Toespraak Lieke Kuiper

Toespraken PvdA Verkiezingscongres

Toespraak Lieke Kuiper

Door De Redactie op 14 januari 2017 Delen  

Mocht je nu denken 'wat knap ze doet dit helemaal uit haar hoofd' moet ik wat bekennen: ze boden me wel een teleprompter aan maar vlak voor mijn zeventiende verjaardag werd ik slechtziend. Vanaf dat moment zie ik de wereld letterlijk en figuurlijk anders. Dus ik vind het dan weer knap dat jullie mij scherp zien, ieder zo zijn kwaliteit.

Op mijn zeventiende verjaardag kreeg ik van mijn neurochirurg een speeldoosje met daarop ‘Here comes the sun’ van de Beatles. Hiermee wilde hij zeggen dat het met mij goed zou komen.

Ik luister er nog wel eens naar als het leven tegenzit, of op zondag als de peilingen uit zijn. En inderdaad het kwam goed, met de hulp van mijn ouders, die mij zachtjes overal tegenop lieten botsen tot ik zelf mijn grenzen kende en wist waar de deurpost zat, al kon ruiken voordat mijn eten pikzwart was dat ik het vuur moest uitdraaien en gewoon weer een zelfstandige vrouw kon zijn. Maar dat kwam vooral ook door een autodealer uit Amsterdam.

Ik riep vaak dat ik niet gedefinieerd werd door mijn ziekte. Dat zeg ik nog steeds, maar ik werd er wel een ander mens door. Ik weet nu hoe het is om een werkgever enthousiast over je te horen spreken, tot je vertelt dat je wel vanaf je eigen speciale laptop moet werken. Dan word je afgewimpeld met een slap excuus.

Ik was altijd een meisje geweest dat alle kansen kreeg, twee autochtone hoogopgeleide ouders, het ging goed op school en heb en had de trouwste, liefste vrienden die iemand zich maar kan wensen. Het voelde als een klap in mijn gezicht dat ik nu ‘anders’ was, een financieel risico, dat ik niet goed genoeg meer was.

Een autodealer in Amsterdam veranderde dat, hij vond het belangrijk dat iedereen een kans kreeg. En dus mocht ik daar werken als hostess, gastvrouw, koffiedame. Daarmee is die autodealer voor mij een kleine held. Hij maakte in zijn eentje het verschil door niet onverschillig te zijn. We zeggen vaak dat werken meer is dan geld verdienen, en o man wat is dat waar. Ik was eens niet degene die hulp vroeg, mijn hulp was nodig omdat ik als enige kon zorgen dat de stadskinderen met hun tengels van de auto’s afbleven. Ik deed weer mee.

Het verschil maken, niet onverschillig zijn, je willen inspannen voor een ander; dat zit ook in het sociaaldemocratisch DNA. We proberen het wel eens door honderd keer een motie in te dienen, maar bereiken vaak meer door gewoon te doen. Door vrijwilligerswerk te gaan doen, door te weten wie er naast je woont, door niets dat verkeerd voelt zo te laten omdat het nu eenmaal altijd zo gaat.

Als mensen tegen muren oplopen, verdwalen in een wirwar van regels of het gewoon even niet zien zitten hoor je vaak dat de politiek daar geen oog voor heeft. Laten wij het tegendeel bewijzen!

Wij, ieder van ons hier, wij zijn de politiek en wij zijn meer dan de politiek, wij zijn een maatschappelijke beweging. In iedere stad, in ieder dorp, in iedere maatschappelijke organisatie zijn mensen die het verschil willen maken, iemands kleine held willen zijn. Staar je niet blind op die vierkante kilometer in Den Haag, maar wees de bondgenoot van al het goeds dat deze massa’s kleine helden doen en zoek de kleine held in jezelf. De beweging begint bij ons.

En met onze beweging van kleine helden passen we daarna de regels aan, want hoe dankbaar wij die kleine helden ook mogen zijn, je zou nooit afhankelijk moeten zijn van het geluk om een kleine held tegen te komen.

Bij onrecht maken wij lawaai, ook als dat op weerstand stuit.

Een jaar geleden toen JS-mannen in minirokjes de straat op gingen om te pleiten voor het recht van vrouwen om zich te kleden zoals zij willen viel niets dan lof ons ten deel. Toen de JS deze zomer een draag-wat-je-wilt zwemfeestje hield om te pleiten voor het recht van vrouwen zich te kleden zoals zij willen, schoten vele facebook-verzetshelden echter in de kramp. We mochten niet te blij zijn dat er vrouwen een boerkini dragen.

Ik vind dat vreemd. Ik ben heel blij met elke vrouw die zelf kiest hoe ze zich kleedt en die geen man haar laat zeggen wat ze aan of uit moet doen. Waarom vinden wij de ene vrijheid belangrijker dan de ander? Een minirok is per definitie vrij, maar een boerkini niet. Is het niet vooringenomen om er vanuit te gaan dat een vrouw een boerkini niet draagt uit vrije wil? Is dat juist niet onderdrukkend? Als een keuze enkel vrij is als het is wat de huidige norm als ultieme vrijheid bedacht heeft, dan zal dat nooit een vrije keuze zijn.

En ja, er worden vrouwen onderdrukt, maar nu we dat zeventien jaar benoemen is het wel tijd om met een echte oplossing op de proppen te komen, zoals het speciaal opleiden van huisartsen zoals het Verweij-Jonker Instituut adviseerde.

Pas als wij stoppen met voor anderen te bepalen hoe zij vrij moeten zijn, van de vegaschnitzel tot de boerkini, pas dan kunnen we samen toewerken naar het accepteren van elkaars vrijheid en pas dan zullen we echt vrij zijn.

En dat vinden sommige mensen niet leuk om te horen. We doen vaak of het feit dat iedereen meetelt betekent dat niemand zich gekwetst mag voelen, dat iedereen zich erin moet kunnen vinden, dat wij een allemansvriend moeten zijn.

Dat is niet waar.

We moeten altijd de confrontatie durven aangaan met politici die het land willen splijten in hun jacht naar de macht, met de boze twitterkrijgers die hun meest racistische en seksistische gedachten maar al te graag de wereld in slingeren en met de dwingelanden die vrouwen willen verplichten om kleding aan of uit te doen. Of ze nou extreemrechts, extreem gelovig of gewoon extreem vervelend zijn.

Wel zullen we altijd het gesprek aangaan. Waarin je zegt waar volgens ons de grenzen van het fatsoen liggen, hoe wij met elkaar om willen maar, maar ook probeert te begrijpen waar de woede vandaan komt. Geloof me, ook deze boze mensen hebben weleens een kleine held nodig.

Dat naar elkaar luisteren, het theedrinken, werd lang bespot, weggezet als een laffe oplossing voor een groot probleem. Nu de wereld in brand staat, blijkt hoeveel moed er nodig is om echt te willen luisteren. Het is veel dapperder om een probleem te willen zien in al zijn facetten dan om uit electoraal belang de samenleving te splijten.

Nederland verandert en dat is soms verschrikkelijk, soms verrukkelijk en soms gebeurt het gewoon met kleine stapjes van welwillende kleine helden. En wat ze ook zeggen en hoe hard ze het ook roepen: wij zijn met meer!

Samen met al die kleine helden zorgden we al voor een ov-kaart voor alle mbo’ers, samen met al die kleine helden zorgden we al dat je nu vanaf 21 jaar volwassen minimumloon krijgt, samen met al die kleine helden zorgen we dat 2017 het jaar wordt waarin links terugslaat. Niet omdat wij dat zo graag willen, maar omdat Nederland dat nodig heeft.

Nederland barst van de mensen die het verschil maken en die hebben een partij nodig die ze steunt, die ze verbindt, die de strijd samen met ze aangaat, elke dag opnieuw: en die partij dat is de partij waar ik met trots lid van ben. Dat is déze partij.

En in mijn hoofd hoor ik de Beatles al zingen dat de zon opkomt en ik weet: het komt goed. Dus laat de zon je verwarmen, ga met mij de straat op en wees iemands kleine held.

Dank u wel.

Delen: