‘Niemand onnodig aan de kant’

Werk, werk, werk. Dat is het centrale thema van de bijdrage van de PvdA bij de Algemene Beschouwingen over de begroting 2010. Een begroting die in het teken staat van een door de crisis oplopende werkloosheid tot meer dan 600 duizend mensen. Fractievoorzitter Hamer: 'Achter die kille cijfers zitten mensen. Mensen die plots hun toekomst zien vervliegen. Om dat te voorkomen, willen we samen met gemeenten, provincies, sociale partners en private ondernemingen een coalitie van de arbeid bouwen.'

Het doel van deze 'coalitie van de arbeid' is om zo veel mogelijk extra banen te creëren. Hamer: 'Om dit doel te bereiken vragen we het kabinet om alle belemmeringen weg te nemen, te investeren en daarbij alle mogelijke creativiteit te gebruiken. De ambitie van de PvdA is dat niemand onnodig aan de kant blijft staan.'

De PvdA bestrijdt niet alleen de werkloosheid. De opdracht is ook dat Nederland beter uit de crisis komt. Schoner, slimmer en socialer. 'We willen een Nederland waar scholen het beste uit onze kinderen halen, waar je dochter 's avonds veilig op straat kan lopen, waar banken en bedrijven hun verantwoordelijkheid nemen en waar ook natuur is en de lucht schoon', zegt Hamer. 'Dat toekomstbeeld kleuren we alleen in als we samen de schouders eronder zetten.'

Hamer: 'We staan voor een duidelijke politieke keuze. Laten we mensen of groepen achter ons of gaan we met zijn allen door? De PvdA kiest voor het laatste. En wij zijn er van overtuigd dat Nederland dat ook zal doen.'

'Moeilijke keuzes moeten worden gemaakt als we op koers willen blijven naar dat slimmere, schonere en socialere Nederland', zegt Hamer. 'Dat is de simpele constatering nu we weten hoe het huishoudboekje van de overheid er uitziet. Terugverdienen wat we nu investeren kost geld. Die rekening kunnen we niet bij onze kinderen neerleggen. We zullen dus voor de toekomst overal opnieuw naar kijken. Zonder van tevoren al onderwerpen uit te sluiten. Maar iedere keuze die we maken, beoordelen we op drie criteria: eerlijk delen, kwetsbaren beschermen, talenten benutten. Dat is de toetssteen waaraan elke nieuwe investering of maatregel wordt getoetst.'

De PvdA kiest daarom voor een solidariteitsbijdrage van mensen die het meest verdienen. De PvdA kiest voor onderwijs boven asfalt als het gaat over extra geld voor scholen of autowegen.

• Bijdrage Hamer bij Algemene Beschouwingen.htm

Ik snap er niets meer van. Aan de ene kant doen we allerlei moeite om onze jongeren aan het werk te krijgen en kampen we met groeiende werkeloosheid en aan de andere kant wil Den Haag de ouderen tot 67 jaar door laten werken. Wat is hiervan de logica???

Mevrouw Hamer, Wilt u voortaan het woord "werklozen" vervangen door "scholing"? Het is absurd om mensen die hun baan kwijt raken te verbieden zich te ontwikkelen en zo een goede aanloop te nemen voor een volgende baan. Voor iemand met een WW uitkering is het verboden een opleiding te volgen. want hij of zij "moet beschikbaar zijn voor de arbeidsmarkt" Terwijl het juist in deze tijd belangrijk is te investeren voor de toekomst. Zoals U zegt scholing. Meteen vanaf de eerste dag zonder betaalde baan. Het soort scholing kies je al in de tijd dat je een baan hebt, en je bent er dan ook mee bezig, maar zonder baan heb je alle tijd en kan het sneller. Belangrijker dan bezuinigen is de verdiencapaciteit ontwikkelen. De VVD gebruikte dit woord deze week, maar hier werd het al veel eerder geschreven. Maak dat waar.

Zelf ben ik gemeenteraadslid. Ook in de meeste gemeenten speelt momenteel een bezuinigingsdiscussie, want ook de gemeenten zullen hun huishoudboekje zeer drastisch moeten bijstellen. Ook in mijn gemeente zijn de ambtenaren aan het werk gezet om, zonder taboes, alle bezuinigingsmogelijkheden, en de opbrengst van zo'n bezuiniging, op een rijtje te zetten; dit op verzoek van alle partijen in de raad, inclusief de VVD. Dezelfde aanpak dus als die nu door het kabinet is gekozen. Het grote voordeel is dat je alles heel overzichtelijk op een rij hebt om de zeer fundamentele, politieke keuzes te kunnen maken (eerst het college en vervolgens uiteindelijk de raad), en tevens hebben alle partijen hiermee alle mogelijkheden om alternatieve voorstellen in te kunnen dienen. Een zeer effectieve werkwijze. De kritiek gisteren van de oppositie in de 2e Kamer was dan ook niet erg best doordacht. De oppositie toont hiermee aan geen flauw benul te hebben van de ernst van de situatie en de omvang van het probleem (35 miljard euro is ook een gigantische hoeveelheid geld). Eigen politiek gewin was kennelijk belangrijker dan het schouder aan schouder staan om gezamenlijk de economie te stimuleren en vervolgens als die weer draait, de staatsfinanciën weer op orde te brengen. Maar zonder taboe is zonder taboe. Het paste de premier niet om alvast een aantal CDA taboes namens het kabinet neer te leggen (toptaks, hypotheekrente). Hij had weer eens moeite zijn CDA pet te scheiden van zijn premierspet. Balkenendes optreden gisteren was bijzonder zwak, en om z'n eigen woorden van gisteren aan te halen: "met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig".

Ik heb een slecht gevoel over gehouden aan de algemene beschouwingen en de bijdrage van onze partij. Ik vind dat de kopstukken uit het kabinet ondersteund door bv Wijffels en Rik van der Ploeg, op korte termijn, met een (politieke) visie, moeten komen hoe de grote vraagstukken van deze tijd in onderlinge samenhang aan te pakken en voor de langere termijn met oplossingen te komen voor de klimaatcrisis de voedselcrisis en de financiele crisis. Daar heb je geen ambtenaren voor nodig maar politiek leiderschap en lef. Mocht dat niet lukken dan is het tijd voor nieuwe verkiezingen hoe diep triest ik dat ook zou vinden

Uitgaande van het sociaal democratisch principe dienen de sterkste schouders de zwaarste lasten te dragen helaas zie ik dit bij de algemene beschouwingen niet terug bij het kabinet waar ook wij aan deelnemen. Inkomensdaling bij het koningshuis niet bespreekbaar, Hoge inkomens zwaarde belasten niet aan de orde; toeslagen verlagen wel aan de orde iets waar je de minima met treft; De doorrekeningen gezien hebbende zijn het weer de minima die de rekening moeten betalen. IEts wat mijns inziens ook van uit onze traditie niet acceptabel is maar helaas kunnen wij ons geluid in het kabinet blijkbaar geen stem geven want het totaalplaatje bekijken heeft de rechtervlank van het CDA de overmacht

Wat doen we er aan om er voor te zorgen dat mensen hun werk weer waardevol en aangenaam vinden. Niet alleen dat mensen werk hebben maar dat ze er ook graag naar toe gaan, dat ze het gevoel hebbben welkom te zijn en een waardevolle bijfdrage kunnen leveren?