Sinds de Tweede Wereldoorlog kromp de economie nooit harder dan vorig jaar. Corona bracht een verwoestende klap uit aan horeca, evenementenbranche en toerisme. Het aantal bedrijven dat op de fles ging was echter lager dan voorgaande jaren en massawerkloosheid bleef uit. Afzender van de toegeworpen reddingsboei: de overheid. Zonder noodpakketten was Nederland hard onderuit gegaan.

Dat geeft te denken. Want jarenlang werd ons voorgehouden – ook in deze krant- dat de overheid onze ergste vijand was. Spilziek, onbetrouwbaar en zo traag als stroop. De vrije markt daarentegen zou gegarandeerd en vlug als water alles leveren waar we van droomden. Tegen de laagste prijs wel te verstaan.

“De vrije markt daarentegen zou gegarandeerd en vlug als water alles leveren waar we van droomden. Tegen de laagste prijs wel te verstaan.”

Het resultaat kennen we. Lagere belastingen voor multinationals en buitenlandse aandeelhouders maar achterblijvende lonen voor harde werkers en steeds meer werkende armen. Steden vol met sjieke appartementen waar projectontwikkelaars goed aan verdienen maar eindeloze wachtlijsten voor starters en onbetaalbare woningen voor onze middenklasse. Veel is scheefgegroeid.

“Veel is scheefgegroeid.”

Een ding is zeker: het nieuwe Kabinet krijgt veel te doen. We moeten niet terug naar het oude normaal maar als de wiedeweerga naar een béter normaal. Helaas lijkt die boodschap nog niet tot iedereen doorgedrongen. Zo leest het VVD-programma als een verlanglijstje voor multinationals, speculanten en inhalige vastgoedbazen. Miljonairs blijven profiteren van een ruimhartig belastingstelsel en multinationals blijven buiten schot.

Ondertussen mogen werknemers makkelijker worden ontslagen en blijft het minimumloon te weinig om van te kunnen leven. De huurbescherming gaat op de schop en als klap op de vuurpijl mogen zieken en ouderen voor iedere behandeling een eigen bijdrage gaan betalen.

“Zo leest het VVD-programma als een verlanglijstje voor multinationals, speculanten en inhalige vastgoedbazen.”

De partij plaatst zich met dit programma buiten de werkelijkheid van hardwerkend Nederland. De VVD-lijsttrekker die hiermee de boer op gaat kunnen we met reden Markt Rutte noemen. Want een stem op Rutte is een stem op een wolf in schaapskleren. Het ziet er allemaal zacht en pluizig uit maar net als bij Roodkapje is aan het eind van het liedje zelfs je grootmoeder de klos.

“Want een stem op Rutte is een stem op een wolf in schaapskleren.”

Vandaag is het Internationale Vrouwendag: dé dag van solidariteit van en met vrouwen over de hele wereld. Ook in ons land staat 8 maart symbool voor gelijkheid tussen mannen en vrouwen en zelfbeschikking voor vrouwen.

Vooral dat laatste – zelfbeschikking – blijkt niet voor alle vrouwen een recht te zijn. Met name vrouwen met een niet-Westerse achtergrond betalen hier een hoge prijs voor. Het verhaal van Lale Gül, dat ze heeft opgetekend in haar boek ‘Ik ga leven’, kenmerkt de strijd die veel vrouwen en meisjes dagelijks moeten leveren om in vrijheid te kunnen leven. Zij beschrijft hoe tradities, geloof en groepsdruk haar in haar vrijheid hebben beknot. Wanneer zij met haar boek de stilte doorbreekt, vallen haar verstoting, beschimping en bedreiging ten deel.

“Er worden filmpjes van hen gemaakt en op sociale media gezet, om hen te intimideren en te chanteren.”

Datzelfde lot treft veel andere meisjes met eenzelfde achtergrond. Er worden filmpjes van hen gemaakt en op sociale media gezet, om hen te intimideren en te chanteren. Want ze zouden niet ‘zedelijk’ zijn. Het is moedig dat Tofik Dibi – en met hem andere bekende Nederlanders met een Islamitische achtergrond – hiertegen opstaan; dat is pas de stilte doorbreken.

“Zelfbeschikkingsrecht is een individueel mensenrecht, dat geldt voor alle vrouwen en meisjes.”

Zelfbeschikkingsrecht is een individueel mensenrecht, dat geldt voor alle vrouwen en meisjes. Het is goed om daar vandaag – tijdens Internationale Vrouwendag – bij stil te staan, maar belangrijker is nog om er ook ná vandaag voor te zorgen dat dit recht door iedereen wordt gevoeld en ervaren.

Het is alweer wat jaartjes geleden dat mevrouw Niemeijer-Toet (95) haar kleinzoon te snel af was.

Deze week gaat dat toch echt gebeuren aldus een vrolijk gestemde mevrouw Niemeijer-Toet. Terwijl Martijn moet wachten tot verkiezingsdag om zijn stem uit te brengen doet zij binnenkort haar stembiljet in de brievenbus. ‘Ik stem al 75 jaar Partij van de Arbeid. Mijn kleinzoon doet dat ook. Nu ben ik hem dus niet alleen al jaren voor maar óók nog eens te vlug af’ aldus de 95-jarige, die de politiek goed volgt en erbij zegt dat ze veel vertrouwen heeft in Lilianne Ploumen.

“Ik stem al 75 jaar Partij van de Arbeid.”

Lieve Prins Bernhard,

Als studente zou ik dolgraag in Amsterdam willen wonen. Inmiddels ben ik al drie jaar aan het pendelen. Met een gouden koets lijkt me dat heerlijk maar drie uur per dag met fiets en trein vind ik niet zo fijn. En hoe dol ik ook ben op mijn ouders, eigenlijk wil ik als twintiger weleens uit huis. In een paleis is dat wellicht anders, maar als je geen 35 slaapkamers hebt maar drie, dan woon je echt bij elkaar weet u?

“En hoe dol ik ook ben op mijn ouders, eigenlijk wil ik als twintiger weleens uit huis.”

Ik ging daarom op zoek naar een rustige kamer in een huis of appartement met een paar huisgenoten. Leek me wel gezellig. Een kamer van 20m2 zou ik toch moeten kunnen vinden met een budget van 600 euro zo dacht ik. Helaas. Het bleek dat ik me in groep drie van de basisschool had moeten inschrijven als ik via een woningbouwcorporatie iets zou willen huren. Via particuliere pandjesbazen die woningen opkopen en verhuren kon ik wél direct aan een kamer komen. Als ik tenminste de hoofdprijs voor een kippenhok zou kunnen betalen.

Beste Prins Bernard, dat kan ik niet. Met bijna 600 woningen in uw bezit denkt u waarschijnlijk: ‘Woningnood? Wélke woningnood?’  Voor mij, tienduizenden medestudenten, honderdduizenden starters en miljoenen Nederlanders met een klein inkomen is die woningnood er helaas wel. Om die reden ben ik vóór de Prins Bernhardbelasting waarmee u netjes belasting gaat betalen over uw inkomen uit verhuur. Als u dit nu toch leest, heeft u wellicht nog een kamertje voor me in een van uw 590 huizen?

“Als u dit nu toch leest, heeft u wellicht nog een kamertje voor me in een van uw 590 huizen?”

Graag niet voor de prijs van een paleis.

Liefs,

Fleur Zijnstra

Alphen aan de Rijn

Marieke Derksen, dochter van de besnorde cynicus uit het programma Voetbal Inside, is trouw PvdA- stemmer. Ze roept haar vader op om ook het hokje van Ploumen rood te kleuren op 17 maart. Deze redactie sprak exclusief met Marieke.

Op wie breng jij je stem uit deze verkiezingen?

Op Lilianne Ploumen, natuurlijk. Het is een vrouw naar mijn hart, die gewoon zegt waar het op staat. Het is gewoon een supertof wijf!

Waarom raad je andere mensen aan hetzelfde te doen?

Omdat het eerlijker moet in Nederland. Als ik zo om me heen kijk dan denk je, laten we weer een beetje normaal met elkaar omgaan. Gewoon ervoor zorgen dat mensen de eindjes aan elkaar kunnen knopen en een fijn en betaalbaar huis hebben om in te wonen. Ik weet zeker dat de PvdA onder Ploumen daarvoor gaat zorgen.

“Als ik zo om me heen kijk dan denk je, laten we weer een beetje normaal met elkaar omgaan.”

Dat klinkt als sociaal democraat in hart en nieren…

Absoluut, ik kom uit een echt PvdA-gezin. We hadden de VARA-gids, Vrij Nederland en er werd PvdA gestemd. En als dat eenmaal in je zit, dan gaat het er niet meer uit.

Je vader denkt daar heel anders over, zo lijkt het?

Ach welnee, je moet niet zo in al die praatjes geloven. Hij heeft een grote mond, maar een rood hart.

“Hij heeft een grote mond, maar een rood hart.”

Maar van Ploumen moet ie niet zoveel hebben?

Dat is allemaal voor de show, met die mannen aan tafel. Dus ik zeg ook tegen hem: je hebt me tot een verstandige vrouw opgevoed, dus volg mijn advies en kies Ploumen.

“Dus ik zeg ook tegen hem: je hebt me tot een verstandige vrouw opgevoed, dus volg mijn advies en kies Ploumen.”

Al twaalf jaar is Ahmed Aboutaleb burgemeester van Rotterdam. Begin dit jaar werd hij voor nog eens zes jaar benoemd. We spreken hem over de kloof tussen overheid en inwoners en hoe die kleiner te maken. Over het beschermen van inwoners in kwetsbare wijken en wat daar voor nodig is.

Begin dit jaar stuurde u een brief aan alle Rotterdammers. In het oog sprong uw pleit voor meer ontmoeting als middel om wijken te versterken.

‘Met de politiechef en de hoofdofficier van justitie ga ik kwetsbare wijken in. We luisteren naar de zorgen van bewoners over veiligheid, afval, toezicht en groen in de wijk. We krijgen waarnemingen mee van bewoners en maken afspraken. Aan het einde van de avond leg ik een of twee van die afspraken neer bij de bewoners zelf. De rest is voor de gemeente, politie en justitie. Het werkt heel goed om de verantwoordelijkheid voor een deel bij bewoners neer te leggen. De dingen die we zo doen en realiseren, daar zijn ze trots op, ze gaan het koesteren en onderhouden. Heel veel mooie grote en kleine dingen zijn in de samenleving te vinden. Ze liggen op straat, je moet ze alleen oprapen.’

“Heel veel mooie grote en kleine dingen zijn in de samenleving te vinden. Ze liggen op straat, je moet ze alleen oprapen.”

U schreef ook dat er meer oog moet zijn voor inwoners die bescherming nodig hebben.

‘De afgelopen jaren zijn we landelijk en lokaal de overheid zo gaan managen en organiseren dat de mens op een afstand van de overheid is komen te staan. We hebben allemaal callcenters, we sturen een brief met ‘als u nog vragen hebt belt u dan het algemene nummer.’ De vraag is waarom zet je er niet gewoon de naam en het telefoonnummer onder van de ambtenaar die het dossier heeft behandeld? Als voorbeeld mijn vader, die is behoorlijk op leeftijd, zijn zorgverzekeraar heeft hem een brief gestuurd waarin staat: ‘we gaan stoppen met brieven sturen, voortaan sturen we alles naar uw mailadres.’ Mijn vader heeft geen mailadres en ook geen internetaansluiting. We denken dat de hele samenleving bestaat uit millennials die allemaal hun boontjes kunnen doppen, maar dat is natuurlijk niet zo. De overheid moet zich anders gedragen tegenover mensen die bescherming nodig hebben dan tegenover mensen die het allemaal zelf kunnen.’

U trok aan de bel bij het Kabinet met vijftien andere burgemeesters. Over hoe de coronacrisis wijken en mensen raakt.

‘Mensen die het al lastig hadden, die kwetsbaar zijn op de arbeidsmarkt, die een ZZP-baantje hebben of schulden, daar heeft de coronacrisis de kloof zichtbaarder en dieper gemaakt. Als voorbeeld: we gingen over op thuisonderwijs maar een heleboel kinderen hebben geen PC of laptop thuis. En als ze die hebben gaat thuisonderwijs er vanuit dat ouders een beetje meehelpen. Maar als die ouders niet kunnen rekenen vraag je iets wat ze niet kunnen geven. De gezinnen waar men wel de tafel van negen kan opdreunen geven hun kinderen een betere startpositie mee dan de gezinnen waar dat niet lukt.’

“‘Mijn ervaring in Rotterdam Zuid is dat extra aandacht voor kinderen de beste garantie is om aanwezig talent te ontginnen.”

Hoe lossen we dat op?

‘Mijn ervaring in Rotterdam Zuid is dat extra aandacht voor kinderen de beste garantie is om aanwezig talent te ontginnen. Het zijn ruwe diamantjes, maar die moet je wel slijpen. Ik ben dan ook ongelofelijk blij met het extra geld voor onderwijs dat het Kabinet net beschikbaar heeft gesteld, maar daarmee is de kloof nog niet gedicht. Ook een volgend Kabinet zal zich in moeten zetten om die kloof te dichten. Als je de kaart van Rotterdam pakt en je kijkt naar waar het onveilig is, naar wat voor verdachten we oppakken, dan zie je dat het veelal mensen zijn die minder kansen hebben gehad en die wonen in kwetsbare wijken. Het zijn niet de mensen die op de beurs handelen of die in Wassenaar wonen. Investeren in veiligheid moet ook vanuit deze analyse gebeuren. Mijn inschatting is dat we de komende jaren nog ruim vijfduizend agenten nodig hebben in Nederland. Daarbij moeten we juist ook investeren in de mensen in deze wijken zodat het reservoir waar de criminaliteit uit kan putten krimpt. Dat kan alleen als we jongeren via de weg van het onderwijs het beste perspectief bieden.’

Wat verwacht u de komende jaren van het Kabinet?

‘Er zijn heel veel partijen die willen investeren in onderwijs. In Rotterdam zeggen wij: breid de tijd die kinderen leren uit, leg de focus op taal en rekenen en -erg belangrijk –op persoonlijkheidsvorming. Daarnaast: we hebben als Rotterdam veel geïnvesteerd in het tegengaan van ondermijnende criminaliteit en de import van drugs in de haven. Er ligt een verzoek bij de minister van justitie waarin ik vraag om langjarig geld. Want er is nog teveel in onze samenleving dat drugshandel faciliteert. Jongeren die het niet redden in het onderwijs maken daar carrière. We moeten dus iets doen aan het statuur van de leraar. Na je ouders is je leraar of lerares de belangrijkste persoon in je leven. Het zijn onze tweede opvoeders. De waardering en de salarissen moeten omhoog, de klassen moet kleiner. In Rotterdam helpen we leerkrachten, maar ook agenten en zorgpersoneel via een proef sneller aan een woning. Want hen hebben we nodig.’

“In Rotterdam helpen we leerkrachten, maar ook agenten en zorgpersoneel via een proef sneller aan een woning. Want hen hebben we nodig.”

Al jarenlang blijven lonen en pensioenen achter bij de winsten van multinationals en grote aandeelhouders.

De partij van Lilianne Ploumen brengt daar na het tijdperk Rutte verandering in: ‘Nederlanders moeten in hun portemonnee de waardering voelen die ze verdienen. Zorgmedewerkers, politieagenten en leraren verdienen meer dan applaus. Pakketbezorgers, schoonmakers en mensen in de bouw – hoog tijd dat ze erop vooruit gaan.’

“Zorgmedewerkers, politieagenten en leraren verdienen meer dan applaus.”

De PvdA komt daarom met een reeks aan maatregelen die hardwerkende Nederlanders loon naar werken geeft. De partij van Ploumen kiest er voor mensen met meer dan een miljoen euro op de bank, pandjesbazen en grote bedrijven zwaarder te belasten. Met de opbrengsten kunnen de zorgpremie en het eigen risico omlaag en de lonen en AOW omhoog. Dat betekent voor de meeste Nederlanders honderden euro’s per jaar extra in de portemonnee. Ook wil de partij een Wet Eerlijk Delen, zo worden multinationals verplicht hun winsten niet alleen te delen met aandeelhouders, maar juist ook met de medewerkers.

“Dat betekent voor de meeste Nederlanders honderden euro’s per jaar extra in de portemonnee.”