Uit de gemeente Twenterand werken 250 tot 300 mensen bij de sociale werkplaats; nog eens 500 gezinnen zijn afhankelijk van de sociale dienst. Tel daarbij op de losse arbeiders, ZZP-ers, die met lage, instabiele inkomens kampen en niet verzekerd zijn.
Armoede, schulden en sociale ontwrichting worden hier, in dit deel van Twente, generatie op generatie over gedragen. De plattelandseconomie ontbeert bovendien elk perspectief, juist voor deze groepen. De (parttime) banen die er zijn, zijn niet alleen kwetsbaar maar worden vaak ook zo slecht betaald, dat almaar stijgende lasten niet of nauwelijks meer kunnen worden opgebracht. En wie pech heeft met de gezondheid of in de liefde, komt al gauw terecht in een put waar je eigenlijk nooit meer uitkomt. In Nederland leven 1,2 miljoen mensen onder de armoedegrens, geen vakantie, geen sport, geen cultuur, en vaak niet genoeg geld om eten te kopen.

De juf neemt me mee de speeltuin in; de kleintjes vermaken zich opperbest, sommigen op het klimrek, anderen in de zandbak of op de glijbaan. We zitten naast elkaar op een bankje. “We hebben hier op school” zegt ze, “ grote verschillen in de klas. Veel kinderen leren het liefst en gemakkelijkst door hun handen te gebruiken, door te doen. Anderen weer door te beredeneren, alles te overdenken. Om aan alle kinderen tegemoet te komen, geven wij onderwijs waarin we de balans tussen kennis en creativiteit erg belangrijk vinden. Kinderen ervaren zo dat leren leuk is en dat ze zelf de sleutel tot succes zij. We zeggen dan ook dat we niet ieder kind kunnen laten schitteren, maar wel laten schijnen op hun eigen wijze. “Maar,” verzucht de juf, “ik zou wel, net als mijn collega’s ieder kind meer aandacht willen geven.”

De Blokstoeke in Westerhaar

Tussen de Twentse kindjes is ook een Syrisch meisje en een vrolijk manneke uit Somalië, die nog geen woord Nederlands spreekt maar allebei spelen ze en ze spelen zonder angst. Het Syrisch meisje vindt in de speeltuin in het gras een paar bloemetjes en brengt die naar haar juf. met een glimlach en lieve, donkere ogen. En één voor één komen alle kinderen langs; een meisje omdat haar schoenen vol met zand zitten, een ander omdat er even ruzie is, een volgende klant moet plassen en naar de wc in school.
“Ieder kind heeft een talent, en je kunt een leerling op meerdere manieren aanspreken en lesgeven,” zegt de juf, vlak voor ze alle kinderen bij elkaar roept en ze terugkeren naar het schoolgebouw, aan de overkant van de straat. “Als je niet kan rekenen, op een traditionele manier, dan kun je wel leren rekenen met een omweg. Daarom gebruiken we een methodiek waarmee de leerlingen, ieder met zijn of haar eigen talent, zich op verschillende manieren kunnen ontwikkelen. Zo zorgen we er voor dat ze vaardigheden ontwikkelen waarmee ze in deze tijd vooruit kunnen.”
Ik volg haar en de kinderen naar school. De Blokstoeke is een schitterend nieuw schoolgebouw, licht en ruim. Het schoolteam heeft intensieven en directe verbanden gelegd met de gemeenschap in Westerhaar. Ouderen uit het nabijgelegen woonzorgcentrum het Haarhuus vieren Sinterklaas en Kerst met de leerlingen van de school; voorleesoma’s uit het Haarhuus lezen voor aan de kleuters en de bewoners worden betrokken bij schoolvoorstellingen en theateractiviteiten. Een poosje geleden was zelfs de Nationale Reisopera in de school. “We doen echt veel aan culturele en maatschappelijke verbanden, juist omdat dit zo goed is voor de ontwikkeling van de kinderen,” legt een van de tramleden uit. “We werken nauw samen met de muziekvereniging in het dorp, met de bibliotheek en worden er ouderbijeenkomsten georganiseerd in het Mamma café in de school. Daarnaast organiseren we voor de ouders drie maal per jaar bijeenkomsten rond actuele thema’s, zoals sociale media, opvoeding, voorlezen. We doen echt wat we kunnen. Maar wat zouden we graag wat extra kunnen doen voor de kinderen en wat minder belast worden door regels. Als we daar nu eens wat meer van verlost konden worden.”

Om te zien hoe het onderwijs met de verschillende ‘vier keer wijzer’ technieken wordt gegeven, ga ik mee met de juf van groep 3 en 4. In haar klas vertel ik iets over mijn werk, het boek van de voettocht, Zeeland en de bruinvissen in de Oosterschelde. De klas is muisstil; iedereen luistert aandachtig. Daarna gaan de leerlingen in kleine groepen op verschillende manieren aan de slag met het thema de ruimte. De een maakt een geschreven en getekend stripverhaal, anderen zoeken op het smartboard woorden die met het thema te maken hebben en twee jongens vragen of ik even bij hen wil komen. Ze zijn bezig met een wiebelende raket met drie ringen, waarop zij samen poppetjes moeten zetten. De twee jongensmoeten geconcentreerd samenwerken, heel precies, geduldig en zorgvuldig werken maar, terwijl het in de klas een drukte van belang is, slagen ze in hun opdracht. Trots kijken ze me aan, en leggen uit hoe ze de moeilijkheden van hun opdracht hebben overwonnen. En van de twee jongens gaat aan zijn tafeltje zitten. Na verloop van tijd steekt hij zijn vinger op en stelt me een vraag; ik kan hem in het rumoer niet goed horen, en loop weer op hem toe. Dan vraagt hij zacht en met grote ogen hoe je een boek schrijft.

Delen:

Blijf op de hoogte van de fietstocht van Jan

Elke maand ontvang je een update van Jan Schuurman Hess over zijn fietstocht.

Word lid van de PvdA!

Samen kunnen we onze idealen waarmaken.

Doe mee en word nu lid!

Word lid